Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena DRÓŻDŻ"

Analiza pseudoodległości wyznaczonych laboratoryjnie z wykorzystaniem generatora sygnału GSG 54

Czytaj za darmo! »

Testowanie odbiorników GNSS należy rozpatrywać jako szereg odpowiednio dobranych procedur, gdzie testy terenowe i laboratoryjne są rozpatrywane komplementarnie. Wiele z nich może być przeprowadzonych z wykorzystaniem specjalnych generatorów konstelacji satelitarnych systemów nawigacyjnych. Niniejszy artykuł przedstawia wynik testów laboratoryjnych odbiorników GNSS wykonanych z wykorzystaniem generatora konstelacji GSG-54 firmy Pendulum. Zaprezentowano procedurę analizy pseudoodległości pozyskanych w statycznym trybie pomiarowym. Abstract. Testing of GNSS receivers should be considered as a set of complementary procedures which combines laboratory and real experiments. Most of these procedures can be carried out with the help of satellite signal generators. This article discusses results obtained when providing a few GNSS receivers with the satellite signal generated by the GSG-54 Pendulum signal generator. One of the proposed procedures, which analyses pseudoranges acquired during measurements in static scenario, is presented. (Analysis of the pseudoranges determined by means of GSG-54 generator) Słowa kluczowe: testowanie odbiorników GNSS, generator sygnału satelitarnego Keywords: testing of GNSS receivers, satellite signal simulator Wstęp Testowanie i certyfikowanie instrumentów GNSS staje się ważnym elementem w procesie ich użytkowania. Problem ten dotyczy zarówno urządzeń typowo nawigacyjnych, stosowanych np. w lotnictwie lub na morzu czy lądzie, ale także zaawansowanych odbiorników geodezyjnych. Współcześnie, wykorzystywanie odbiorników GNSS w wielu dziedzinach gospodarki i przemysłu związane jest głównie z obszarem bezpieczeństwa: szeroko rozumiana nawigacja, monitorowanie transportu kołowego i kolejowego, monitorowanie zagrożeń. Wykorzystywanie technologii satelitarnej w geodezji często niesie ze sobą, oprócz aspektu bezpieczeństwa (np. monitorowanie konstrukcji inżynierskich), również skutki prawne, społeczne i finansowe z[...]

Wykorzystanie emisji biofotonów do parametryzacji jakościowej produktów spożywczych DOI:10.15199/48.2017.01.37

Czytaj za darmo! »

W badaniach podjęto próbę określenia możliwości wykorzystania zjawiska opóźnionej luminescencji materii organicznej do oceny jej właściwości istotnych z punktu widzenia prozdrowotnego jej wykorzystania. W celu realizacji eksperymentu zbudowano stanowisko pomiarowe wyposażone z fotopowielacz służący do identyfikacji fotonów emitowanych przez wzbudzaną optycznie materię organiczną. Proces pomiaru liczby emitowanych biofotonów odbywał się automatycznie do czego wykorzystano środowisko programowania LabView. Odnotowano zróżnicowanie liczby biofotonów w obrębie badanych grup produktów spożywczych, stwierdzenie to dotyczy produktów finalnych oraz składowych stanowiących ich recepturę. Zaobserwowano, że istnieje praktyczna możliwość różnicowania materii organicznej pod względem stopnia emisji biofotonów. Abstract In the following studies there has been made an attempt to determine the possibility of using the phenomenon of delayed luminescence of organic matter to evaluate its properties relevant to its health promotion use. In order to carry out the experiment there was built a measurement station equipped with a photomultiplier tube used to identify the photons emitted by the optically excitable organic matter. The process of measuring the number of emitted bio-photons took place automatically for what LabView programming environment was used. There has been a diversification of the number of bio-photons within the investigated food groups, this statement applies to the final products and components constituting their recipe. It has been observed that there is a practical possibility of differentiation of organic matter in terms of the level of biophotons emissions. (The use of bio-photons emission for the quality parameterization of food products) Słowa kluczowe: biofotony, fotopowielacz, jakość żywności, luminescencja Keywords: biophotons, photomultiplier, food quality, luminescence Wstęp Określanie jakości żywności, szczególnie w przypadku j[...]

