Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Jacek Wąsowski"

Potencjał tworzenia bromianów podczas ozonowania wody infiltracyjnej ujmowanej z rzeki Wisły


  Ozonowanie w połączeniu z procesem sorpcji na granulowanym węglu aktywnym w znaczący sposób wpływa na polepszenie jakości uzdatnianej wody. Przede wszystkim procesy te umożliwiają usuwanie z wody rozpuszczonych substancji organicznych - zarówno pochodzenia naturalnego, których reprezentantem są np. substancje humusowe, jak również pochodzenia antropogenicznego, do których zalicza się mikrozanieczyszczenia organiczne jak pestycydy, SPC, WWA i. in. W stosunku do wymienionych substancji ozon wywołuje ich częściowy lub całkowity rozkład, czyniąc te substancje bardziej polarnymi i bardziej biodegradowalnymi, natomiast węgiel aktywny usuwa je z wody poprzez adsorpcję i przemiany biochemiczne realizowane przez mikroorganizmy zasiedlające złoże węglowe. Dzięki obydwu procesom uzyskuje się zmniejszenie zapotrzebowania wody na środek dezynfekcyjny, co korzystnie wpływa na zmniejszenie jego dawki i ilości tworzonych ubocznych produktów dezynfekcji oraz biostabilizację wody, ograniczając tym samym niepożądane zjawiska związane z wtórnym zanieczyszczeniem wody w czasie jej przepływu przewodami wodociągowymi do odbiorców. Mankamenty związane z ozonowaniem wody pojawiają się w sytuacji, kiedy woda w swoim składzie zawiera bromki. Bromki obok chlorków są składnikiem solanek i w wodzie wiślanej pojawiają się na skutek zrzutu solanek do rzeki w górnym jej biegu. Ozonowanie wody zanieczyszczonej bromkami przy obecności w jej składzie obniżonej zawartości rozpuszczonej materii organicznej prowadzi do powstawania bromianów. Bromiany wykazują szkodliwe oddziaływanie na istoty żywe i z tego powodu są limitowane w wodzie przeznaczonej do spożycia. Ponieważ w wodzie z rzeki Wisły zawarte są bromki, a w ramach modernizacji układu technologicznego Zakładu Wodociągu Praskiego w Warszawie przewidziane jest włączenie do uzdatniania wody procesu ozonowania i sorpcji na granulowanym węglu aktywnym, w artykule na podstawie analizy wyników badań prowadzonych [...]

Efektywne metody usuwania pochodnych bromków z ozonowanej wody DOI:10.15199/17.2016.2.3


  Ozonowanie wód zawierających bromki prowadzi do powstawania bromowych produktów utleniania chemicznego, które stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi. Do tej grupy związków zalicza się bromiany, które tworzą się w trakcie reakcji bromków z ozonem w wodach o niskiej zawartości rozpuszczonego węgla organicznego. W artykule przedstawiono efektywne działania technologiczne, które można podjąć aby obniżyć tzw. potencjał tworzenia bromianów, jak również omówiono skuteczne metody pozwalające na usuwanie bromianów z wody po ozonowaniu do granic określonych w obowiązujących przepisach prawnych dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia. W tym aspekcie w artykule opisano takie metody jak: wymianę jonową, ozonowanie połączone z dozowaniem do wody nadtlenku wodoru, adsorpcję, redukcję chemiczną przy użyciu żelaza zerowartościowego, dializę Donnana oraz redukcję biologiczną w bioreaktorze membranowym.Wprowadzenie W wodach powierzchniowych i podziemnych stężenie bromków waha się w szerokich granicach od kilku do kilkuset mikrogramów w litrze, a niekiedy, jak to ma miejsce w przypadku wód morskich oraz słodkich mających kontakt z wodami zasolonymi, może znacznie przekraczać nawet tysiąc mikrogramów/litr. Bromki podobnie jak chlorki, siarczany, czy wodorowęglany w środowisku wodnym mogą być pochodzenia autochtonicznego zależnego przede wszystkim od kontaktu wody z materiałem geologicznym, jak też antropogenicznego wynikającego na przykład z rzutu do wód powierzchniowych solanek kopalnianych oraz z odprowadzania do nich spływów z dróg, na których śliskość usuwano za pomocą soli. Obecnie nie ujawniono szkodliwego oddziaływania bromków zawartych w wodzie na zdrowie człowieka. Wiadomo natomiast, iż pochodne bromków powstające w wyniku reakcji bromków z utleniaczami chemicznymi stosowanymi w procesach uzdatniania wody, mają cechy kancerogenne i mutagenne. Do najbardziej groźnych pod tym względem zalicza się bromowane trihalomet[...]

