Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"BOGDAN ULJASZ"

Nowoczesne metody emisji ucyfrowionego sygnału telewizyjnego

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawiono metodę tworzenia oraz postać sygnału emitowanego do wolnej przestrzeni. Omówiono parametry cyfrowego sygnału telewizyjnego w różnych miejscach traktu telekomunikacyjnego oraz porównano systemy transmisyjne dla różnych mediów wykorzystywanych do emisji sygnału telewizyjnego. Tempo rozwoju w technice cyfrowej zaowocowało powstaniem wielu metod cyfryzacji sygnałów foni[...]

Analiza parametrów sygnału naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T DOI:10.15199/13.2015.2.15


  System DVB-T ze względu na złożoność procesów przetwarzania sygnału na różnych etapach transmisji, a co za tym idzie możliwości wystąpienia błędów na każdym z tych etapów, doczekał się wielu rozwiązań pomiarowych. Rozwiązania te stanowią zarejestrowane patenty korporacji działających w obszarze cyfrowej transmisji sygnałów. Istnieje również wiele rozwiązań pomiarowych, które mają klauzulę tajności, są rozwiązaniami unikalnymi i jednocześnie umożliwiają konstruowanie urządzeń wyprzedzających wydajnościowo produkty konkurencyjne. Istnienie celu, jakim jest pokonanie konkurencji motywuje firmy do prowadzenia działów typu R&D (ang. Research and Development) zatrudniających wielu specjalistów poszukujących nowych rozwiązań. Sygnał transmisyjny systemu DVB-T organizowany jest w ramki. Każda z nich składa się z 68 symboli OFDM. Cztery ramki tworzą super ramkę. Każdy symbol składa się z K = 6817 nośnych w trybie 8K lub K = 1705 nośnych w trybie 2K, transmitowanych z czasem trwania Ts. Czas ten składa się natomiast z części użytecznej Tu oraz przedziału ochronnego o czasie trwania Δg. Przedział ochronny, dla wariantu z pasmem 8 MHz, przyjmuje wartości podane w tabeli 1. Każda ramka poza symbolami danych, zawiera również rozproszone i stałe symbole sygnału pilotującego oraz symbole sterujące. Symbole sygnału pilotującego wykorzystywane do synchronizacji ramek, częstotliwości oraz czasu a także do estymacji parametrów kanału i identyfikacji trybu pracy systemu. W celu ułatwienia wymienionych procesów symbole pilota transmituje się z mocą 16/9 razy większą od symboli danych. Prawidłowo przeprowadzona analiza radiowych parametrów sygnału OFDM pozwala na weryfikację jakości parametró[...]

METODA AUTOMATYCZNEGO ROZPOZNAWANIA RADIOWYCH SYSTEMÓW TRANSMISYJNYCH DOI:10.15199/59.2017.8-9.83


  Współcześnie w określonych aplikacjach wojskowych oraz cywilnych w obszarze rozpoznania radiowego są stosowane urządzenia, które w sposób automatyczny rozpoznają, demodulują oraz dekodują sygnały nadawane przez radiowe systemy transmisyjne, które wykorzystują specyficzne dla nich protokoły transmisyjne. Z punktu widzenia operatora urządzenia do automatycznego rozpoznawania i dekodowania radiowych protokołów transmisyjnych ważne jest, aby urządzenie to w sposób automatyczny rozpoznało parametry cechujące dany protokół. Po właściwym rozpoznaniu zastosowanego systemu transmisji danych urządzenie powinno przejść do procesu dekodowania przekazywanej informacji, zgodnie z regułami specyficznymi dla rozpoznanego protokołu transmisyjnego. Ze względu na tajemnicę firm oferujących na rynku urządzenia automatycznego rozpoznania radiowych systemów transmisyjnych w dostępnej literaturze fachowej brak jest dokładnego opisu stosowanych algorytmów rozpoznawania radiowych protokołów transmisyjnych. W powyższym zakresie dostępne są jedynie opisy techniczne oferowanych na rynku systemów rozpoznawania radiowych protokołów transmisyjnych [1][2], w których można jedynie znaleźć parametry techniczne powyższych systemów oraz ich możliwości operacyjne. W niniejszym artykule opisano szczegółowo autorskie metody automatycznego rozpoznawania protokołów transmisyjnych stosowanych w kanałach radiowych bazujące na cechach dystynktywnych odbieranego sygnału radiowego oraz ciągu binarnego występującego na wyjściu demodulatora odbiornika rozpoznania radiowego. W artykule przedstawiono wnioski dotyczące efektywności pracy prezentowanych metod analizy sygnałów oraz możliwości ich wykorzystania w praktyce. Zaproponowano algorytm rozpoznawania radiowych systemów transmisyjnych składajacy się z trzech etapów: - rozpoznania modulacji, - analizy parametrów technicznych ciągu binarnego na wyjściu demodulatora, - klasyfikacji ciągu binarnego. Dla niektórych a[...]

