Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"KATARZYNA ŁAWIŃSKA"

Przesiewacze obrotowe o zmiennych średnicach sit do segregacji kruszyw DOI:10.15199/62.2017.10.26


  Opisywane przesiewacze bębnowe są maszynami szybkobieżnymi, w których wyróżnik szybkobieżności2), definiowany jako stosunek prędkości obrotowej bębna do prędkości wirowania złoża, wynosi 0,5-1,0, a nie jak ma to miejsce w obecnie eksploatowanych przesiewaczach 0,3-0,4. 96/10(2017) 2153 Przy niewielkich prędkościach obrotowych warstwa zsuwa się po powierzchni sita. Przy dużych prędkościach następuje podnoszenie warstwy na znaczną wysokość, a następnie jej opadanie. Jest to właśnie tak pożądany ruch kaskadowy, przy którym uzyskuje się intensywne mieszanie ziaren, co zapewnia ich dokładniejsze przesiewanie. W przesiewaczu z bębnem kaskadowym ruch warstwy ziarnistej jest podobny, jednak dodatkowo zachodzi intensywne przesypywanie się materiału ziarnistego na stopniach kaskady. Przy większych prędkościach obrotowych następuje podnoszenie ziaren na znaczną wysokość, a następnie ich opadanie. Ma to miejsce zwłaszcza w ostatniej sekcji bębna kaskadowego o największej średnicy, gdzie siła odśrodkowa jest największa. Badania przeprowadzono również w klasycznym przesiewaczu bębnowym3) wyposażonym w typowe sito o kształcie walca. Celem tych badań było porównanie wyników przesiewania w warunkach typowych i powszechnie stosowanych w praktyce (sito walcowe) z wynikami uzyskiwanymi na nowych sitach o odmiennym kształcie: stożkowym i kaskadowym. Wszystkie badania prowadzono przy podobnych parametrach procesowych (prędkość obrotowa, kąt pochylenia sita). Wyniki badań przedstawiono w postaci wykresów pokazujących wpływ tych parametrów na sprawność i wydajność procesu przesiewania. Wnioski wskazują, że zastosowanie sita stożkowego lub kaskadowego wyraźnie poprawia parametry procesowe przesiewaczy, a uzyskane sprawności są o 10-20% wyższe niż przy zastosowaniu sita walcowego. Ruch ziaren w przesiewaczu bębnowym Podstawowym parametrem charakteryzującym pracę aparatu bębnowego jest prędkość wirowania złoża ziarnistego, zwana również prędkością [...]

Zagospodarowanie odpadów garbarskich w nasiennictwie DOI:10.15199/62.2017.11.24


  Gotowa skóra licowa stanowi ok. 20% masy surowych skór wykorzystanych do jej produkcji. Dyrektywa1) i przepisy wykonawcze zawierają definicje odpadów, w tym pozostałości z garbarni. Znaczna ilość odpadów garbarskich (włosy lub wełna, skrawki, odpady z mizdrowania, dwojenia, strugania, tłuszcze oraz łój) składa się z materii organicznej. Niezanieczyszczone lub zanieczyszczone w niewielkim stopniu środkami chemicznymi frakcje odpadowe mogą być odzyskiwane, co jest pożądane, biorąc pod uwagę aspekt ekonomiczny i środowiskowy. Dalsze ich przetwarzanie może się odbywać poza zakładem garbarskim, w innych branżach przemysłu. Odzyskuje się m.in. białko i tłuszcz. Niegarbarskie części skór są wykorzystywane w produkcji żelatyny, osłonek wędliniarskich, nici, gąbek, tworzyw skóropodobnych, klejów, kosmetyków oraz pasz. Liczne możliwości zagospodarowania odpadów z produkcji skór i wyrobów skórzanych potwierdzają dane statystyczne. Według GUS2) ilość odpadów tej sekcji wytworzonych w 2015 r. wyniosła 61,8 tys. t, z czego unieszkodliwiono 2,3 tys. t. Z kolei aż 58,5 tys. t przekazano do innych odbiorców w celu dalszego wykorzystania. W ostatnich latach rośnie zainteresowanie badaniami określającymi biologiczne i techniczne znaczenie kolagenu. Kolagen można pozyskać m.in. z takich procesów technologii wyprawy skór, jak cyplowanie i dwojenie. Wskazano na możliwy nowy kierunek wykorzystania odpadów garbarskich poprzez zastosowanie hydrolizatu kolagenu do formowania otoczek nasion w celu zmniejszenia ryzyka związanego z niewykiełkowaniem nasion podczas suszy, zwiększenia plonów oraz poprawy kondycji roślin podczas kiełkowania i dalszego ich wzrostu. Działania te wpisują się w trend dotyczący "czystej produkcji"3), zagospodarowania odpadów4) i minimalizacji obciążeń środowiskowych5), w tym stosowania technologii przyjaznych dla środowiska. Otoczkowanie to pokrywanie nasion różnymi materiałami w celu powiększenia ich rozmiaru i poprawy kształtu6[...]

