Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof Iskra"

Efekty generacji lotnych kwasów tłuszczowych w osadnikach wstępnych o wydłużonym czasie zatrzymania osadu


  W technologii procesów oczyszczania ścieków komunalnych priorytetowe znaczenie ma usuwanie związków fosforu i azotu. W przypadku fosforu częstym zabiegiem wspomagającym jest chemiczne strącanie. Ta możliwość w wielu wypadkach jest nadużywana zamiast prób zoptymalizowania metody biologicznego usuwania fosforu. Kluczowym czynnikiem wpływającym na proces biologicznego eliminowania fosforu jest podaż w ściekach dopływających łatwo przyswajalnego węgla organicznego. Wystarczająca ilość związków węgla w komorze beztlenowej korzystnie wpływa na uwalnianie ortofosforanów, a co za tym idzie, na zwiększony ich pobór w strefie tlenowej. Jedną z metod intensyfikacji biologicznej defosfatacji jest pozyskiwanie lotnych kwasów tłuszczowych (LKT) z osadu wstępnego w procesie jego kwaśnej fermentacji w osadniku wstępnym [1]. Podstawową funkcją osadnika wstępnego jest usunięcie ze ścieków surowych frakcji zawiesin łatwoopadających i tym samym zredukowanie niektórych zanieczyszczeń, jak np. BZT5 lub ChZT, przed dalszym, biologicznym oczyszczaniem ścieków. Proponowana, zmodyfikowana metoda eksploatacji osadnika wstępnego pozwala z jednej strony utrzymać podstawową funkcję osadnika i odciążyć reaktory biologiczne z doprowadzanej tam zawiesiny, lecz przede wszystkim uzyskać warunki dla konwersji części ChZT ścieków surowych w kierunku BZT5 (i LKT), poprzez zorganizowanie tzw. "aktywnego osadnika wstępnego". Polega to na celowym "przeładowaniu" osadnika zawiesiną osadu, co sprzyja jej zagniwaniu. Następuje wówczas hydroliza części substratów organicznych, oznaczanych jako ChZT, w kierunku substancji prostszych, łatwo przyswajalnych w procesie denitryfikacji i defosfatacji biologicznej - LKT. Zmodyfikowana metoda produkcji LKT w trybie "aktywnego osadnika wstępnego" (AOWs) jest zatem skuteczną, alternatywną metodą w stosunku do generacji LKT w wydzielonych zagęszczaczach osadu wstępnego. Przewaga AOWs polega na stabilnej podaży LKT do procesu biolo[...]

Doświadczenia z pracy solarnych suszarni osadów ściekowych w Polsce DOI:10.15199/17.2018.1.7


  Jednym z podstawowych problemów współczesnych oczyszczalni ścieków jest unieszkodliwianie osadów ściekowych, które wytwarzane są w dużych ilościach. Jeszcze do niedawna końcowym procesem jednostkowym przeróbki osadów było ich mechaniczne odwadnianie, najczęściej powiązane z higienizacją, głównie pod kątem rolniczego wykorzystania. W ostatnich latach szczególnego znaczenia nabierają procesy suszenia osadów. Z jednej strony są skuteczną metodą zmniejszenia masy (i objętości) odpadów z oczyszczalni, a z drugiej strony stanowią przygotowanie przed ich dalszym, termicznym unieszkodliwianiem [2, 3, 5]. Wśród tych metod obiecującym rozwiązaniem wydaje się wykorzystywanie darmowej energii w słonecznych suszarniach osadów ściekowych. Suszenie słoneczne osadów różni się od innych technologii suszenia przede wszystkim temperaturą procesu. W suszarniach tarczowych, bębnowych i fl uidalnych odparowanie wody zachodzi w temperaturze bliskiej lub powyżej 100 ºC. W suszarniach słonecznych proces jest prowadzony przy niższych temperaturach, z wykorzystaniem efektu cieplarnianego. Siłą napędową jest różnica ciśnień cząstkowych pary wodnej w powietrzu suszącym i pary nasyconej w warstwie nad powierzchnią osadów. Szybkość suszenia osadów w suszarniach słonecznych zależy głównie od natężenia promieniowania słonecznego (energii dostarczonej do złoża osadów suszonych), temperatury powietrza suszącego i jego wilgotności względnej, prędkości strumienia powietrza suszącego, wielkości powierzchni złoża, grubości złoża osadów [1, 4]. W warunkach zimowych, przy małym nasłonecznieniu, niskich temperaturach i dużej wilgotności względnej, suszenie wymaga dostarczania ciepła z zewnętrznych źródeł energii oraz wykonania pokrycia suszarni z materiałów o niskim współczynniku przenikania ciepła. W ramach niniejszego artykułu przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w rzeczywistych obiektach suszarniczych osadów ściekowych, pod kątem oceny efektywności ich[...]

