Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Anetta Walawska"

Nowy sposób wprowadzania srebra do płaskich wyrobów włókienniczych metodą wykończalniczą. Cz. I


  Ostatnio wzrosło zainteresowanie srebrem jako środkiem antymikrobowym o szerokim spektrum działania. Trudno spotkać preparaty, które działałyby tak kompleksowo jak: srebro niszczące bakterie, wirusy i grzyby. Cząstki srebra nie atakują mikroorganizmów bezpośrednio. Działają one jako katalizator przy dezaktywacji enzymu, którego, jednokomórkowe bakterie, wirusy i grzyby używają w metabolizmie tlenowym. Komórki mikroorganizmu przestają mieć możliwość oddychania i obumierają zanim zdołają rozwinąć odporność na cząsteczki srebra, jak to dzieje się w przypadku antybiotyków [1 - 3]. Zainteresowanie srebrem zwiększa się nie tylko w sektorze medycznym, ale również tam, gdzie wymagana jest ochrona przeciwdrobnoustrojowa. Zastosowanie wyrobów włókienniczych w różnych dziedzinach naszego życia naraża je niejednokrotnie na działanie wszelkiego rodzaju mikroorganizmów. Przemysł włókienniczy, w ramach współpracy interdyscyplinarnej z sektorem medycznym i wieloma gałęziami przemysłu, zainteresowany jest zastosowaniem srebra w swoich wyrobach. Dotyczy to, między innymi, opatrunków, bandaży, elementów tekstylnych obuwia, jak również odzieży, bielizny i innych wyrobów włókienniczych użytkowanych w warunkach sprzyjających rozwojowi mikroorganizmów. Zastosowanie wyrobów włókienniczych jako nośników srebra jest zatem jak najbardziej uzasadnione. Problemem jest jednak znalezienie odpowiedniego sposobu naniesienia srebra na wyrób i związanie go z nim. W przypadku włókien syntetycznych srebro w formie kompleksu zeolitowego lub nanocząstek może być wprowadzone do roztworu przędzalniczego [4 - 5]. Znane są przędze zawierające cienkie filamenty srebrne lub przędze z włókien ciągłych syntetycznych pokrytych metalicznym srebrem [7 - 8]. Przędze zawierające srebro wymagają odpowiedniego przerobu, dla[...]

Nowy sposób wprowadzania srebra do płaskich wyrobów włókienniczych metodą wykończalniczą. Cz. II


  Naniesione na tkaniny srebro powoduje ich zaszarzenie w przypadku tkaniny bawełnianej i poliestrowo-bawełnianej lub złocisto-brunatne zabarwienie w przypadku tkaniny z włókien celulozowych Tencel. Zaszarzenie/ zabarwienie jest tym większe, im większa ilość srebra została naniesiona na tkaninę. W przypadku mniejszej ilości naniesionego srebra (poniżej 0,7% wag.) niewielkiej zmianie naniesienia towarzyszy większy skok wartości zmiany zaszarzenia/zabarwienia. Po naniesieniu srebra powyżej 0,7% wag. następuje pewna stabilizacja postrzegalności zmiany barwy (rys. 4.). Rys. 4. Zmiana barwy po modyfikacji tkaniny poliestrowo bawełnianej (A) i tkaniny z włókien celulozowych Tencel (B) 2. Wpływ promieniowania UV na właściwości mechaniczne tkanin i zaszarzenie pod wpływem redukcyjnego rozkładu chlorku sodu Pod wpływem redukującego działania promieni UV na chlorek srebra naniesiony na wyroby włókiennicze, następuje wyraźna zmiana barwy (zaszarzenie tych wyrobów). Jest to spowodowane wytrącaniem się metalicznego srebrna w wyrobie. Zaszarzenie zależy od ilości chlorku srebra wprowadzonego na powierzchnię i w strukturę poszczególnych wyrobów oraz od pochłoniętej dawki promieniowania UV (wyrażonej czasem naświetlania przy danej mocy lampy: 2850 W), warunkującej wytrącenie określonej ilości metalicznego srebra. Aby obecny na tkaninie chlorek srebra uległ całkowitej redukcji, potrzebna jest odpowiednia dawka promieniowania UV. W przypadku tkaniny poliestrowo-bawełnianej oraz tkaniny wykonanej z włókien celulozowych Tencel, na które wprowadzono stosunkowo niewielką ilość chlorku srebra (0,3% wag.) osiągnięcie stabilizacji zaszarzenia/zabarwienia tych tkanin, wyrażonej nie zmieniającą się wartością zmiany barwy DE następuje po około 4 minut naświetlania. W przypadku tkanin z większą ilością chlorku srebra (0,8 - 1,0% wag.) do osiągnięcia stabilizacji zaszarzenia/zabarwienia potrzebny jest dłuższy czas naświetlanie (tabela 3. i rys. 5.). Tabel[...]

