Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Artur Jasiński"

Wpływ długotrwałej eksploatacji na własności wytrzymałościowe i dalszą przydatność eksploatacyjną materiału głównych rurociągów parowych bloków typu 200 MW


  Wprowadzenie Zmiany strukturalne wywołane zjawiskiem pełzania oraz spadek własności wytrzymałościowych materiału głównych rurociągów parowych wywołane długotrwałą eksploatacją wpływają wprost na przydatność eksploatacyjną materiału. Bloki 200 MW wciąż stanowią podstawę krajowego systemu elektroenergetycznego i najprawdopodobniej do czasu odbudowania mocy wytwórczych, czyli w najbliższych latach, nie ulegnie to zmianie. Na główne rurociągi parowe tych bloków powszechnie stosowano praktycznie 2 gatunki stali żarowytrzymałych. 13HMF (14 MoV6-3) była stosowana do wykonania rurociągów pary świeżej, natomiast na rurociągi pary wtórnie przegrzanej - 10H2 M (10CrMo9-10). Badania wykazują, że materiały te wykazują zadowalające własności materiałowe nawet po przepracowaniu czasów obliczeniowych. Rzeczywista średnia czasowa wytrzymałość na pełzanie może być (i z reguły jest) większa od średniej przyjętej wg katalogów materiałowych do obliczeń wytrzymałościowych rurociągów. Dodatkowo do obliczeń przyjmuje się minimalną Rz, czyli 0,8 wartości średniej. Rzeczywista grubość ścianki przez to może być znacząco większa od wartości obliczeniowej, a rzeczywiste parametry pracy rurociągów są na ogół nieco mniejsze niż wartości przyjmowanych kiedyś do obliczeń. Dzięki temu, że projektanci w latach 70. i 80. ubiegłego stulecia stosowali szereg zabezpieczeń oraz brali pod uwagę ograniczone możliwości ówczesnych uproszczonych metod obliczeniowych, rurociągi wykonywane były z reguły ze sporymi naddatkami na grubościach ścianek, co w związku z powyższymi uwarunkowaniami umożliwia ich dalszą pracę pomimo spadku własności wytrzymałościowych materiałów w okresach przewyższających obliczeniowe czasy pracy. Nie jest jednak tak, jak się może powszechnie wydawać, że możliwość wydłużania żywotności rurociągów jest nieograniczona i dotyczy wszystkich rurociągów. Generalnie na ograniczenie trwałości elementów ciśnieniowych mają wpływ wady materiałowe pochodząc[...]

Wielkosc i rozkład naprezen jako składowa parowych bloków 200 MW w oparciu o model oceny stanu technicznego rurociagów obliczeniowy DOI:


  Wstep Optymalny rozkład naprezen w warunkach roboczych jest istotnym czynnikiem, który nie tylko pozwala na bezpieczna eksploatacje instalacji przemysłowych, lecz takze wpływa znaczaco na ich zywotnosc. Na etapie projektowania dobierane sa: materiał, srednica, grubosc scianki, odpowiednia geometria zapewniajaca kompensacje wydłuzen cieplnych oraz nosnosc systemu zamocowan i podparc. W trakcie wieloletniej pracy rurociagi, poza normalnymi obciazeniami wynikajacymi z planowej eksploatacji, poddawane sa dodatkowym obciazeniom wynikajacym ze stanów awaryjnych. Wystepuje równiez zuzycie elementów zamocowan. Zwłaszcza te ostatnie maja istotny wpływ na instalacje, a niekontrolowane zablokowanie rurociagu w miejscu podparcia moze w skrajnym przypadku doprowadzic do rozszczelnienia. Regularna ocena pracy systemu zamocowan i podparc rurociagów parowych w energetyce jest dzis standardem wykonywanym w ramach okresowych rewizji UDT. Brak jednoznacznych wytycznych w tym wzgledzie skutkuje jednak tym, ze ocena ta ogranicza sie najczesciej do wizualnych ogledzin w dostepnych rejonach. Regulacje przeprowadza sie jedynie w momencie stwierdzenia razacych odstepstw od standardów, zwłaszcza jesli okazuje sie, ze zawieszenie jest luzne lub rurociag spadł z podparcia. Coraz czesciej równiez, w ramach okresowych rewizji instalacji rurociagowych bloków 200 MW, wymagane sa obliczenia sprawdzajace stan naprezen rurociagów w warunkach roboczych. Rzadko sa one jednak poprzedzone pomiarem rzeczywistych obciazen i analiza rzeczywistego zachowania sie rurociagu w miejscu podparc. W artykule zostanie zaprezentowanych kilka przykładów pokazujacych, jak odmienne moga byc wnioski z wykonanych obliczen bez znajomosci rzeczywistych warunków pracy. Parametry charakteryzujace system zawieszen i podparc Duze gradienty temperatur pracy powoduja znaczne wydłuzenia cieplne materiału rurociagów parowych po na- Rys. 1 Wykres procentowych odchyłek sił od wartosci [...]