Ocena efektów dezintegracji hydrodynamicznej osadu nadmiernego w warunkach laboratoryjnych i w pełnej skali technicznej DOI:10.15199/17.2015.3.6


  Artykuł podejmuje aktualną tematykę procesów przeróbki osadów i ocenę ich skuteczności. Jedną z nowoczesnych metod intensyfikacji procesu fermentacji metanowej jest dezintegracja zagęszczonego osadu nadmiernego kierowanego (wraz z osadem wstępnym) do zamkniętych komór fermentacyjnych. Głównymi korzyściami takiego rozwiązania są przede wszystkim wzrost produkcji użytecznego biogazu oraz lepsze efekty mineralizacji osadu. W artykule przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych nad fermentacją osadu poddanego wstępnej obróbce z wykorzystaniem metody hydrodynamicznej oraz zbadano efekty uzyskane w oczyszczalni ścieków w pełnej skali technicznej po wdrożenia pracy dezintegratora.Narastający problem z zagospodarowaniem osadów ściekowych stymuluje rozwój technologii ograniczających powstawanie tychże osadów. Jednym z obiecujących kierunków rozwoju są techniki dezintegracyjne, ukierunkowane na zwiększenie dostępności (i podaży) substancji organicznych dla procesów biologicznych. Duże możliwości niesie ze sobą wstępna obróbka (dezintegracja) osadu nadmiernego, kierowanego do fermentacji metanowej, zwłaszcza z punktu widzenia wzrostu produkcji biogazu. Wśród wielu metod największe zainteresowanie budzą techniki mechaniczne, wykorzystujące zjawisko kawitacji (przede wszystkim metoda ultradźwiękowa) [1, 2, 5]. Jednym z prekursorów badań nad wstępną obróbką osadu był Müller [6], który zdefiniował pojęcie dezintegracji jako jednostkowego procesu, mającego na celu rozbicie struktury kłaczków osadu czynnego i wzrost dostępności materii organicznej dla procesów biologicznych oraz wprowadził określenie stopnia dezintegracji. W swoich badaniach z wykorzystaniem metod mechanicznych dowiódł, że wstępna obróbka osadu nadmiernego powoduje wyższy ubytek masy organicznej z osadów, względem konwencjonalnej fermentacji osadów. Inni badacze udowodnili, że nie tylko metody mechaniczne, ale również termiczne, chemiczne i biologiczne przyczyniają się do intens[...]

Badania składu gazu fermentacyjnego pochodzącego z różnych źródeł metanizacji ścieków, odpadów i osadów ściekowych DOI:10.15199/17.2018.10.7


  Gaz fermentacyjny (biogaz) powstaje w wyniku beztlenowego przetworzenia biomasy, która stanowi jedno z podstawowych, odnawialnych źródeł energii (OZE). Pod względem chemicznym składa się głównie z metanu i ditlenku węgla, aczkolwiek jego kompozycja w dużej mierze zależy od surowców, z których jest pozyskiwany. Stosowane substraty do produkcji biogazu pokazano na rys. 1. Wyróżnia się też gaz składowiskowy uzyskiwany w wyniku fermentacji odpadów bezpośrednio na składowiskach. Ważne miejsce w ogólnym bilansie biogazu zajmuje gaz produkowany z osadów ściekowych, wytwarzany w procesie mezofilnej fermentacji metanowej w dużych i średnich komunalnych oczyszczalniach ścieków. Sukcesywnie, w ostatnim okresie, rośnie także udział biogazu rolniczego, który powstaje podczas fermentacji biomasy pochodzącej z upraw energetycznych, pozostałości z produkcji roślinnej i odchodów zwierzęcych lub pochodzącej z odpadów w rzeźniach, browarach i pozostałych branżach spożywczych i przetwórczych [4]. Polska znajduje się w pierwszej dziesiątce krajów o najbardziej rozwiniętej gospodarce biogazowej w UE. Produkcja energii pierwotnej zawartej w biogazie w 2013 r. wyniosła 7,6 PJ, co stanowiło ok. 1,3% łącznej produkcji w UE i ok. 1,4% krajowego zużycia gazu ziemnego. Wiodącym wytwórcą biogazu w Polsce są oczyszczalnie ścieków. W 2013 r. wyprodukowały ok. 3,4 PJ energii zawartej w paliwie, co w porównaniu do 2004 r. daje wzrost o 160% i plasuje biogaz oczyszczalniany przed biogazem składowiskowym oraz rolniczym [2, 8]. 2. Biogaz rolniczy. Surowce do produkcji biogazu W ostatnich latach szczególnego znaczenia nabiera sektor biogazu rolniczego. Czynnikiem stymulującym rozwój tej branży może być nowelizacja ustawy z 22 czerwca 2016 r. o OZE, która wymu- *) dr inż. Krzysztof Iskra, mgr inż. Łukasz Krawczyk¸ mgr inż. Joanna Głodek, mgr Dominika Wierzbicka - Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy, Ośrodek Technologii Ścieków - Ośrodek Zamie[...]

 Strona 1