Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Kiwała"

Odporność włókienniczych wyrobów medycznych na przenikanie bakterii na mokro


  Fartuchy i obłożenia chirurgiczne są wyrobami medycznymi i muszą stanowić barierę dla czynników infekcyjnych. Ryzyko zakażenia zależy od: skuteczności barierowości obłożeń pola operacyjnego i środków ochrony indywidualnej, czasu trwania procedury chirurgicznej oraz wilgotności pola operacyjnego [7, 2]. Odzież barierowa przeznaczona np. na blok operacyjny, gdzie znajduje się dużo krwi i płynów ustrojowych, powinna spełniać podstawową funkcję ochronną i zabezpieczać przed przenikaniem i przesiąkaniem szkodliwych czynników chorobotwórczych [3]. Ogólne zalecenia, metody badań i wymogi dotyczące właściwości fartuchów chirurgicznych, obłożeń pola operacyjnego (pacjenta i sprzętu), a także odzieży dla bloków operacyjnych opisuje w trzech częściach norma PN - EN 13795 [4]. Norma ta zakłada, że obłożenia i fartuchy chirurgiczne muszą stanowić barierę dla zakażenia, ponieważ większość zakażeń w miejscu operowanym, powstaje podczas zabiegu operacyjnego, poprzez przedostanie się mikroorganizmów do otwartej rany. Oznacza to, że tekstylne wyroby medyczne stosowane na sali operacyjnej w czasie użytkowania nie mogą przepuszczać płynów i mikroorganizmów, tzn. muszą wytrzymać odpowiednie ciśnienie, które może być wywierane na fartuchy i obłożenia podczas zabiegu. Z uwagi na to, że procedury medyczne mają różny czas trwania i pojawia się różna ilość płynów, norma PN - EN 13795 różnicuje poziomy wymagań dla wyrobów na: - wymagania standardowe - dla krótszych operacji i z mniejszą ilością płynów, - wymagania podwyższone (wyroby o wysokiej efektywności) - dla operacji dłuższych i z większą ilością płynów. Wspomniana norma rozróżnia także strefy wyrobu podając klasyfikację różnicującą wyrób na powierzchnię krytyczną i mniej krytyczną w zależności od większego lub mniejszego prawdopodobieństwa udziału w przenoszeniu czynników zakaźnych do lub z rany. Wymogi odnośnie do barierowości tekstyliów dotyczą między innymi wskaźników określających odpornoś[...]

Otrzymywanie materiałów kompozytowych o właściwościach przeciwgrzybiczych z wykorzystaniem metody rozpylania magnetronowego DOI:10.15199/60.2016.06.2


  Magnetron sputtering is one of the methods to modify a surface of various materials (eg. foils, plastics, glass, textiles). In this paper we discussed the magnetron sputtering method used for the application of thin metal coatings (such as Cu, Cu/Sn, Cu/Zn/Ni and Ni/Cu/Fe) on various textile materials to impart antifungal properties. Newly developed textile composites showed varying degrees of antifungal activity towards used test strains of fungi. The best antifungal activity as determined by a qualitative methods was obtained for fabrics coated with copper in relation to the Chaetomium globosum mold. In the case of metal alloys the antifungal activity with respect to the same mold was also good but depended upon the copper content in the alloy. The higher the copper content, the better the antifungal activity. In tests for determining the antifungal activity by quantitative method with respect to Candida albicans both biostatic action (inhibition of growth) as well as biocidal effect were observed, in each biostatic value S ratio was above 2, and biocidal value L was not lower than 0. Keywords: textile composites, antifungal activity, copper, magnetron sputtering 1. Wprowadzenie Na niszczące działanie mikroorganizmów narażone są różne materiały: metale, skały, betony, tworzywa sztuczne, skóry, tkaniny, papier i inne. Procesy niszczenia materiałów stymulowane aktywnością organizmów są określane jako biodeterioracja, korozja biologiczna, [...]