METODA POMIARU TŁUMIENIA EMC DOI:10.15199/59.2017.8-9.97


  Kompatybilność elektromagnetyczna (EMC) to zdolność elektronicznego systemu lub podsystemu do niezawodnego działania w przewidywanym środowisku elektromagnetycznym bez reagowania na zakłócenia elektryczne lub generowania niepożądanego szumu elektrycznego. Zakłócenia elektromagnetyczne (EMI) to zakłócenie działania elektronicznego systemu lub podsystemu poprzez niepożądane zakłócenia elektromagnetyczne. Ogólnie napięcie zasilania sieci publicznej jest sinusoidalne, co oznacza, że zawiera ono jedynie częstotliwość podstawową (50 lub 60 Hz) bez jakichkolwiek harmonicznych. Układy czysto rezystywne nie wprowadzaj do sieci dodatkowych składowych harmonicznych. Natomiast nielinearne odbiorniki energetyczne zmieniają charakterystykę częstotliwościową w sieci energetycznej, pomimo sinusoidalnego źródła napięcie zasilającego. Wszystkie nieliniowe odbiorniki powodują wystąpienie składowych harmonicznych, które są wielokrotnością częstotliwości zasilania. Tradycyjnie zanieczyszczenie harmoniczne dotyczyło tylko dużych instalacji, zwłaszcza w energetyce i dystrybucji oraz w przemyśle ciężkim. Obecne nowoczesne małe urządzenia elektroniczne, które odbierają moce rzędu jednostek, dziesiątek watów, jednofazowe (na przykład komputery osobiste), doprowadziły do powstawania harmonicznych również w sieci energetycznej gospodarstwa domowego. Ma to duży wpływ na działanie tych urządzeń [1]. Kompatybilność elektromagnetyczną urządzeń realizuje się między innymi poprzez ograniczenie emisji zaburzeń elektromagnetycznych (ang. Electromagnetic Interferens - EMI) do pewnego ustalonego poprzez normy poziomu, aby zminimalizować ich negatywny wpływ na sąsiednie urządzenia i systemy elektryczne. Emisje powyższe powodują niewłaściwe działanie sprzętu, dlatego też producenci są zmuszeni przedsięwziąć kroki w celu zmniejszenia zaburzeń i ich wpływu na otaczające środowisko. Najczęściej zabezpieczenia EMC są realizowane poprzez stosowanie filtrów zasilan[...]

Ocena efektywności wieloantenowej techniki MIMO w zróżnicowanych warunkach transmisji sygnału