Problematyka usuwania farmaceutyków w procesach oczyszczania ścieków DOI:10.15199/17.2018.1.8


  Obecnie najbardziej trudnymi do usuwania zanieczyszczeniami, a zarazem niebezpiecznymi dla środowiska, są farmaceutyki i ich metabolity. Substancje te występują nie tylko w ściekach dopływających do oczyszczalni, ale również w oczyszczonych, odprowadzanych do odbiornika. Coraz szerzej i precyzyjniej wykonywane badania na obecność farmaceutyków w środowisku wodnym, w tym w ściekach oraz w wodzie przeznaczonej do spożycia dają niestety pozytywne wyniki. Świadczy to o globalnym problemie, który niesie za sobą szereg zagrożeń, nie tylko dla organizmów wodnych, ale przede wszystkim dla zdrowia i życia ludzkiego. Stąd też, w niniejszym artykule podjęto próbę scharakteryzowania zjawisk związanych z przedostawaniem się farmaceutyków do środowiska ze szczególnym uwzględnieniem obecności ich w ściekach oraz przeanalizowano sprawność metod pozwalających na ich eliminację ze ścieków. 2. Rynek farmaceutyczny Szacowana liczba środków farmaceutycznych rozumianych jako substancje mające na celu działanie terapeutyczne, zapobiegawcze, diagnostyczne, wynosi obecnie w skali globalnej około 200 000. Wartość ta w odniesieniu do rynków poszczególnych krajów jest zdecydowanie mniejsza, od 5 000 do 10 000 różnych substancji [24]. Inne źródła podają, że liczba stosowanych związków chemicznie aktywnych w farmaceutykach, w samej Europie wynosi 4 000 [20]. Przemysł farmaceutyczny jest jednym z najprężniej rozwijających się gałęzi gospodarki. Według danych opublikowanych przez KPMG i PMR roczny przyrost produkcji przemysłu farmaceutycznego wynosi ok. 6-7%. Przykładowo dla roku 2008 zyski jakie przyniosła ta gałąź, wyniosły 770 mld dolarów, z czego największa część tj. aż 37% należała do Stanów Zjednoczonych, drugie miejsce pod tym względem zajmowała Europa z wartością 32%, a trzecie z wartością 10% wypracowała Japonia [24]. *) Karolina Wontorska, Jacek Wąsowski - Politechnika Warszawska, Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki I Inżynierii Środowis[...]

Efektywność usuwania farmaceutyków i ich metabolitów w procesach uzdatniania wody DOI:10.15199/17.2018.2.5


  Postęp w farmacji i intensywny wzrost używania leków, będące odpowiedzią na występowanie we współczesnym świecie przede wszystkim wielu chorób i schorzeń, z którymi stara się uporać medycyna i weterynaria, jest przyczyną obecności w środowisku farmaceutyków i ich pochodnych o zróżnicowanym rodzaju, stężeniu i oddziaływaniu. Zjawisko to stwarza nowe problemy o charakterze legislacyjnym, technologicznym, technicznym i ekonomicznym m.in. w obszarze zaopatrzenia ludzi w wodę przeznaczoną do spożycia, ujmowaną tradycyjnie ze źródeł podziemnych jak i powierzchniowych. Stwierdzona pod koniec XX wieku obecność farmaceutyków w źródłach wody, świadczy o potencjalnej możliwości obecności ich w wodzie do picia, a tym samym o niebezpieczeństwie negatywnych konsekwencji związanych z naszym zdrowiem. W niniejszym artykule przedstawiono analizę uzyskiwanych efektów usuwania farmaceutyków i ich pochodnych z wody w konwencjonalnych i zaawansowanych procesach jednostkowych wykorzystywanych w technologii oczyszczania wody. 2. Ekotoksykologia farmaceutyków Obecnie na całym świecie prowadzone są badania toksykologiczne w celu poznania wpływu substancji chemicznych zawartych w wodzie na organizmy żywe. Okazuje się, że pozostałości leków wprowadzone do środowiska mogą wywierać znaczący wpływ na ryby i mikroorganizmy wodne. Dane literaturowe podają, że większość substancji farmaceutycznych nie wywołuje negatywnego wpływu na organizmy badane w testach ostrych (krótkoterminowych), a dopiero w sytuacji długotrwałego oddziaływania na bioindykatory w testach chronicznych (leki charakteryzuje toksyczność przewlekła) [8,19]. Wśród wskaźników służących do oceny ryzyka środowiskowego można wyróżnić NOEC (z ang. No Observed Effects Concentration) oraz LOEC (z ang. Lowest Observed Effects Concentrations). Przykładowe wartości obu *) Aleksandra Bogdanowicz, Jacek Wąsowski - Politechnika Warszawska, Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środ[...]

