Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Aleksandra Partyka"

Ryzyko hotelarza Odpowiedzialność za rzeczy wniesione do hotelu DOI:


  Powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadzie ryzyka, nie jest uzależnione od zawarcia umowy pomiędzy gościem hotelu a prowadzącym hotel lub podobny zakład, ale od ziszczenia się przesłanek, od których ustawodawca uzależnia jej powstanie. Już samo wniesienie rzeczy do hotelu rodzi tę odpowiedzialność, może ona powstać jeszcze przed zawarciem tzw. umowy hotelowej i trwać po jej wygaśnięciu.G ranice odpowiedzialności z tego tytułu ustawodawca określił wprowadzając do kodeksu cywilnego (Dz.U.2017.459 z późn. zm.) art. 846 i następne: "§ 1. Utrzymujący zarobkowo hotel lub podobny zakład jest odpowiedzialny za utratę lub uszkodzenie rzeczy wniesionych przez osobę korzystającą z usług hotelu lub podobnego zakładu, zwaną dalej "gościem", chyba że szkoda wynikła z właściwości rzeczy wniesionej lub wskutek siły wyższej albo że powstała wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby, która mu towarzyszyła, była u niego zatrudniona albo go odwiedzała. § 2. Rzeczą wniesioną, w rozumieniu przepisów tytułu niniejszego jest rzecz, która w czasie korzystania przez gościa z usług hotelu lub podobnego zakładu znajduje się w tym hotelu lub podobnym zakładzie albo znajduje się poza nim, a została powierzona utrzymującemu zarobkowo hotel lub podobny zakład lub osobie u niego zatrudnionej albo umieszczona w miejscu przez nich wskazanym lub na ten cel przeznaczonym. § 3. Rzeczą wniesioną jest również rzecz, która w krótkim, zwyczajowo przyjętym okresie poprzedzającym lub następującym po tym, kiedy gość korzystał z usług hotelu lub podobnego zakładu, została powierzona utrzymującemu zarobkowo hotel lub podobny zakład lub osobie u niego zatrudnionej albo umieszczona w miejscu przez nich wskazanym lub na ten cel przeznaczonym. § 4. Pojazdów mechanicznych i rzeczy w nich pozostawionych oraz żywych zwierząt nie uważa się za rzeczy wniesione. Utrzymujący zarobkowo hotel lub podobny zakład może za nie odpowiadać jako przechowawca, jeżeli została [...]

Uczciwe zasady DOI:


  Praktyki nieuczciwej konkurencji, dotyczące także rynku żywnościowego, unormowane są w ponadsektorowych ustawach: o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz.U.2003.153.1503 z póżn. zm./ oraz o ochronie konkurencji i konsumentów / Dz.U.2017.229 z późn. zm./. Jednak ustawodawca w celu ochrony interesu publicznego, do obrotu prawnego wprowadził kolejną ustawę normującą powyższą tematykę, uściślając zarazem jej zakres i obszar stosowania, tj. ustawę z dnia 15 grudnia 2016 r. /Dz.U.2017.67 z dnia 2017.01.11/ o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi, która wejdzie w życie po 6 miesiącach od jej publikacji, tj. 12 lipca 2017 r. Nowa ustawa, w odróżnieniu od wcześniej wspomnianych, ma przeciwdziałać praktykom nieuczciwie wykorzystującym przewagę kontraktową przez nabywców produktów rolnych lub spożywczych oraz dostawców tych produktów, jeżeli to wykorzystywanie wywołuje lub może wywołać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ochrona przed nieuczciwym wykorzystywaniem przewagi kontraktowej przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mimo że od strony przedmiotowej dana działalność mieści się w sektorze rolno-spożywczym, to ustawa przewiduje wyłączenia jej stosowania. Mają one charakter: a) ilościowy " (…) 1) łączna wartość obrotów między nimi w roku wszczęcia postępowania w sprawie praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową lub w którymkolwiek z 2 lat poprzedzających rok wszczęcia postępowania przekracza 50 000 zł" oraz 2) obrót, o którym mowa w art. 33 ust. 1, nabywcy albo dostawcy, który stosował praktykę nieuczciwie wykorzystującą przewagę kontraktową, a w przypadku gdy należy on do grupy kapitałowej w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2015 r. poz. 184, 1618 i 1[...]