Nowy sposób wykorzystania hydrolizatów kolagenu . Cz. I DOI:10.15199/60.2018.08.2


  Przemysł garbarski postrzegany jest jako jeden z najbardziej obciążających środowisko naturalne. Do wyrobu skóry wykorzystuje się zaledwie 20-25% masy surowych skór. Dokładna wartość procentowa zależy od gatunku zwierzęcia i specyfikacji produktu. Pozostała masa, wraz z niewykorzystaną częścią środków chemicznych stosowanych w procesach technologicznych, uwalniana jest do ścieków lub na określonym etapie procesu staje się pozostałością technologiczną. Ogromnym problemem, poza odpadami chemicznymi, są trudne do utylizacji odpady stałe w postaci skór odpadowych (strużyny, okrawki, odzierki itd.). Ewentualne współprodukty, produkty uboczne i odpady powstałe w procesie garbowania skór przedstawiono schematycznie na rys. 1. [6]. Głównym budulcem skór surowych jest białko kolagenowe. Kolagen jest polimerem, w którego skład wchodzi 19 aminokwasów. Materiały kolagenowe znajdują obecnie szerokie zastosowanie. Zaliczane są m. in. do najbardziej użytecznych biomateriałów ze względu na takie właściwości, jak: minimalna toksyczność, niska antygenowość, wysoka biozgodność oraz biodegradowalność [3]. Znajdują zastosowanie w przemyśle spożywczym ze względu na zdolność do absorpcji wody, tworzenie żeli, zdolność do tworzenia i stabilizacji emulsji. W medycynie i farmacji kolagen również znalazł wiele zastosowań - jest używany m. in. jako: nośnik leków, białek i genów, jako substytut ludzkiej skóry, naczyń krwionośnych i więzadeł, w leczeniu schorzeń układu nerwowego, moczowo- -płciowego, aparatu mowy, oczu, jak również w medycynie estetycznej [1]. Stosunkowo niedawno produkty kolagenowe znalazły zastosowanie w rolnictwie. Wykorzystywane w rolnictwie pestycydy to dzisiaj substancje wszechobecne. Pestycydy to duża część związków chemicznych sztucznie wprowadzanych przez człowieka do środowiska. Zdarza się również, że pestycydy powstają jako uboczny produkt procesów chemicznych. Pe[...]

Nowy sposób wykorzystania hydrolizatów kolagenu. Cz. II. Badania nad otoczkowaniem nasion DOI:10.15199/60.2018.09.1