Zastosowanie procesu MIEX DOC do usuwania rozpuszczonych substancji organicznych z wody infiltracyjnej

Czytaj za darmo! »

Zapewnienie chemicznej i biologicznej stabilności wody przed jej wprowadzeniem do sieci wodociągowej jest warunkiem koniecznym w celu zminimalizowania zjawisk związanych z tzw. hydraulicznym starzeniem przewodów wodociągowych oraz niekorzystnych zmian jakości wody w czasie jej przepływu ze stacji uzdatniania do odbiorców. O ile chemiczną stabilność wody jest stosunkowo łatwo uzyskać przede w[...]

Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne


  Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem, w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek. Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku do niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością, dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które nie powodują ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia rury. Rury te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia boczne i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego w ostatnich latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych, szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie wstrząsami, czyli pod autostradami[...]

Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne


  Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem, w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek. Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku do niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością, dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które nie powodują ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia rury. Rury te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia boczne i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego w ostatnich latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych, szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie wstrząsami, czyli pod autostradami i ulicami o dużym nasileniu ruchu, na terenach zurbanizowanych, w dużych aglomeracjach miejskich i przemysłowych oraz na obszarach o złożonej budowie geologicznej. Żeliwo sferoidalne jak większość wyrobów metalowych ulega korozji. Aby jej zapobiegać stosuje się różnego rodzaju powłoki ochronne zarówno na wewnętrznych jak i na zewnętrznych powierzchniach rur. Najbardziej popularne wykładziny wewnętrzne wykonywane są z zaprawy cementowej. W przypadku wody pitnej wykładzinę wykonuje się zazwyczaj z cementu portlandzkiego lub cementu glinowego (stosowanego dla wody bardziej agresywnej o pH od 4.5 do 10). Zewnętrzne powierzchnie rur pokrywane są powłokami cynkowymi, cynkowo-aluminiowymi, zabezpieczane lakierem bitumicznym, czy tworzywami epoksydowymi [1]. Głównym składnikiem cementu jest klinkier portlandzki, którego udział w zależności od rodzaju cementu wynosi od 95% (cement portlandzki bez dodatków) do 15% (cement hutniczy). Klinkier portlandzki jest produktem spiekania w temperaturze około 1450oC, mieszaniny surowców składających się z wapieni i glinokrzemianów. Głównymi pierwiastkami wchodzącymi w skład cementu są krzem, wapń, glin, żelazo i siarka, op[...]

Ocena metod analitycznych oznaczania węgla organicznego w wodzie


  Stacje Uzdatniania Wody (SUW) mają obowiązek ujmowania i oczyszczania wody w sposób zapewniający bezpieczeństwo jej odbiorców. Jednym z głównych problemów związanych z systemami uzdatniania i dystrybucji wody jest wtórne jej zanieczyszczenie. Wskaźnikami, które obrazują podatność wody na wtórne zanieczyszczenia są stężenia przyswajalnych form węgla. Szczególną uwagę zwraca się na zawartość biodegradowalnego rozpuszczonego węgla organicznego (BDOC) oraz asymilowanego (przyswajalnego) węgla organicznego (AOC). Węgiel organiczny jest jednym z istotnych czynników powodujących wtórne zanieczyszczenie wody w sieci wodociągowej. Opisano oraz dokonano oceny kilku metod analitycznych wykorzystywanych do analizy poszczególnych form węgla w wodzie. Pozwalają one na oznaczenie zawartości węgla w wodzie, a co za tym idzie na określenie możliwości występowania wtórnego zanieczyszczenia wody wodociągowej. A review, with 16 refs., of microbiol. methods used under lab. conditions. Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi musi zostać pozbawiona pierwotnych zanieczyszczeń oraz prekursorów zanieczyszczeń wtórnych. Stabilność wody jest osiągnięta, gdy zostaną z niej usunięte mikroorganizmy oraz organiczne i nieorganiczne substancje stanowiące substrat pokarmowy i źródło energii. Węgiel stanowi jeden ze składników organicznych występujących w wodzie. W skład ogólnego węgla organicznego (TOC) w wodzie wchodzi cząsteczkowy węgiel organiczny (POC) i rozpuszczony węgiel organiczny (DOC), w którym można wyróżnić BDOC i AOC. POC stanowi znaczną część TOC zawartego w wodzie, w której występuje w postaci zawiesiny organizmów żywych i martwej materii organicznej, przez co stanowi podłoże dla mikroorganizmów i stanowi źródło pokarmu dla konsumentów. DOC stanowi 70—80% POC1, 2). Stężenie DOC w wodzie jest zazwyczaj niższe niż 10 mg/L i stanowi on niewielką ilość TOC3). Stężenie BDOC limituje wzrost liczebności bakterii w sieci wodociągowej. Wę[...]