Diagnostyka to nie tylko badania - rola systemu diagnostycznego w planowaniu remontów

Czytaj za darmo! »

Optymalizacja kosztów wytwarzania energii w praktyce oznacza z reguły redukcję środków finansowych na remonty, inwestycje, modernizacje i diagnostykę. Oszczędności takie generują jednak zwielokrotnione koszty wytwarzania, bowiem mogą skutkować częstszymi postojami nieplanowanymi coraz bardziej awaryjnych jednostek, a co za tym idzie - zmniejszeniem dyspozycyjności i pewności ruchowej bloków. Do długoterminowego planowania eksploatacji zarówno starych, jak i nowszych urządzeń konieczna jest znajomość ich rzeczywistego stanu technicznego i monitorowanie szybkości postępu degradacji materiałów. Tylko oparta o dobrze zorganizowaną i rzetelną diagnostykę elementów kryterialnych strategia remontów pozwala odpowiednio planować budżet remontowy. Doświadczenia eksploatacyjne pokazują, że możliwa jest bezpieczna nawet długoterminowa eksploatacja urządzeń pod warunkiem opracowania indywidualnego dla każdego elementu programu diagnostycznego. Im wcześniej się go opracuje i wdroży, tym korzyści będą większe. Diagnostyka elementów urządzeń cieplno-mechanicznych pracujących ponad projektowy czas pracy oraz analiza możliwości eksploatacyjnej tych elementów oparta o system diagnostyczny muszą być wykonywane na podstawie oceny ich stanu technicznego, który należy rozpatrywać jako wypadkową stanu technicznego urządzeń, procesów uszkodzeń i trwałości indywidualnej poszczególnych elementów składowych, przez wysoko wykwalifikowaną kadrę specjalistów. W przypadku nowych urządzeń najlepiej jak najszybciej opracować dedykowany system diagnostyczny i sukcesywnie go realizować. Zbierana na tej podstawie baza danych o urządzeniu pozwoli w przyszłości optymalnie planować czas i środki na konieczne modernizacje i remonty mające na celu wydłużenie żywotności i zwiększenie dyspozycyjności. Diagnostyka jako element planowania Jeżeli polityka remontowa i odtworzeniowa w trakcie eksploatacji urządzenia jest zgrana z zaleceniami diagnostyki i profilaktyki, ist[...]

Fotometryczny czujnik glukozy oparty na enzymatycznych paskach testowych DOI:10.15199/13.2015.10.15


  Cukrzyca jest chorobą dotykającą co roku na całym świecie około 3 mln ludzi [1]. Brak możliwości wyleczenia choroby generuje koszty związane z jej monitorowaniem. W USA corocznie wydaje się na ten cel 174 mld dolarów [2]. Stężenie glukozy we krwi zdrowego człowieka na czczo waha się od 80 mg/dl do 110 mg/dl [3]. Stan organizmu z niedoborem glukozy nazywany jest hipoglikemią, a stan podwyższonej zawartości cukru - hiperglikemią [4]. Monitoring stężenia glukozy we krwi jest istotnym czynnikiem warunkującym poprawne leczenie pacjenta. Poziom cukru we krwi ma bezpośrednie przełożenie na dawkowanie insuliny, a w konsekwencji na samopoczucie osoby dotkniętej schorzeniem [5]. Niekontrolowana cukrzyca prowadzi do wielu poważnych powikłań takich jak retinopatia, polineuropatia, nefropatia, aż do śpiączki cukrzycowej i zgonu [6]. Wiodącymi czujnikami glukozy, obecnie dostępnymi na rynku, są urządzenia oznaczające stężenie glukozy w próbce krwi [7]. Zasada działania glukometrów stosowanych w diagnostyce cukrzycy opiera się na pomiarze intensywności światła odbitego od pola testowego paska (metoda kolorymetryczna) [8] lub na podstawie natężenia prądu przepływającego przez enzymatycznie uczulane elektrody amperometryczne [9]. W przypadku osób z wykrytą cukrzycą i związaną z tym koniecznością wielokrotnej kontroli poziomu cukru we krwi szczególnie ważna jest dokładność pomiarów oraz koszty eksploatacji czujnika glukozy. Obecnie poszukuje się nowocześniejszych metod oraz materiałów umożliwiających pomiar stężenia glukozy. Przykładem zastosowań nowych materiałów jest użycie nanostruktur do budowy nieenzymatycznych czujników glukozy [10-13]. Ważnym aspektem jest możliwość wykonywania pomiarów w sposób ciągły [14-16], co pozwala na rzeczywiste oznaczanie poziomu cukru we krwi i precyzyjne śledzenie rozwoju choroby. Jedną z dwóch wiodących metod oznaczania stężenia glukozy w próbce krwi jest metoda kolorymetryczna Wykorzystuje się w niej p[...]

 Strona 1