Zastosowanie nadtlenku wodoru w fazie gazowej do dekontaminacji materiałów włókienniczych DOI:10.15199/60.2017.09.1


  Dorobek poprzednich pokoleń, świadczący o korzeniach społeczeństw, potwierdzający w sensie materialnym i duchowym tożsamość narodów, stanowi dziedzictwo kulturowe. Jego zasoby - materialne, niematerialne i naturalne uznawane są za godne ochrony prawnej dla dobra społeczeństw i ich rozwoju oraz w celu przekazania następnym pokoleniom, z uwagi na wartości historyczne, patriotyczne, religijne, naukowe i kulturowe, a także upamiętnianie wydarzeń historycznych. Nadzór oraz opieka nad obiektami zabytkowymi nieruchomymi - jak np.: budynki, duże instalacje przemysłowe oraz ruchomymi, obejmującymi książki, dokumenty, dzieła sztuki, ruchome maszyny, wyroby włókiennicze, w tym odzież i inne artefakty regulowane są za pomocą odpowiednich aktów prawnych. Przyjęto, że obecne zasoby muzealne powinny przetrwać jeszcze dziesiątki, a nawet setki lat. W związku z tym, że materiały zabytkowe narażone są na działanie rozmaitych czynników destrukcyjnych, pochodzących z otaczającego je środowiska (temperatury, wilgotności, promieniowania UV, drobnoustrojów, insektów i innych) podejmowane są działania służące ich ochronie przed tymi czynnikami. Szczególnie destruktywnym zjawiskiem, prowadzącym często do zniszczenia materiałów zabytkowych jest oddziaływanie mikroorganizmów, którego efektem mogą być zaplamienia, naloty na powierzchniach, osłabienie struktury i zmiana kolorystyki obiektów muzealnych. W przeszłości obiekty muzealne, zwłaszcza drewniane były zabezpieczane za pomocą środków chemicznych. Oprócz niewątpliwych zalet, takie rozwiązania posiadały również szereg wad - stosowane biocydy niekorzystnie działały na zdrowie człowieka oraz środowisko [1]. Najczęściej stosowana dotychczas metoda dezynfekcji obiektów zabytkowych, szczególnie na podłożu papierowym - fumigacja tlenkiem etylenu - mimo wysokiej skuteczności w odniesieniu do wielu mikroorganizmów, zostanie wkrótce wycofana w Unii Europejskiej ze względu na wysokie zagrożenie dla zdrowia l[...]

Nowe materiały włókiennicze o właściwościach barierowych przed promieniowaniem nadfioletowym i drobnoustrojami. Cz. I

Czytaj za darmo! »