Use of polyhexamethyleneguanidine in application of UV absorbers for textiles with antimicrobial properties. Zastosowanie poliheksametylenoguanidyny w procesie aplikacji absorberów UV w celu uzyskania wyrobów włókienniczych o właściwościach bakteriobójczych


  Two polyhexamethyleneguanidines were used in application of UV absorbers (1%, 1.5%) on a cotton knitted fabric (175 g/m2). The fabrics showed excellent efficiency in protection against UV radiation and good antimicrobial properties against Staphylococcus aureus and Escherichia coli. W celu uzyskania wyrobów włókienniczych wykazujących jednoczesne działanie ochronne przed promieniowaniem UV oraz właściwości antymikrobiologiczne przeprowadzono modyfikację procesu aplikacji absorberów UV poprzez zastosowanie dodatku poliheksametylenoguanidyny. Po dokonaniu oceny właściwości antybakteryjnych w stosunku do Staphylococcus aureus i Escherichia coli stwierdzono, że zmodyfikowane dzianiny bawełniane wykazują właściwości bakteriobójcze. Obecnie konsumenci przykładają coraz większą wagę do wielofunkcyjności nabywanych produktów. W przypadku osób prowadzą cych aktywny tryb życia duże znaczenie zyskują wyroby odzieżowe, które poza funkcją okrycia i ozdoby, chronią użytkownika przed promieniowaniem ultrafioletowym, zapewniają skuteczne odprowadzenie wilgoci na zewnątrz oraz mają właściwości antymikrobiologiczne. Zastosowanie wyrobów określanych jako "anty-UV" ma szczególne znaczenie w przypadku osób pracujących na powietrzu lub aktywnie uprawiających sport, które narażone są na długotrwałą ekspozycję na promieniowanie słoneczne. Promieniowanie ultrafioletowe stanowi jego wysokoenergetyczną składową, co przedstawiono w tabeli 11). Ze względu na dużą energię fotonów, promieniowanie z tego zakresu powoduje wiele procesów chorobotwórczych2-4). Najczęściej występującym schorzeniem, wywoływanym przez promieniowanie UV, są poparzenia słoneczne. W przypadku osób wrażliwych lub też w wyniku oddziaływania z niektórymi zażywanymi lekami może dochodzić do wystąpienia odczynów fototoksycznych i fotoalergicznych. Oprócz krótkotrwałych następstw ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe, znane są również skutki długofalowe. Zmiany wyglądu skóry obe[...]

Zastosowanie nadtlenku wodoru w fazie gazowej do dekontaminacji materiałów włókienniczych DOI:10.15199/60.2017.09.1


  Dorobek poprzednich pokoleń, świadczący o korzeniach społeczeństw, potwierdzający w sensie materialnym i duchowym tożsamość narodów, stanowi dziedzictwo kulturowe. Jego zasoby - materialne, niematerialne i naturalne uznawane są za godne ochrony prawnej dla dobra społeczeństw i ich rozwoju oraz w celu przekazania następnym pokoleniom, z uwagi na wartości historyczne, patriotyczne, religijne, naukowe i kulturowe, a także upamiętnianie wydarzeń historycznych. Nadzór oraz opieka nad obiektami zabytkowymi nieruchomymi - jak np.: budynki, duże instalacje przemysłowe oraz ruchomymi, obejmującymi książki, dokumenty, dzieła sztuki, ruchome maszyny, wyroby włókiennicze, w tym odzież i inne artefakty regulowane są za pomocą odpowiednich aktów prawnych. Przyjęto, że obecne zasoby muzealne powinny przetrwać jeszcze dziesiątki, a nawet setki lat. W związku z tym, że materiały zabytkowe narażone są na działanie rozmaitych czynników destrukcyjnych, pochodzących z otaczającego je środowiska (temperatury, wilgotności, promieniowania UV, drobnoustrojów, insektów i innych) podejmowane są działania służące ich ochronie przed tymi czynnikami. Szczególnie destruktywnym zjawiskiem, prowadzącym często do zniszczenia materiałów zabytkowych jest oddziaływanie mikroorganizmów, którego efektem mogą być zaplamienia, naloty na powierzchniach, osłabienie struktury i zmiana kolorystyki obiektów muzealnych. W przeszłości obiekty muzealne, zwłaszcza drewniane były zabezpieczane za pomocą środków chemicznych. Oprócz niewątpliwych zalet, takie rozwiązania posiadały również szereg wad - stosowane biocydy niekorzystnie działały na zdrowie człowieka oraz środowisko [1]. Najczęściej stosowana dotychczas metoda dezynfekcji obiektów zabytkowych, szczególnie na podłożu papierowym - fumigacja tlenkiem etylenu - mimo wysokiej skuteczności w odniesieniu do wielu mikroorganizmów, zostanie wkrótce wycofana w Unii Europejskiej ze względu na wysokie zagrożenie dla zdrowia l[...]

 Strona 1