  Wśród nowoczesnych technik transmisji danych stosowanych w kanale radiowym, zapewniających zwiększenie przepływności lub poprawę jakości transmisji, można wymienić technikę MIMO (Multiple-Input-Multiple-Output). Pionierami koncepcji prowadzącej do jej stworzenia byli Telatar [13] i Foshini [14]. Pierwsze artykuły na ten temat opublikowali na początku lat 90. XX wieku. Od tego czasu wiele ośrodków badawczych pracuje nad udoskonaleniem tej techniki. Schemat poglądowy reprezentujący ideę działania systemu MIMO przedstawiono na rys.1.Część nadawcza z M torami nadawczymi emituje do kanału radiowego M kopii sygnału x1, x2,…,xM. Część odbiorcza ma N torów odbiorczych z N antenami. W antenach odbiorczych indukuje się sygnał, który został poddany zakłóceniom multiplikatywnym i addytywnym. Zakłócenia multiplikatywne są opisane macierzą transmitancji kanału H, której elementy są współczynnikami transmitancji poszczególnych ścieżek propagacyjnych hij. W każdej antenie indukują się zakłócenia addytywne. Dla uproszczenia przyjęto, że jest to szum biały, którego energia indukowana w różnych antenach nie jest ze sobą skorelowana. Sygnał na wejściu części odbiorczej można opisać równaniem [3, 4]: y hx n i N i ij j j M i = + = = Σ1 , 1,2,..., , (1) Zastosowanie większej liczby anten po stronie nadawczej i odbiorczej łącza radiowego zwiększa liczbę kanałów przestrzennych, w których transmituje się informację. Oznacza to, że system MIMO można opisać następującym równaniem macierzowym: Obecnie istnieje wiele algorytmów służących do implementacji systemów MIMO, które gwarantują wysokie przepływności oraz zapewniają odpowiednio wysoką jakość i wiarygodność transy 1 h11 h12 h13 h1M x1 n1 y2 h21 h22 h23 h2M x2 n2 Y = y3 = H . X + N = h31 h32 h33 h3M x3 , + n3 yN hN1 hN2 hN3 hNM xM nN Wśród nowoczesnych technik transmisji danych stosowanych w kanale radiowym, zapewniających zwiększenie przepływności lub poprawę jakości transmisji, [...]

Experimental verification of the MIMO channel simulation model using STBC Alamouti coding

Czytaj za darmo! »

An experimental verification results of the MIMO channel built in Matlab was presented in this paper. An assessment of the simulation model credibility was done using determinant described in detailed in the section “The MIMO channel simulation model". It was shown that the built Matlab model can be used with acceptable error for Eb/N0 up to about 15 dB. Streszczenie - W artykule przedstawiono eksperymentalną weryfikację, zaimplementowanego w środowisku Matlab, autorskiego modelu kanału MIMO. Szczegółowy opis modelu przedstawiono w rozdziale "The MIMO channel simulation model". Poprawność wykonania modelu pozwala na prowadzenie badań dla sygnałów o wartościach Eb/N0 mniejszych od 15 dB. (Eksperymentalna weryfikacja zaimplementowanego w środowisku Matlab modelu kanału MIMO) Keywords: Radio channel, MIMO STBC, simulation model, experiment Słowo kluczowe: Kanał radiowy, MIMO STBC, model symulacyjny, eksperyment.Among emerging radio technologies with the potential to push the frontiers of wireless capacity, multiple-inputmultiple- output (MIMO) system stand out with the promise of many orders of magnitude improvement in spectrum efficiency relative to what is achievable today. Telatar [1] and Foshini [2] were among those who pioneered the concept of MIMO system in the early 1990s. In the mid- 1990s, Foshini and his colleagues developed the Bell Labs space-time (BLAST) architecture that reports achieving spectral efficiencies in the range of 10-20 b/s/Hz for typical configurations. Since then, MIMO system have attracted a large amount of research interest. The idea behind MIMO is that the signals on the transmit Tx antennas at one end and the receive Rx antennas at the other end are combined in such a way that quality (BER) or the data rate (bits/s) of the communication for each MIMO user will be improvee. Such an advantage can be used to increase both the networkˇ¦s quality of service and the operatorˇ¦s revenues signi[...]

Metoda pomiaru poziomu szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia DOI:10.15199/13.2018.1.7