Suplementy pod kontrolą DOI:


  Tematy związane z obrotem substancjami wzbogacającymi żywność i suplementami diety pojawiają się coraz częściej w mediach, a w lutym br. mogliśmy zapoznać się z raportem Najwyższej Izby Kontroli dotyczącym tych zagadnień. Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz.U.2017.149 z dnia 2017.01.24) określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia, ustanawiając ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego.Monitorowanie bezpieczeństwa polega na kontroli stosowanych w żywności substancji dodatkowych i aromatów, poziomów substancji zanieczyszczających, pozostałości pestycydów, warunków napromieniania żywności, cech organoleptycznych i działań, które muszą być zapewnione na wszystkich etapach produkcji lub obrotu żywnością. Wszelkie działania podejmowane przez instytucje do tego powołane mają na celu zapewnienie ochrony zdrowia i życia człowieka. Substancjami dodatkowymi w obrocie spożywczym są suplementy diety. Zgodnie z brzmieniem ustawy są to środki spożywcze, których celem jest uzupełnienie normalnej diety, będące skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów mających właściwości produktu leczniczego, w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. Tak definiowany środek spożywczy jest ogólnodostępny dla konsumenta, który często myli suplement diety z produktem leczniczym. Wprowadzenie do obrotu Wprowadzenie suplementu diety do obrotu po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga od podmiotu jedynie[...]

Państwowa Inspekcja Bezpieczeństwa Żywności, jako nowy organ kontroli Zintegrowane podejście DOI:


  Nowo powstała Inspekcja przejmie wszystkie zadania mających ulec likwidacji: Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, a także w części zadania realizowane przez Państwową Inspekcję Sanitarną, Inspekcję Handlową oraz Inspekcję Ochrony Środowiska. Projekt ustawy o Państwowej Inspekcji Bezpieczeństwa Żywności reguluje organizację, ustrój i sposób działania Państwowej Inspekcji Bezpieczeństwa Żywności, w tym jej organy (Główny Inspektor Bezpieczeństwa Żywności, Wojewódzki Inspektor Bezpieczeństwa Żywności, Powiatowy Inspektor Bezpieczeństwa Żywności oraz Graniczny Inspektor Bezpieczeństwa Żywności), zasady ich powoływania, podporządkowania oraz ogólne kwestie związane ze sposobem funkcjonowania tej Inspekcji w systemie organów administracji. Wskazuje zakres działania oraz kompetencje poszczególnych jej organów, a także zakres ich uprawnień w procesie przeprowadzania kontroli. Charakter zadań zleconych nowo mającej powstać Inspekcji, w przeważającej części dotyczy działu rolnictwa. Główny Inspektor Inspekcją będzie kierować Główny Inspektor, jako centralny organ administracji rządowej podległy ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Główny Inspektor powoływany będzie przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw rolnictwa. Na jego wniosek minister właściwy ds. rolnictwa powoływać będzie jego zastępców, którymi zgodnie z projektem są: yy Krajowy Lekarz Weterynarii yy Krajowy Inspektor Bezpieczeństwa Żywności yy Krajowy Inspektor Diagnostyki Laboratoryjnej yy Krajowy Inspektor Ochrony Roślin, Nasiennictwa i Nawożenia yy Krajowy Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Do zadań Głównego Inspektora zgodnie z projektem ustawy należy: 1) ustalanie ogólnych kierunków działania Inspekcji i wydawanie instrukcji określających sposób jej postępowania w zakresie realizacji zadań Inspekcji; 2) wyda[...]

Rzetelna informacja Oznakowanie produktów na podstawie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. DOI:


  Jakość handlową, zgodnie z zawartym w ustawie słowniczkiem, stanowią takie cechy artykułu rolno- -spożywczego, które dotyczą jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej (jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania) oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Określenie wymagań w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego może nastąpić w szczególności przez ustalenie jego klasy jakości. Szczegółowe uregulowania zawarte zostały w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, (Dz.U.2016.1604 t.j. z póź. zm.) dalej zwaną "ustawa". Odnoszą się one do sposobu oznakowania artykułów rolno-spożywczych, Inspekcji Jakości Handlowej tych artykułów, sposobu przeprowadzenia kontroli (kar nakładanych za nieprzestrzeganie przepisów powyższej ustawy). Artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu powinny być oznakowane, co najmniej w języku polskim. Nie dotyczy to produktów, które są przeznaczone do wywozu poza terytorium naszego kraju. Opakowania tych produktów powinny zapewniać zachowanie cech istotnych dla danego rodzaju artykułu rolno-spożywczego, decydujących o jego tożsamości. "Aby zachować trwałość środka spożywczego konieczne jest zapewnienie szczelności opakowań tak, aby do środka nie mogło dostać się powietrze z zewnątrz. Przy dostępie powietrza atmosferycznego produkty mogą ulec niekorzystnym zmianom, z uwagi na działalność bakterii tlenowych powodujących ich rozkład. Poprzez nieszczelność może dojść w przyszłości do zepsucia się produktu[...]