Przydatność metod oznaczania biodegradowalnego węgla organicznego do oceny jakości wody przeznaczonej do celów komunalnych


  Jednym z głównych problemów związanych z systemami uzdatniania i dystrybucji wody jest występowanie wtórnego jej zanieczyszczenia. Wskaźnikami, które obrazują podatność wody na wtórne zanieczyszczenia są stężenia przyswajalnych form węgla. Szczególną uwagę zwraca się na zawartości biodegradowalnego rozpuszczonego węgla organicznego (BDOC) oraz asymilowanego węgla organicznego (AOC). W celu zbadania efektywności stosowanych procesów uzdatniania wody przeprowadzono analizę biodegradowalnych form węgla metodami van der Kooija i Joreta. Pozwoliło to na zbadanie zmian wybranych wskaźników po kolejnych etapach uzdatniania wody oraz na ocenę badanego układu technologicznego w kontekście jego przydatności do usuwania różnych form węgla. Poboru prób dokonano w stacji pilotowej jednej z warszawskich Stacji Uzdatniania Wody (SUW) cechującej się typowym układem technologicznym uzdatniania wody. Miejsca poboru prób dobrano tak, by zaobserwować zmiany badanych wskaźników. Przeprowadzenie badań pozwoliło nie tylko na ocenę jakości wody uzdatnionej, ale także na ocenę przydatności wykorzystanych metodyk do oznaczania biodegradowalnych form węgla. Water samples collected in various sites of a com. H2O treatment plant (on inlet, after oxidn. with O3, after filtration, after disinfection) were studied for COD, oxidizability, color, turbidity, pH, as well as for contents of ammonium N, phosphates, assimilable and dissolved biodegradable org. C (AOC and BDOC, resp.). The AOC content was detd. by the van der Kooij method under use of Pseudomonas fluorescens bacteria. The BDOC content was detd. by the Joret method under use of microorganisms taken of from the biolog. bed. The oxidn. with O3 resulted in decrease in AOC and BDOC contents after the treatment and in an improvement of the H2O quality. Węgiel organiczny występuje w wodzie w różnych formach. Zawartość przyswajalnych form węgla AOC i BDOC, stanowi istotny wskaźnik przydatności w[...]

Problematyka zarządzania jakością wody w systemach dystrybucji

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono podstawowe aspekty zarządzania jakością wody w systemach dystrybucji. Pokazano specyfikę sieci wodociągowych i uzasadniono potrzebę racjonalnego zarządzania jakością wody. Przybliżono dotychczasowe podejście do zarządzania, które sprowadza się głównie do poprawy jakości wody przesyłanej siecią. Zaprezentowano autorską propozycję dotyczącą rozwiązania problemu zarządzania jakością wody, którego podstawą jest system monitoringu sieci wodociągowej. Keywords: quality, water, management, distribution Abstract Basic aspects of water quality management in water distribution systems have been presented in the paper. Specific character of the water supply networks was shown as well as rational water quality management has been justified. A present approach to quality water management in water supply networks has been magnified. That approach is mainly water quality improvement in the network. The author’s methodology of water quality management in the water supply networks has been presented. The fundamental of water quality management is monitoring system of water supply network. 1. Potrzeba racjonalnego zarządzania jakością wody w systemach dystrybucji Obecnie nie ma problemu z zapewnieniem odbiorcom wymaganej ilości wody. Uwydatniły się natomiast problemy związane z utrzymaniem w systemach dystrybucji wymaganej przepisami jakości wody do spożycia. Zapewnienie mieszkańcom czystej i zdrowej wody pod wymaganym ciśnieniem to kluczowe zadania jakie powinny realizować zbiorowe systemy zaopatrzenia w wodę [Ustawa, 2001]. Jednakże efektywność realizacji tych zadań jest bardzo często daleka od oczekiwań odbiorców wody. Problemy związane z pogarszaniem się jakości wody do spożycia, przesyłanej sieciami wodociągowymi, są wyraźnie odczuwane przez konsumentów od wielu lat. Podejmowane dotychczas działania, mające na celu przeciwdziałanie wtórnemu zanieczyszczeniu wody w sieciach wodociągowych, nie zawsze odnoszą [...]

 Strona 1