Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"Janusz Budniok"

U progu rewolucji w podejściu do uziemień w energetyce - czyli jak czynnik czysto biznesowy wymusza zmiany w podejściu do rozumienia istoty uziemień DOI:10.15199/74.2018.5.4


  Doświadczenia wieku XIX i XX to dobór systemów uziemiających do potrzeb metodą prób i błędów. W początkowej fazie rozwoju energetyki (XIX w. i pierwsze dekady XX w.) uziemienia wykonywano ze stali czarnej. Drugim używanym materiałem była czysta miedź. Pierwsze pokrycia przewodnika stalowego podwyższające odporność na korozję pojawiły się w pierwszej połowie XIX w., a upowszechnienie procesu cynkowania przez rewolucyjną zmianę technologiczną zaproponowaną przez prof. Tadeusza Sendzimira w latach 20. XX w. wzmocniło trend zabezpieczania stali czarnej za pomocą powłoki cynkowej. Różnice w czasie eksploatacji stali czarnej a stali ocynkowanej pokazują, jak ważnym parametrem w eksploatacji części uziemiających jest trwałość produktu i odporność na degradację podczas eksploatacji. Wybrany kierunek podwyższania odporności korozyjnej dał impuls do poszukiwania jeszcze innych pokryć zabezpieczających przewodniki. I tak, stosowano i stosuje się do dziś cynkowanie ogniowe, elektrolityczne czy termodyfuzyjne. Cynkowanie elektrolityczne i termodyfuzyjne ze względu na cienką pokrywę cynku nie są rekomendowane na uziemienia. Stosuje się także miedziowanie elektrolityczne i zbiera się doświadczenia w miedziowaniu ogniowym. Innym używanym pokryciem zwiększającym odporność na korozję przewodnika rodzimego wykonanego z miedzi - jest cynowanie lub srebrzenie. Technologie te nie mają bezpośredniego zastosowania w uziemieniach. Na rynku europejskim można znaleźć również poprawną technicznie stal ołowiowaną, jednak rygorystyczne zapisy dotyczące ochrony środowiska wykluczają możliwość jej użycia. Na uziemienia zaczęto stosować również stale z rodziny nierdzewnych z dużą zawartością c[...]

 Strona 1