Aromaty w żywności DOI:


  Od kilkunastu lat rośnie zapotrzebowanie na aromaty w przemyśle spożywczym. Wzrost ten spowodowany jest zmianami w nawykach żywieniowych konsumentów, a także dodawaniem do produktów coraz bardziej urozmaiconych smaków/zapachów zachęcających do ich zakupu.W Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. (w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących, do użycia w i na środkach spożywczych oraz zmieniającym: rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 i (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE), Komisja Europejska zmieniła w znaczący sposób regulacje dotyczące aromatów, jako dodatków do żywności oraz zaakcentowała edukacyjne aspekty tych regulacji, dążąc do podniesienia świadomości konsumentów przy zakupie produktów. Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnotowych zasad w zakresie stosowania w i na środkach spożywczych środków aromatyzujących oraz niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących, które nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, ale w celu zapewnienia jednolitości rynku i wysokiego poziomu ochrony konsumentów może zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty. Może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.Urz. UE 2006 C 321E). Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Nowe przepisy Konieczność wprowadzonych zmian związana była z: - postępem technicznym i naukowym - chęcią zbliżenia ustawodawstwa państw członkowskich odnoszącego się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji - zapewnieniem ochrony zdrowia ludzi (należy objąć niniejszym rozpor[...]

Na granicy DOI:


  Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U.2017.149 t.j) określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. Ustanawia ono ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz określa procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności.Jednym z unormowań zawartych w Ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia są wymagania dotyczące przeprowadzania urzędowych kontroli żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu nr 882/2004. Kontrole te odbywają się również na granicach państwa, w miejscach do tego wyznaczonych i obejmują: 1. żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, przywożone z państw trzecich; 2. żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wprowadzone na terytorium Unii Europejskiej przez przejście graniczne leżące na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i niepoddane w tym państwie granicznej kontroli sanitarnej, obejmowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej procedurą celną, z którą wiąże się dopuszczenie do obrotu; 3. żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wywożone z terytorium Unii Europejskiej, na podstawie wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej podmiotu działającego na rynku spożywczym odpowiedzialnego za te towary lub na podstawie powiadomienia organu celnego. Zgodność z prawem Graniczne kontrole sanitarne są przeprowadzane na zasadach określonych w art. 15-24 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym[...]

Cicha woda DOI:


  Często, idąc do restauracji lub do sklepu, stajemy przed dylematem, jaką wodę wybrać: naturalną mineralną, źródlaną, stołową? Kusząco wygląda,.Naturalna woda mineralna, zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 3 pkt 15 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. (Dz.U.2017.149 t.j. z póź. zm.), to woda podziemna wydobywana jednym lub kilkoma otworami naturalnymi lub wierconymi, różniąca się od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi pierwotną czystością pod względem chemicznym i mikrobiologicznym oraz charakterystycznym stabilnym składem mineralnym, a w określonych przypadkach także właściwościami mającymi znaczenie fizjologiczne, powodującymi korzystne oddziaływanie na zdrowie ludzi. Ujęcia naturalnych wód mineralnych oraz instalacje i urządzenia służące do wydobywania, transportu i rozlewu tych wód, a także opakowania, muszą zabezpieczać te wody przed zanieczyszczeniem lub zmianą ich charakterystycznego składu mineralnego. Woda źródlana definiowana jest, jako woda podziemna, wydobywana jednym lub kilkoma otworami naturalnymi lub wierconymi, pierwotnie czysta pod względem chemicznym i mikrobiologicznym, nieróżniąca się właściwościami i składem mineralnym od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, określonej w przepisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2017 r. poz. 328 t.j. z póź. zm.). Woda stołowa jest to woda powstała przez dodanie: a) naturalnej wody mineralnej lub soli mineralnych zawierających co najmniej jeden składnik mający znaczenie fizjologiczne, jak: sód, magnez, wapń, chlorki, siarczany, wodorowęglany lub węglany do wody źródlanej albo b) wody źródlanej lub soli mineralnych, o których mowa w lit. a, do naturalnej wody mineralnej. Opakowania. Naturalne wody mineralne mogą być wprowadzane do obrotu w opakowaniach zamkniętych w sposób zabezpieczający je przed zanieczyszczeniem oraz zmianą właściwości i zafałszowaniem naturalnej wody mineralne[...]