Intensywny rozwój nanotechnologii powiązany z wytwarzaniem mikro- i nanostruktur stwarza ogromne możliwości dla powstawania nowoczesnych wyrobów wielofunkcyjnych. Tego rodzaju materiały na bazie nośników włókienniczych, dzięki nadanym im nowym właściwościom, mogą być wykorzystane m.in. do wytwarzania odzieży ochronnej, tekstyliów przeznaczonych do wykończania lub wyposażania wnętrz w budownictwie. Nanocząstki tlenków metali takich jak np. TiO2, ZnO należą do grupy związków chemicznych wykazujących bioaktywność, właściwości absorpcji promieniowania nadfioletowego (UV) oraz zdolności do fotooksydacji substancji organicznych. Ditlenek tytanu oraz tlenek cynku mikronizowane lub w postaci nanocząstek stosowane są w kosmetykach jako substancje absorbujące promieniowanie UV. Ze względu na wysoką zdolność do absorpcji oraz odbicia i rozpraszania promieniowania UV, ZnO i TiO2 stosowane są jako tzw. fizyczne blokery promieniowania UV, zwiększające barierowość modyfikowanych nimi tekstyliów. Ditlenek tytanu o różnej wielkości cząstek wykazuje bardzo silną absorpcję promieniowania UVB oraz nieco słabszą absorpcją promieniowania UVA [1-5]. Posiada on właściwości fotokatalityczne (samoczyszczące) i z tego powodu jest coraz częściej aplikowany na tekstylia [6-11]. Ditlenek tytanu występuje w postaci trzech odmian polimorficznych: tetragonalne - rutyl i anataz oraz rombowy brukit. Spośród nich najtrwalszą termodynamicznie i najczęściej występującą odmianą jest rutyl, charakteryzujący się wysoką temperaturą topnienia (1800°C) i dużą odpornością na działanie kwasów i ługów [11]. Natomiast formą najaktywniejszą w procesach fotokatalitycznych jest na[...]

Nowe materiały włókiennicze o właściwościach barierowych przed promieniowaniem nadfioletowym i drobnoustrojami. Cz. II


  Metoda napawania dyspersją wodną zawierającą zmikronizowane preparaty ditlenku tytanu stanowi skuteczny i stosunkowo prosty sposób inkorporacji TiO2 w strukturę wyrobu tekstylnego. Należy podkreślić, że taka modyfikacja włókniny poliestrowej nie wpływa na pogorszenie jej właściwości wytrzymałościowych. Badane próbki włókniny poliestrowej po modyfikacji nie wykazały zmian w zakresie siły zrywającej zarówno w kierunku wzdłużnym jak i poprzecznym. Obserwacje elektronomikroskopowe (SEM) pozwoliły stwierdzić, że włóknina poliestrowa w stanie wyjściowym charakteryzuje się jednorodną średnicą włókna, w zakresie 12-15 μm. Obserwacje wykonane przy różnych powiększeniach wykazały, że powierzchnia pojedynczego włókna jest gładka, bez widocznych niejednorodności (rys. 1a.). W wyniku napawania wodnymi dyspersjami ditlenku tytanu (biel tytanowa) oraz ditlenku tytanu modyfikowanego aminosilanami włóknina poliestrowa pokryta jest TiO2 zarówno na powierzchni, jak i w głębi materiału. Gładka powierzchnia poszczególnych włókien poliestrowych pokryta jest drobno zdyspergowanym ditlenkiem tytanu (rys. 1b.). Jego cząstki mają rozmiary około 100 nm, przy czym obserwuje się także zaglomerowane większe struktury. Dokonane obserwacje wykazały, że w przypadku zastosowania TiO2 modyfikowanego aminosilanami włókna[...]

Modyfikacja wyrobów włókienniczych przy wykorzystaniu tlenku cynku o cząstkach nanometrycznych oraz kompozytu tlenkowego ZnO-SiO2


