Wyniki 1-10 spośród 19 dla zapytania: authorDesc:"Krystyna Lelicińska-Serafin"

Biogazownie dla odpadów komunalnych - część IV. Rozwój instalacji w Polsce na tle krajów europejskich DOI:10.15199/17.2016.10.5


  Biogas plants for the municipal solid waste - Part IV. The development of installations in Poland compared to the European countries Słowa kluczowe: biogazownie, instalacje, odpady komunalne, rozwój, kraje europejskie Streszczenie Największa liczba instalacji biogazowych znajduje się poza Europą - w Azji, zwłaszcza w Chinach, gdzie działa kilka milionów prostych i prymitywnych biogazowni przy gospodarstwach rolnych, a poferment stosowany jest jako nawóz. Biogazownie rozwijają się intensywnie także w Japonii oraz w Korei, przy czym są to już zakłady nowoczesne i zaawansowane technologicznie, głównie wykorzystujące rozwiązania europejskie. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej rozwój instalacji biogazowych dotyczy głównie gazu wytwarzanego na składowiskach. Niemniej w profesjonalnym wytwarzaniu i wykorzystaniu biogazu z odpadów przoduje Europa. Na tym tle interesujące jest, jak wygląda udział tego typu obiektów w systemach gospodarki odpadami komunalnymi w Polsce. W pracy przeprowadzono analizę rozwoju instalacji fermentacji metanowej odpadów komunalnych w krajach europejskich oraz w Polsce, w tym m.in. wykorzystywanych technologii. Keywords: biogas plants, installations, municipal solid waste, development, European countries Summary The largest number of biogas plants is located outside Europe - in Asia, especially in China, where there are several million of simple and primitive biogas plants at farms and poferment is used as a fertilizer. Biogas plants develop intensively also in Japan and Korea, but they are modern and technologically advanced and they use mainly European technologies. In the United States the development of biogas plants concerns mainly the gas production at the landfi lls. However, Europe excels in a professional production and utilization of biogas coming from waste. On this background, it is interesting what is the share of such facilities in the municipal waste management systems in Poland. The [...]

Odpady niebezpieczne wytwarzane w strumieniu odpadów komunalnych w Warszawie


  W ciągu ostatnich dwóch wieków miał miejsce intensywny rozwój cywilizacyjny ludzkości. Odkrycia w dziedzinie nauk przyrodniczych, medycznych i ścisłych oraz związany z nimi postęp techniczny przyniosły społeczeństwom wiele korzyści. Pojawiły się jednak również negatywne efekty tego postępu, do których między innymi należy wytwarzanie różnorodnych odpadów, w tym także niebezpiecznych dla życia, zdrowia ludzi i środowiska (Listwan, 2009). Zgodnie z ustawą o odpadach (Dz.U. 2001 Nr 62 poz. 628 z póź. zm., tekst jednolity Dz.U. 2010 Nr 185, poz. 1243) odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Kierując się potrzebą zdefiniowania pojęcia odpadów niebezpiecznych w strumieniu odpadów komunalnych, należałoby uznać, iż są to wyłącznie odpady niebezpieczne wytwarzane w gospodarstwach domowych. Praktycznie w każdym gospodarstwie domowym powstają odpady niebezpieczne, w związku z czym zachodzi pilna potrzeba stosowania kompleksowych rozwiązań w zakresie gospodarki odpadami niebezpiecznymi występującymi w strumieniu odpadów komunalnych, obejmujących swym zasięgiem określoną jednostkę administracyjną kraju. Do obowiązkowych zadań gmin, zgodnie z ustawą o odpadach, należy między innymi: zapewnianie objęcia mieszkańców gminy zorganizowanym systemem odbioru wszystkich rodzajów odpadów komunalnych oraz zapewnianie warunków funkcjonowania systemu selektywnego zbierania i odbierania odpaGAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ WRZESIEŃ 2011 335 dów komunalnych tak, aby możliwe było wydzielanie z nich odpadów niebezpiecznych. Charakterystyka odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w strumieniu odpadów komunalnych w Warszawie Zgodnie z wynikami badań właściwości technologicznych zmieszanych odpadów komunalnych dla m. st. Warszawy wykonanych w o[...]

