Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Dawid Szwarc"

Biomasa mikroglonów i cyjanobakterii jako substrat w procesie fermentacji metanowej DOI:10.15199/17.2018.10.8


  Gospodarka oparta na wykorzystywaniu biopaliw wymaga metod produkcji, które są uzasadnione ekonomicznie jak i technicznie konkurencyjne w stosunku do powszechnie stosowanych. Ograniczenia zasobów paliw kopalnych jak również postępujące zmiany klimatu spowodowały poszukiwanie nowych odnawialnych źródeł energii. Paliwa wytwarzane na bazie biomasy organizmów fotosyntetycznych są powszechnie uważane za zrównoważone i stanowią alternatywę dla paliw kopalnych. Biopaliwa i inne formy bioenergii są obecnie produkowane z roślin lądowych [6]. Wytwarzanie biopaliw pierwszej generacji, pochodzących z upraw żywnościowych, zostaje ograniczane ze względu na konkurencję produkcji energii z produkcją żywności dla ludzi i zwierząt. Dąży się do zwiększenia produkcji biopaliw drugiej generacji, wytwarzanych z biomasy lignocelulozowej, jednak potrzeba stosowania skomplikowanych metod wstępnej obróbki wpływa niekorzystnie na rozwój instalacji do energetycznego przetwarzania biomasy lignocelulozowej [1]. W ostatnich latach coraz większą uwagę poświęca się wytwarzaniu biopaliw trzeciej generacji z kultur mikroalg [2]. Wśród procesów produkcji biopaliw, wykorzystujących biomasę mikroalg, wytwarzanie biogazu wydaje się najmniej skomplikowane. W przeciwieństwie do produkcji biodiesla i bioetanolu, gdzie wykorzystywane są pojedyncze frakcje komórek, np.: lipidy lub cukry, biogaz może być produkowany przy użyciu wszystkich trzech frakcji: węglowodanów, lipidów i białek. Mikroalgi mogą stanowić alternatywę dla roślin lądowych, ponieważ mają większą wydajność procesu fotosyntezy i wyższy przyrost biomasy. Mogą być uprawiane w wodach słodkich, słonych, zanieczyszczonych i marginalnych obszarach lądowych [5]. Podobnymi właściwościami charakteryzują się inne mikroorganizmy fotosyntetyzujące - cyjanobakterie. Przy zastosowaniu optymalnych warunków hodowli ich tempo wzrostu jest zbliżone do mikroglonów, a budowa i skład komórek sprawiają, że biomasa cyjanobakte[...]

Wykorzystanie pogłębionego utleniania w procesie oczyszczania ścieków pochodzących z roszarni lnu DOI:10.15199/17.2017.6.4


  Len zaliczany jest do podstawowych źródeł wysokojakościowych włókien łykowych, które masowo wykorzystywane są do produkcji m.in. bielizny. Len jest rośliną wykorzystywana w wielu sektorach przemysłu, do produkcji takich wyrobów jak: włókna, olej lniany, olej z nasion lnu, celulozy jak również materiałów kompozytowych. Wykorzystanie lnu w przemyśle włókienniczym prowadzi do powstawania dużych ilości ścieków poprzez stosowanie procesu zwanego "roszeniem lnu". Roszenie to proces polegający na moczeniu słomy lnianej podczas którego występuje jej rozkład, pod wpływem działania bakterii, grzybów i innych organizmów, mający na celu odklejenie włókien łykowych od łodygi. W trakcie ługowania uwalniają się włókna, a do roztworu przechodzą rozpuszczalne związki pektynowe, zawarte pomiędzy włóknem a szkieletem drzewnika łodyg, znajdujące się w roślinie rozpuszczalne odmiany cukrów i barwników, jak również skrobia, białka i żywice. W praktyce, w skali przemysłowej, stosuje się roszenie mokre w komorach zamkniętych lub w kanałach o stałym przepływie wody. W trakcie beztlenowej fermentacji związków pektynowych tworzą się gazy takie jak: dwutlenek węgla, wodór, azot, siarkowodór a także różne ilości lotnych kwasów organicznych (zależnie od wieku i rodzaju rośliny), których mieszanina powoduje specyfi czny zapach procesu roszenia [7]. Skład ścieków roszarniczych determinuje zastosowanie wstępnej obróbki przed odprowadzeniem ich do środowiska. Obróbka takich ścieków zawsze była procesem kłopotliwym, ze względu na trudno rozkładalne związki organiczne, takie jak lignina. Powszechnymi metodami oczyszczania ścieków jest wykorzystanie zaawansowanych procesów utleniania (AOPs) ,w celu utlenienia słabo degradujących zanieczyszczeń organicznych. Wśród metod AOPs można wyróżnić proces utleniania Fentona (H2O2/ Fe2+), który jest jedną z najbardziej skutecznych metod usuwania zanieczyszczeń organicznych. Utlenianie metodą Fentona jest z powodzeniem sto[...]

Efektywność oczyszczania ścieków komunalnych z wykorzystaniem reakcji Fentona katalizowanej jonami Fe2+ i Fe3+ DOI:10.15199/17.2018.1.4


  Procesy pogłębionego utleniania są efektywnymi metodami usuwania zanieczyszczeń ze ścieków. Zaawansowane metody utleniania (ang. Advance Oxigen Processes - AOP) są alternatywną dla metod konwencjonalnych. Czynnikiem utleniającym są wolne rodniki, a zwłaszcza rodniki hydroksylowe OH·, które wykazują reaktywność niemal ze wszystkimi organicznymi zanieczyszczeniami. Dzięki temu następuje destrukcja zanieczyszczeń trudno biodegradowalnych oraz związków toksycznych. Rodniki te odznaczają się bardzo wysokim potencjałem redoks 2.8 V [2,4]. Wysoka skuteczność i przydatność metod pogłębionego utleniania w oczyszczaniu ścieków w głównej mierze zależy od obecności i ilości wytworzonych wolnych rodników, które zaliczane są do jednych z najsilniejszych utleniaczy jakie dotychczas poznano [1]. Jednym ze sposobów wytwarzania rodników OH·, jest tzw. reakcja Fentona należąca do chemicznych procesów metody AOP [5,8]. Jest to popularna metoda generowania rodników hydroksylowych ze względu na prostotę rozwiązania. Mechanizm klasycznej reakcji Fentona polega na katalitycznym rozkładzie H2O2 w obecności jonów Fe2+, w wyniku którego powstają reaktywne rodniki hydroksylowe OH·. Rodniki te są w stanie utlenić prawie każdą substancje organiczną zawierającą wodór. Mechanizm reakcji Fentona obejmuje wiele etapów i są to głównie reakcje rodnikowe. Pomimo wysokiej skuteczności reakcji Fentona poszukiwane są modyfi kacje pozwalające na zwiększenie efektywności usuwanie związków organicznych. Doniesienia literaturowe wskazują na możliwość modyfi kacji reakcji Fentona poprzez zastosowanie jonów Fe3+. Reakcja ta jest dwustopniowa, gdzie jako pierwsze odtwarzane są jony Fe3+, a następnie zachodzi klasyczna reakcja Fentona, w której powstają wolne rodniki. W przypadku Fe3+/H2O2 ważną kwestią jest dobranie odpowiedniej dawki H2O2 [7]. *) Karolina Szwarc, mgr inż. - Uniwersytet Warmińsko-Mazu[...]

 Strona 1