  Intensywny rozwój nanotechnologii, powiązany z wytwarzaniem mikro- i nanostruktur, stwarza duże możliwości w dziedzinie wytwarzania nowoczesnych wyrobów wielofunkcyjnych. Tego rodzaju materiały na bazie nośników włókienniczych mogą mieć szerokie zastosowanie dzięki nadanym im nowym właściwościom użytkowym. Badania były ukierunkowane na opracowanie metodyki otrzymania kompozytu tlenkowego ZnO-SiO2 oraz sposobu jego inkorporacji na powierzchnię wyrobów włókienniczych. Podjęto próbę modyfikacji tych wyrobów przez nanoszenie na ich powierzchnię past na bazie żywic akrylowych zawierających tlenek cynku o cząstkach nanometrycznych (Nanox) lub kompozyt tlenkowy ZnO-SiO2. Tak zmodyfikowane wyroby oceniano pod kątem właściwości barierowych przez pomiar transmitancji promieniowania UV oraz w zakresie charakterystyki mikrostruktury powierzchni przy zastosowaniu skaningowego mikroskopu elektronowego z przystawką umożliwiającą analizę składu ilościowego pierwiastków na powierzchni materiału włókienniczego. Wykonane badania wykazały, że powlekanie wyrobów włókienniczych pastą zawierającą preparaty tlenku cynku jest skutecznym sposobem modyfikacji powierzchniowej. Włóknina poliestrowa modyfikowana za pomocą preparatów tlenku cynku wykazuje dobre właściwości barierowe wobec promieniowania UV, lepsze w przypadku ZnO niż w przypadku ZnO-SiO2, wyrażone wysoką absorpcją promieniowania UV w całym zakresie oraz wartością współczynnika UPF > 45. Nanosized ZnO and a co-pptd. ZnO-SiO2 com. mixt. were used for surface modification of a polyester nonwoven and a cotton fabric (styrene-acrylic resin as binder). The modified textiles were studied for UV barrier properties, microstructure (microscopy, energy-dispersive spectroscopy) and chem. compn. The use of ZnO was more efficient than the use of ZnO-SiO2 composite. Nanotechnologia jest niezwykle interesującą dziedziną wiedzy, o której nie tylko mówi się i pisze coraz więcej, ale na którą prz[...]

Wpływ kompozytu tlenkowego TiO2-SiO2 na właściwości barierowe wyrobów włókienniczych


  Otrzymano kompozyty tlenkowe TiO2-SiO2 w układzie emulsyjnym przy użyciu cykloheksanu jako fazy organicznej. Hybrydy TiO2-SiO2 strącano z roztworu siarczanu(VI) tytanu(IV) za pomocą 20-proc. roztworu krzemianu sodu jako czynnika strącającego. Jako czynniki emulgujące zastosowano niejonowe związki powierzchniowo czynne. Dokonano charakterystyki fizykochemicznej i dyspersyjnej otrzymanych kompozytów tlenkowych TiO2- SiO2. Szczegółowo określono ich właściwości dyspersyjne, wyznaczając rozkłady wielkości cząstek oraz indeks polidyspersyjności. Wykorzystując technikę SEM, przeprowadzono obserwacje mikroskopowe pozwalające na ocenę morfologii powierzchni badanych form tlenkowych. Wyznaczono również profile sedymentacji w wodzie uzyskanych próbek. W celu scharakteryzowania właściwości adsorpcyjnych wykorzystano niskotemperaturową adsorpcję azotu. Określono powierzchnię właściwą, objętość porów oraz średnią wielkość porów. Z zastosowaniem energodyspersyjnej mikroanalizy rentgenowskiej (EDS) dokonano oceny składu powierzchniowego otrzymanych materiałów. Analizę rentgenograficzną wybranych próbek kompozytów tlenkowych przeprowadzono, wykorzystując technikę WAXS. Właściwości barierowe modyfikowanych tekstyliów dla promieniowania UV, których miarą jest współczynnik UPF, określono na podstawie pomiarów transmitancji promieniowania UV przez wyrób włókienniczy metodą spektrofotometryczną, za pomocą dwuwiązkowego spektrofotometru UVVis wyposażonego w głowicę całkującą. TiO2-SiO2 composites were pptd. in emulsion systems consisting of TiOSO4 or Na2SiO3 and cyclohexane, C9H19PhO(CH2CH2O)nH (n = 3 or 6) emulsifiers and H2O under stirring, calcinated at 1000°C for 1 h and studied for the particle size distribution (polydispersity index), surface morphology, sedimentation profiles, N2 adsorption/desorption properties and UV protection ability. The nanosized ppts. were used for coating polyester fabrics and nonwovens. An increase in UV[...]

 Strona 1