  Aktualnie obserwuje się rosnące zainteresowanie wykorzystaniem linii zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia jako medium do przesyłania danych wewnątrz budynków. Takie systemy transmisji danych określane są skrótem PLC (ang. Power Line Communication). Obwody zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia mogą być w łatwy sposób wykorzystane do przesyłania danych pomiędzy dowolnym pomieszczeniem w budynku poprzez modemy podłączone bezpośrednio do gniazda sieciowego. Linie zasilania wykorzystywane są również przez dostawców energii do transmisji danych przez system taryfikacji. Z punktu widzenie przesyłania danych z wykorzystaniem obwodów sieci energetycznej niskiego napięcia istotna jest informacja o poziomie emisji szumów środowiskowych przewodzonych na tych liniach. Informacje dotyczące poziomu emisji szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania w zakresie częstotliwości do 500 kHz są przedstawione w pozycjach literaturowych [2-5]. W celu oceny możliwości wykorzystania obwodów linii zasilania do przesyłania danych z przepływnościami rzędu kilku Mbitów/s niezbędne są informacje o poziomie emisji szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania w szerszym zakresie częstotliwości do 30 MHz. Niestety dostępne dane literaturowe [1] przedstawiające wyniki pomiarów emisji szumów środowiskowych w powyższym zakresie częstotliwości są przestarzałe (pochodzą z roku 1999 r.) oraz dotyczą wyłącznie terenu zurbanizowanego. W niniejszym artykule przedstawiono metodę pomiaru poziomu szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia oraz przykładowy schemat układu pomiarowego. Na poziom szumów środowiskowych przewodzonych mają wpływ szumy naturalne (termiczne) oraz zaburzenia generowane przez człowieka w wyniku działań zamierzonych i niezamierzonych. Opis ilościowy szumów środowiskowych przewodzonych w dostępnej literaturze jest bardzo skromny. Na podstawie danych [...]

Pomiar poziomu emisji szumów środowiskowych przewodzonych na liniach energetycznych niskiego napięcia w środowisku miejskim i wiejskim DOI:10.15199/13.2018.2.10


  Aktualnie obserwuje się rosnące zainteresowanie wykorzystaniem linii zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia jako medium do przesyłania danych wewnątrz budynków. Takie systemy transmisji danych określane są skrótem PLC (Power Line Communication). Obwody zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia mogą być w łatwy sposób wykorzystane do przesyłania danych pomiędzy dowolnym pomieszczeniem w budynku poprzez modemy podłączone bezpośrednio do gniazda sieciowego. Linie zasilania wykorzystywane są również przez dostawców energii do transmisji danych przez system taryfikacji. Z punktu widzenie przesyłania danych z wykorzystaniem obwodów sieci energetycznej niskiego napięcia istotna jest informacja o poziomie emisji szumów środowiskowych przewodzonych na tych liniach. Informacje dotyczące poziomu emisji szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania w zakresie częstotliwości do 500 kHz są przedstawione w pozycjach literaturowych [2][3][4][5]. W celu oceny możliwości wykorzystania obwodów linii zasilania do przesyłania danych z przepływnościami rzędu kilku Mbitów/s niezbędne są informacje o poziomie emisji szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania w szerszym zakresie częstotliwości do 30 MHz. Niestety dostępne dane literaturowe [1] przedstawiające wyniki pomiarów emisji szumów środowiskowych w powyższym zakresie częstotliwości są przestarzałe (pochodzą z roku 1999 r.) oraz dotyczą wyłącznie terenu zurbanizowanego. W niniejszym artykule przedstawiono oryginalne wyniki pomiaru poziomu szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania sieci energetycznej niskiego napięcia w zakresie częstotliwości od 0.15 MHz do 30 MHz. Przedstawiono poziomy szumów środowiskowych przewodzonych na liniach zasilania zlokalizowanych na terenach wiejskich i zurbanizowanych występujące w ciągu całej doby. Ponadto wyznaczono parametry filtrów sieciowych dla tych środowisk. Szczegółową metodę pomiaru wraz z prz[...]