Wpływ naświetlania światłem białym lub niebieskim na wielkość emisji fotonów w wybranych produktach spożywczych DOI:10.15199/48.2018.02.25

Czytaj za darmo! »

Pomiar intensywności emisji fotonów przez produkty spożywcze jest nową metodą oceny jakości żywności, zwłaszcza w aspekcie jej stopnia przetworzenia i tzw. "naturalności". W pracy [1] wykazano statystycznie istotną wyższą emisję fotonów w wybranych tradycyjnych produktach spożywczych takich jak pieczywo, ocet czy surowiec jajczarski w porównaniu do ich tzw. przemysłowych odpowiedników. Również wyższa emisja fotonów miała miejsce w produktach poddanych naświetlaniu sztucznym światłem zielonym w porównaniu do produktów nie poddanych takiemu zabiegowi co udowodniono w kolejnej pracy na przykładzie jabłek [2]. Metoda pomiaru emisji fotonów w produktach spożywczych może być rozszerzeniem metod fizycznych (np. tomografii koherentnej OCT [3]) zmierzających w kierunku parametryzacji jakościowej żywności [4]. Zjawisko emisji fotonów w żywności powiązane może być z ultra słabą luminescencją (USL), gdzie zakres spektralny tego promieniowania obejmuje obszar od ultrafioletu do bliskiej podczerwieni (200 -1000 nm) [5]. Żywność o optymalnej emisji fotonów, według hipotezy Popp’a [6], powinna przyczyniać się w organizmie ludzkim do porządkowania jego struktur i procesów (na różnych poziomach, w tym - komórkowym) poprzez efekt tzw. "rezonansu energetycznego" ułatwiając w ten sposób przebieg wielu procesów metabolicznych. Celem pracy było porównanie emisji fotonów w wybranych produktach spożywczych po ich uprzednim naświetleniu sztucznym światłem białym i niebieskim. Materiały i metody Metodologia badań opisana została pracy [2], gdzie podana została również charakterystyka prototypowego układu pomiarowego umożliwiającego rejestrację liczby fotonów emitowanych z produktów spożywczych (Rys. 1). Całkowity czas pomiaru wynosił 600 [[...]

Zastosowanie laserów w medycznych technikach obrazowania DOI:10.15199/48.2017.12.21

Czytaj za darmo! »

Tomograficzne obrazy ludzkich tkanek i narządów stanowią cenne narzędzie w diagnostyce klinicznej. Obecnie, pomimo istniejących już technik obrazowania, takich jak: ultrasonografia, rentgenowska tomografia komputerowa czy tomografia rezonansu magnetycznego, wciąż poszukuje się nowych, coraz doskonalszych rozwiązań. Szczególny nacisk kładziony jest na rozwój metod nieinwazyjnych a zarazem bezpiecznych zarówno dla pacjenta jak i dla personelu medycznego. Tomografia optyczna z użyciem światła częściowo spójnego, nazywana też koherentną tomografią optyczną (OCT, Optical Coherence Tomography) jest nieinwazyjną, wysokorozdzielczą techniką obrazowania wewnętrznej struktury obiektów słabo rozpraszających [1]. Technika ta pozwala na przeprowadzenie "biopsji optycznej" w czasie rzeczywistym. Umożliwia wizualizacje in situ mikrostruktury tkanki oraz zdiagnozowanie ewentualnych zmian patologicznych. Porównanie rozdzielczości oraz głębokości penetracji tkanki, jakie można uzyskać za pomocą OCT oraz innych technik obrazowania medycznego przedstawiono na rysunku 1. Rys.1. Schematycznie przedstawione porównanie głębokości penetracji oraz rozdzielczości dla wybranych technik obrazowania medycznego [2] Tomografia optyczna z użyciem światła częściowo spójnego została wynaleziona na początku XX wieku. Po raz pierwszy technika ta opisana została w roku 1991 przez Huanga i współpracowników [3] oraz Shinji Chiba i Naohiro Tanno [4], natomiast pierwsze obrazy OCT ukazujące struktury siatkówki oka in vivo zostały opublikowane w 1993 roku [5]. W tomografii optycznej informacja o strukturze wewnętrznej obiektu uzyskiwana jest z natężenia sygnału interferencyjnego. Istotą tomografii optycznej z użyciem światła częściowo spójnego jest pomiar różnicy dróg optycznych pomiędzy zwierciadłem w ramieniu referencyjnym interferometru, a kolejnymi warstwami próbki umieszczonej w ramieniu obiektowym. Tomografy OCT najczęściej projektowane i wytwarzane są z [...]