  Wyniki i dyskusja Ziarna otoczkowane cieczą wiążącą (bez dodatku mineralnego). a) Ubytek masy nasion otoczkowanych (rys. 6.) Mniejszy ubytek masy ziaren otoczkowanych po suszeniu dla kolagenu oraz formulacji kolagenu z lateksem świadczy o większej trwałości otoczki od roztworu dekstryny i alkoholu poliwinylowego zastosowanego, jako ciecz wzorcowa. b) zdolność kiełkowania dla poszczególnych nasion (rys. 7.) Rys. 7. Zdolność kiełkowania dla poszczególnych nasion w kolejnych dobach od procesu otoczkowania (otoczki bez dodatku mineralnego) Rys. 6. Ubytek masy nasion otoczkowanych cieczą wiążącą (bez dodatku mineralnego) po suszeniu (40°C, 24 h) dla grochu, bobiku oraz soi 30 Przegląd - WOS 9/2018 Zdolność kiełkowania nasion grochu z otoczką kolagenową (kolagen oraz kolagen+ lateks) po czwartej dobie od otoczkowania wyniosła 100%. W czwartej dobie zdolność kiełkowania dla tych nasion była większa w odniesieniu do nasion z otoczką zawierająca ciecz wzorcową. Zdolność kiełkowania nasion bobiku z otoczką kolagenową w czwartej i piątej dobie od procesu otoczkowania była wyższa w odniesieniu do nasion z otoczką zawierająca ciecz wzorcową. Zdolność kiełkowania nasion bobiku z otoczką kolagenową w kolejnych dobach (od czwartej do siódmej doby) od procesu otoczkowania była większa w odniesieniu do nasion z otoczką zawierająca ciecz wzorcową. c) Średnia długość siewki (rys. 8.) Rys. 8. Średnia długość siewki po 7 dobach od wysiewu w ziemi uniwersalnej dla poszczególnych rodzajów nasion (otoczki bez dodatku mineralnego) Dla nasion soi, które były otoczkowane trzema rodzajami cieczy wiążącej ,uzys[...]

Otoczkowanie nasion strączkowych hydrolizatami kolagenu z odpadów garbarskich DOI:10.15199/62.2017.9.11


  Jedynym z istniejących zagrożeń dla środowiska naturalnego są niegarbowane odpady pochodzące z przemysłu garbarskiego. Odpowiednie zagospodarowanie i/lub przekształcanie tych odpadów jest wymagane zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego. W niektórych krajach (np. Chiny, Hiszpania) odpady skórzane znalazły zastosowanie jako surowiec do produkcji klejów, żelatyny, kolagenu lub pasz1). W Polsce niegarbowane odpady skórzane, pozyskiwane w dużych zakładach garbarskich, były przed1990 r. wykorzystywane do produkcji mączki paszowej i tłuszczu technicznego wg technologii opracowanej przez Instytut Przemysłu Skórzanego2). Wyizolowany z odpadów pogarbarskich kolagen i jego hydrolizaty mogą być wykorzystane w rolnictwie dzięki zdolności indukowania wzrostu i rozwoju roślin. Dobra rozpuszczalność hydrolizatów białkowych w różnych rozpuszczalnikach, przyczepność, zwiększona absorpcja na poziomie liści oraz biodegradowalność daje szanse na praktyczne wykorzystanie tego rodzaju preparatów w nawożeniu roślin, co otwiera drogę do zmniejszenia toksyczności i do stymulacji wzrostu roślin3). Zastosowanie hydrolizatów kolagenu w nawożeniu roślin jest więc korzystne zarówno dla rolnictwa, jak i dla przemysłu skórzanego. Efektywność kiełkowania nasion można poprawiać poprzez wykorzystanie metod chemicznych, fizycznych i fizjologicznych, takich jak zaprawianie, otoczkowanie, kondycjonowanie, naświetlanie oraz przetrzymywanie w polu elektromagnetycznym4, 5). Otoczkowanie nasion jest procesem pokrywania ich powierzchni materiałami rozdrobnionymi z zastosowaniem cieczy wiążącej. Otoczka może zawierać wyższe zawartości środków ochrony roślin i pozostałych substancji wspomagających rozwój siewki w porównaniu z tymi, jakie mogą zostać dodane w procesie standardowego zaprawiania. Niezbędnym warunkiem do tworzenia i wzrostu otok jest odpowiednia wielkość ziaren pyłu, a szybkość wzrostu otoczek zależy głównie od zawartości wilgoci w gran[...]

 Strona 1