POMIAR JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO DVB-S JAKO FUNKCJI KODU KOREKCYJNEGO DOI:10.15199/59.2017.6.39


  Standard DVB-S (Digital Video Broadcasting - Satellite) został opracowany jako pierwszy ze standardów DVB. Opisuje go norma EN 300 421[4], przyjęta przez organizację ETSI (Eurpean Telecommunications Standards Institute). Standard przeznaczony jest głównie do świadczenia usług dostarczanych bezpośrednio do domu DTH (Direct To Home), które dostępne są dla użytkowników będących w posiadaniu zintegrowanych odbiorników satelitarnych IRD (Integrated Receiver Decoder). DVB-S zaprojektowany został do pracy w zakresie częstotliwości odbiorczych od 10750 MHz do 12750 MHz i zakłada stosowanie modulacji QPSK Quaternary Phase Shift Keying). Standard EN 301 210 [2], który odnosi się do DVB-S w zastosowaniach na cyfrowych satelitarnych wozach reporterskich DSNG (Digital Satellite News Gathering), przewiduje zastosowanie modulacji o większych wartościowościach: 8PSK, 16QAM i 32APSK. Możliwe jest to dzięki większym antenom (wozu transmisyjnego i ośrodka telewizyjnego) oraz mocą nadajników. Do przesyłania danych wykorzystywany jest strumień zgodny ze standardem MPEG-2 TS [8]. System DVB-S (S2) najczęściej wykorzystuje transpondery satelitarne o paśmie mieszczącym się w granicach od 26 do 74 MHz. Wozy transmisyjne wykorzystują podczas transmisji mniejsze szerokości pasma. 2. KODY KOREKCYJNE I MIARY JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO Standard dotyczący wozów reporterskich przewiduje przesyłanie jednego strumienia programowego PS (Program Stream). PS powstaje na skutek multipleksacji danych źródłowych, takich jak video, audio, czy dane (sterujące lub użytkowe). Strumień PS dzielony jest na pakiety transportowe TS (Transport Stream). Pakiety TS poddawane są zabezpieczeniu kodowemu FEC (Forward Error Correction). Za ochronę przed błędami, w DVB-S, odpowiedzialne jest dwustopniowe kodowanie korekcyjne FEC, które bazuje na kodowaniu splotowym 1/2 o długości K=7 i sprawności 1/2, 2/3, 3/4, 5/6 lub 7/8 oraz na skróconym kodzie Reed’a-SolomonR[...]

PORÓWNANIE PARAMETRÓW NADAWCZYCH MOBILNYCH STACJI SATELITARNYCH W FUNKCJI WYBRANEGO TRANSPONDERA SATELITARNEGO DOI:10.15199/59.2017.8-9.92


  Standard DVB-S (Digital Video Broadcasting - Satellite) został opracowany jako pierwszy ze standardów DVB. Opisuje go norma EN 300 421[4], przyjęta przez organizację ETSI (Eurpean Telecommunications Standards Institute). Standard przeznaczony jest głównie do świadczenia usług dostarczanych bezpośrednio do domu DTH (Direct To Home), które dostępne są dla użytkowników będących w posiadaniu zintegrowanych odbiorników satelitarnych IRD (Integrated Receiver Decoder). DVB-S zaprojektowany został do pracy w zakresie częstotliwości odbiorczych od 10750 MHz do 12750 MHz i zakłada stosowanie modulacji QPSK (Quaternary Phase Shift Keying). Standard EN 301 210 [2], który odnosi się do DVB-S w zastosowaniach na cyfrowych satelitarnych wozach reporterskich DSNG (Digital Satellite News Gathering), przewiduje zastosowanie modulacji o większych wartościowościach: 8PSK, 16QAM i 32APSK. Możliwe jest to dzięki większym antenom (wozu transmisyjnego i ośrodka telewizyjnego) oraz mocą nadajników. Do przesyłania danych wykorzystywany jest strumień zgodny ze standardem MPEG-2 TS [8]. System DVB-S (S2) najczęściej wykorzystuje transpondery satelitarne o paśmie mieszczącym się w granicach od 26 do 74 MHz. Wozy transmisyjne wykorzystują podczas transmisji mniejsze szerokości pasma. 2. KODY KOREKCYJNE I MIARY JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO Standard dotyczący wozów reporterskich przewiduje przesyłanie jednego strumienia programowego PS (Program Stream). PS powstaje na skutek multipleksacji danych źródłowych, takich jak video, audio, czy dane (sterujące lub użytkowe). Strumień PS dzielony jest na pakiety transportowe TS (Transport Stream). Pakiety TS poddawane są zabezpieczeniu przed błęda[...]

 Strona 1