Baza danych DOI:


  Przedsiębiorcy prowadzą rekrutacje, zatrudniają pracowników, ale także w ramach swojej działalności gromadzą dane klientów. Tym samym są administratorami, podmiotami przetwarzającym dane osobowe. Osoby fizyczne coraz częściej i chętniej udostępniają informacje osobowe publicznie i globalnie. Technologia zmieniła gospodarkę i życie społeczne, stąd wynika konieczność doprecyzowania systemu prawnego, aby zapewniać wysoki stopień ochrony danych osobowych. Unijne rozporządzenie Coraz częściej pisze się o dostosowaniu przepisów polskich do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/ WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Wskazane rozporządzenie zacznie obowiązywać od dnia 25 maja 2018 r. Jest to rozporządzenie unijne, które stanowi część prawa pochodnego Unii Europejskiej, jest stosowane bezpośrednio w państwach członkowskich, dlatego ma zastosowanie także w Polsce i nie wymaga uchwalania osobnej ustawy. Do tej pory, kwestię ochrony danych osobowych regulowała w Polsce ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U.2016.922 t.j. z 2016.06.28.). "Dane osobowe" oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Taką osobę można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora, jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Zasada przejrzystości Wszelkie przetwarzanie danych osobowych powinno być zgodne z prawem i rzetelne. Dla osób fizycznych powinno być przejrzyste, Bezpieczne przetwarzani[...]

Uczciwa konkurencja Fałszywe oznaczenia pochodzenia towarów lub usług, jako przejaw nieuczciwej konkurencji. DOI:


  Przemysł spożywczy w Polsce stanowi 18% całej produkcji. Tak duży rynek narażony jest na niewłaściwe postępowania podmiotów na nim występujących. W celu jego prawidłowego rozwoju, ustawodawca wprowadził, ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 16 kwietnia 1993 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z póź. zm.), odpowiednie mechanizmy wspierające konkurencję.Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 11 lipca 2002 r. (I CKN 1319/00, LexPolonica nr 356972, OSNC 2004, nr 5, poz. 73) stwierdził, że postanowienia tego aktu prawnego zapewniać powinny prawidłowe funkcjonowanie i działanie podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na wolnych prawach. Konkurencja W celu prawidłowego stosowania ustawy należy zastanowić się nad samym pojęciem konkurencji, które w wyżej powołanej ustawie nie zostało zdefiniowane. Przez konkurencję należy rozumieć: "pewną sytuację, w której co najmniej dwóch niezależnych przedsiębiorców, prowadzących działalność na wspólnym rynku dąży do osiągnięcia takiego samego celu gospodarczego" (Wielka encyklopedia prawa, red. E. Smoktunowicz, C. Kosikowski, Białystok-Warszawa 2000, s. 353). Podobnie konkurencję definiują S. Gronowski w: Ustawa antymonopolowa..., s. 28 oraz J. Szwaja, w: J. Barta i in.: Ustawa o zwalczaniu..., s. 9-10) wskazując, że z "konkurencją mamy do czynienia wówczas, gdy na tym samym rynku geograficznym oraz asortymentowym (na który składają się - mówiąc w uproszczeniu - towary i usługi identyczne oraz w takim stopniu podobne, że nabywcy uważają je za substytuty) występuje po stronie popytu lub podaży co najmniej dwóch przedsiębiorców". W orzecznictwie również utrwalił się pogląd, że stosunek konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami zachodzi wtedy, gdy na tym samym terytorium oferują oni takie same lub substytucyjne dobra lub usługi, dążąc do zawarcia możliwie największej liczby umów na korzystnych dla siebie warunkach (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dn[...]

 Strona 1  Następna strona »