Analiza fotometryczna struktury wybranych rodzajów opakowań stosowanych w przemyśle przetwórczym i kosmetycznym DOI:10.15199/48.2017.12.30

Czytaj za darmo! »

Opakowanie stanowi element zintegrowany z produktem, zabezpiecza jego wartość użytkową, promuje wyrób, a także umożliwia jego identyfikację. Ponad połowa opakowań produkowanych na świecie wykorzystywana jest w branżach związanych z przemysłem żywnościowym oraz kosmetycznym. Materiałami opakowaniowymi najczęściej są: papier i karton, tworzywa sztuczne, metal, drewno i szkło. Dziś opakowanie powinno spełniać nie tylko funkcje ochronne, informacyjne czy marketingowe, ale również szereg innych, które zwiększają atrakcyjność i trwałość produktu żywnościowego i kosmetycznego. Ciągle rosnący asortyment tworzyw sztucznych, ich liczne modyfikacje, a nawet możliwość programowania pożądanych właściwości, decyduje o stale zwiększającym się udziale tych materiałów w pakowaniu zarówno produktów przemysłowych jak i spożywczych. O tak szerokim zastosowaniu tworzyw sztucznych do celów opakowaniowych decydują m.in. cechy: mała masa właściwa, termoplastyczność ułatwiająca formowanie dowolnych kształtów opakowań, odporność na szeroki zakres temperatur, łatwość ciecia i zgrzewania ułatwiająca wykorzystanie maszyn pakujących, właściwości dielektryczne, podatność na laminowanie, drukowanie i metalizowanie, możliwość produkcji w dowolnych kolorach. Ograniczenia w zastosowaniu opakowań powstałych z tworzyw sztucznych wynikają z możliwości przenikania do produktu szkodliwych związków oraz ewentualna interakcja z produktem. Nie można również pomijać zagrożeń dla środowiska naturalnego, które są związane przede wszystkim z trudnym i długotrwałym rozkładem opakowań poużytkowych. Współczesne opakowanie produktów przetwórczych branży spożywczej często nosi nazwę "opakowania inteligentnego", ponieważ poza tradycyjnymi funkcjami może posiadać kilka innych, które pozwalają odczytać z niego dodatkowe informacje dotyczące m.in. jakości produktu, okresu przechowywania itp. Inteligentne opakowanie i inteligentne opakowanie jako podgrupa stają się coraz bard[...]

Wykorzystanie emisji fotonów do oceny jakości jabłek DOI:10.15199/48.2017.12.46

Czytaj za darmo! »

Uzyskiwanie dobrych jakościowo produktów jest jednym z podstawowych celów rolnictwa ekologicznego, którego technologia produkcji wyklucza chemizację upraw. Koniecznością stają się niekonwencjonalne metody eliminacji roślin niepożądanych, np. mikrofalowe [1], zwłaszcza w przypadku roślin o krótkim okresie wegetacyjnym. Określanie jakości żywności, szczególnie w kwestii jej wysublimowanych różnic stanowi wyzwanie dla współczesnej technologii oceny produktów spożywczych. Dotyczy to szczególnie produktów ekologicznych i o specyficznych właściwościach odżywczych. Parametryzacja takich produktów konwencjonalnymi metodami wymaga dużych nakładów materiałowo-czasowych oraz jest technicznie i technologicznie skomplikowanym procesem. Ponadto, tradycyjne metody, oparte na analizie zawartości określonych substancji chemicznych i ocenie organoleptycznej, nie definiują jakości w sposób precyzyjny i obiektywny [2]. Podejmowane są więc próby opracowania obiektywnej metody pozwalającej na dokładną ocenę standardu produktu ekologicznego. Jedną z takich metod jest pomiar emitowanych przez produkt żywnościowy fotonów, definiowanych jako promieniowanie elektromagnetyczne o niewielkim natężeniu i długości fali (od 300 do 800 nm) [3, 4, 5]. Ten rodzaj promieniowania określany jest jako wtórna luminescencja lub biochemoluminescencja, zachodząca na poziomie fotonów. W stanie niezaburzonym obiektu żywego stacjonarna ultrasłaba emisja fotonowa odzwierciedla stan równowagi oksydoredukcyjnej komórki, natomiast zmiany natężenia tej emisji oraz tempo tych zmian są skorelowane z odpowiedzią komórek na zadany bodziec z otoczenia. Emisja ta, w przeciwieństwie do bioluminescencji, jest niewidoczna gołym okiem, gdyż liczba fotonów emitowanych w zakresie widzialnym leży poniżej bezwzględnego progu energetycznego czułości naszego oka. Przyjmuje się, że obserwowalną ultrasłabą luminescencję stanowi promieniowanie elektromagnetyczne o intensywności od 1 do 10 [...]

