Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Jerzy Z. Kocot"

O ostatnim dziele Adama W. Reszki (24.12.1929 - 8.05.2011) z wspomnieniami przed kolejną smutną rocznicą DOI:


  Komandor porucznik w stanie spoczynku, kapitan żeglugi śródlądowej mgr Adam W. Reszka, przez wiele lat zajmujący się zawodowo żeglugą śródlądową, historyk-nautolog, wybitny obserwator życia, z uzdolnienia technik, ostatnio warszawski inspektor tejże żeglugi, po przejściu na emeryturę napisał książkę "Wiślane statki i techniki nawigacyjne od XVI do XX wieku. Jest oczywiste, że wykorzystał do jej napisania swą wielką wiedzę, doświadczenia zawodowe, własne przemyślenia i wykonał w tym celu wiele mrówczej pracy. Wydanie książki powierzył Centralnemu Muzeum Morskiemu w Gdańsku, które bardzo dobrze, wręcz entuzjastycznie je oceniwszy1), przyjęło do druku. Pogarszający się z biegiem czasu stan zdrowia Autora spowodował, że nie doczekał się wydania swego dzieła. Zmarł 8 maja 2011 r. Książkę wydano w 2012 r. Opracowanie to na 268 stronach zawiera w przystępny sposób przedstawione opisy szeroko potraktowanej, z licznymi szczegółami, wiślanej żeglugi w okresie owych 500 lat oraz wiele podstawowych i związanych z nią problemów. Podejmując temat, Autor dokonał we wprowadzającym w treść książki wstępie ciekawego porównania transportu wodnego i lądowego ówczesnych wielkich dostaw polskich towarów do Gdańska, przewożonych dalej drogą morską. Porównanie to wykazuje, że tylko transport wodny Wisłą z jej dopływami mógł wówczas zapewnić osiągnięcie wręcz zadziwiająco wielkic[...]

Rok rzeki Wisły 2017. Co dalej z warszawską Wisłą - uwagi do artykułów ("GW" nr 4 i 5/2015) DOI:


  W artykule "Rok rzeki Wisły 2017. Co dalej z warszawską Wisłą?" Wojciech Jastrzębiec Kuczkowski podejmuje problem przystosowania odcinka Wisły w Warszawie do warunków i potrzeb rozwijającego się miasta. Treść drugiego akapitu tego artykułu nie jest zrozumiała dla Czytelnika znającego faktyczny bieg działań zmierzających do rozwiązania tego problemu, a Czytelnika nieznającego wprowadza w błąd. Wszakże powoływanie się na "Studium możliwości wykonania progu stabilizującego poziom wody w Wiśle na odcinku Warszawy z uwzględnieniem bezpieczeństwa przeciwpowodziowego i wykorzystaniem energii wodnej na stopniu piętrzącym" nie jest prawidłowe. W artykule nawet nie wspomniano o inicjującym i szerokim zakresie działań, które ponad 10 lat temu podjęło oraz kontynuowało Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych angażując w to członków w liczbie większej od wymienionej przez Autora. Z treści tegoż artykułu wynika także, że Autor dysponował ww. studium, w którym były zawarte podstawowe informacje o działalności SITWM od 2004 r. w tej kwestii, lecz z tychże wiadomości nie skorzystał. Dla pełnej jasności zawartych w niniejszym tekście uwag trzeba tu wspomnieć, że w drugiej połowie XX w., w ówczesnych programach inwestycyjnych gospodarki wodnej, przewidywano kaskadyzację całej Wisły, a tym samym także przystosowanie jej warszawskiego odcinka do miejskich potrzeb. Tego zamierzenia inwestycyjnego, nierealnego w warunkach polskiej gospodarki, nie podjęto, a nawet później opracowywane koncepcje obejmujące tylko odcinek warszawski nie mogły być realizowane. Zmiany, jakie następowały w polskiej gospodarce i w rozwiązywaniu problemów społecznych od lat 90., zwróciły uwagę Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych na fakt intensywnej rozbudowy i rozwoju Warszawy. W warunkach rzeki pozostającej bez jednoczesnego dostosowywania do zachodzących zmian i potrzeb miasta prowadziło to do jego niezró[...]

 Strona 1