Badanie topliwości popiołu metoda rurową jako przybliżona metoda określania składu biopaliw stałych DOI:10.15199/48.2017.12.52

Czytaj za darmo! »

Popiół jest odpadem powstającym podczas spalania każdego paliwa stałego. Zawartość popiołu to istotny parametr jakości paliwa, nie można go spalać w celu uzyskania ciepła, a ciepło jest potrzebne do jego powstania. Powstający w procesie spalania popiół można podzielić na część lotną (popiół lotny) unoszoną przez gazy i część nielotną (popiół denny) gromadzony i odprowadzany z dolnej części komory paleniskowej pieca [1]. Paliwa stałe obok substancji organicznych zawierają substancje mineralne. Zawartość metali alkalicznych oraz obecność chloru i siarki w spalanym materiale może być przyczyną tworzenia się szkodliwych osadów i korozji wysokotemperaturowej na powierzchniach grzewczych wnętrza kotła. Dla materiałów stosowanych do celów energetycznych zostały opracowane i wdrożone procedury techniczne pozwalające na określanie właściwości fizycznych takich jak zawartość: wilgoci, popiołu, części lotnych, oznaczenie ciepła spalania i wartości opałowej oraz oznaczenie charakterystycznych temperatur topliwości popiołu i właściwości chemicznych takich jak zawartości siarki (popiołowej i palnej), węgla, wodoru i azotu. Obecnie w energetyce cieplnej coraz powszechniej jest stosowana biomasa lignocelulozowa, zwykle w obrocie handlowym pod postacią granulowanego pelletu lub brykietu. Biomasa ta jest produkowana przemysłowo z różnych rodzajów roślin energetycznych [2]. W krajach Unii Europejskiej oraz Stanach Zjednoczonych dużą wagę przykłada się do opracowania metod wszechstronnych badania paliw spalanych w piecach. Przeprowadzone testy spalania mieszanki węgla z wybranymi rodzajami biomasy (5 i 15% udziału biomasy) potwierdzają, że skład chemiczny popiołu nie ulega istotnej zmianie, ze względu na znacznie niższą zawartość popiołu z biomasy w stosunku do węgla. Jednak niewielka różnica w składzie popiołu istotnie wpływa na obniżenie temperatury topliwości popiołu, co prowadzi do problemów eksploatacyjnych pracy kotła. Popioły z bioma[...]

The possibilities of automation of the manual line for dismantling waste electrical and electronic equipment DOI:10.15199/48.2018.06.26

Czytaj za darmo! »

Recycling of electrical and electronic equipment waste (WEEE) is a challenge for companies dealing with waste disposal. The issue of recycling of these wastes (Fig.1) results from their high complexity of the material - on average 50 wt% iron and steel, 25 wt% plastic, 10 wt% nonferrous metals and 15 wt% of impurities (e.g. glass, rubber, cast iron, concrete, ceramics). The presence of toxic substances such as lead, mercury, cadmium, zinc and precious metals (gold, platinum) among non-ferrous metals, classify WEEE as hazardous waste. The elements present in the electronic equipment, which are the most toxic waste are Printed Circuit Board (PCB) [1-3].The current problems concerning the disposal of WEEE is centered around the recycling opportunities of PCBs. This is related to the common presence of PCBs in electrical devices causing their increased frequency failure, and increased repair costs. The above mentioned problem combined with a decrease in prices of new components cause a decrease in the profitability of repairing broken machines and use of their components for the repair of damaged equipment (in the case when repaired element is not available on the market) [4]. In the recent years the amount of WEEE increases annually. Due to the enormous material complexity e-waste disposal is carried out in two processes - the physicomechanical and chemical) [1,5]. The physicochemical processes are based on the use of manpower combined with the use of electromagnetic phenomena and processes of gravity (air separation, flotation). The usage of this type of solution allows to separate from the waste stream its particular components broken divided into plastics, metals, non-metals and impurities that are transmitted for subsequent disposal [6-8]. Much more effective technologies in the WEEE disposal are the chemical processes. The main methods of chemical processing of ewaste include pyrolysis, the thermal distribution in the p[...]

 Strona 1