Uciążliwość zapachowa zakładów gospodarki odpadami komunalnymi w Polsce - część II. Badania rozszerzone


  Instalacje związane z gospodarką odpadami komunalnymi to grupa potencjalnych źródeł emisji substancji złowonnych. Niniejsza praca stanowi kontynuację badań pilotażowych (wstępnych), przeprowadzonych dla jednego z województw - mazowieckiego, które zostały rozszerzone na teren całego kraju. Badania rozszerzone wykonano metodą Computer Assisted Telephone Interviewing (CATI). Analiza uzyskanych wyników dała możliwość przedstawienia wniosków dotyczących skarg ludności na uciążliwość zapachową zakładów gospodarki odpadami komunalnymi w kraju, jej źródeł, wpływu działań eksploatacyjnych i organizacyjnych, z uwzględnieniem m.in. zabiegów związanych z hermetyzacją i stosowaniem instalacji wyciągowych, a na składowiskach odpadów - z gospodarką odciekami oraz biogazem. Umożliwiły ocenę uciążliwości zapachowej każdego zinwentaryzowanego zakładu oraz przedstawienie ogólnej sytuacji w tym zakresie w Polsce. *) Krystyna Lelicińska-Serafin (22-234-54-20, krystyna_lelicinska@ is.pw.edu.pl) Andrzej Kulig (Andrzej.Kulig@is.pw.edu.pl) Katedra Ochrony i Kształtowania Środowiska, Wydział Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, 00-653 Warszawa, ul. Nowowiejska 20 Wprowadzenie Obiekty gospodarki odpadami komunalnymi są istotnymi potencjalnymi źródłami emisji odorantów [1]. Trudności, dotyczące identyfikacji, inwentaryzacji i charakterystyki źródeł uciążliwości odorowej tego typu zakładów, wynikają głównie z faktu, że analizowane obiekty mają złożony charakter, stanowią dużą liczbę źródeł rozproszonych, odznaczają się niezorganizowaną, często powierzchniową emisją i zlokalizowane są w stosunkowo bliskim sąsiedztwie z terenami stałego bytowania ludzi [2, 3, 4]. W całym ciągu technologicznym tego rodzaju instalacji oddziaływanie zapachowe nie jest jednorodne, zmienia się w zależności od pory dnia i roku [5]. Trudności w ocenie skali tego zagadnienia dotyczą m.in. przyczyn, częstotliwości występowania, intensywności oraz możliwości zapobiegan[...]

Rozwój techniki komunalnej - część II. Oczyszczanie terenów zurbanizowanych


  Technika komunalna to zespół metod i technologii służących realizacji przedsięwzięć administracyjno-gospodarczych służących zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców, które wynikają z warunków życia w mieście. Podstawowymi elementami są tu: oczyszczanie terenów zurbanizowanych oraz gromadzenie i transport odpadów komunalnych. Niniejszy artykuł stanowi kontynuację tematyki związanej z techniką komunalną i omawia zmiany zachodzące w stosowanych metodach oczyszczania terenów zurbanizowanych. Zorganizowane formy oczyszczania rozwinęły się w momencie, gdy ludzie zaczęli prowadzić osiadły tryb życia. Rozpoczęło się wówczas świadome planowanie funkcjonowania otoczenia, które w dalszych latach przyczyniło się do rozwoju oczyszczania terenów zurbanizowanych, a w konsekwencji do aktualnie funkcjonujących systemów utrzymania czystości i porządku. *) Krystyna Lelicińska-Serafin (22-234-54-20, krystyna_lelicinska@ is.pw.edu.pl) Piotr Manczarski (piotr.manczarski@is.pw.edu.pl) Katedra Ochrony i Kształtowania Środowiska, Zespół Gospodarki Odpadami, Wydział Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, 00-653 Warszawa, ul. Nowowiejska 20 Wprowadzenie Technika komunalna to dziedzina zajmująca się działaniami na rzecz utrzymania czystości na terenach zamieszkiwanych przez ludzi przy zastosowaniu różnego rodzaju sprzętu (urządzeń komunalnych) [1], [2]. Obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności poprzez świadczenie usług powszechnie dostępnych [3, 4, 5]. Jej powstanie i kolejne modernizacje przede wszystkim uwarunkowane są rozwojem miast oraz techniki [3]. Niniejsza praca stanowi kontynuację artykułu [6] i omawia zmiany zachodzące w stosowanych metodach oczyszczania terenów zurbanizowanych - technologiach pełniących funkcję sanitarną i porządkową oraz ułatwiających, a niekiedy będących warunkiem koniecznym utrzymania ruchu na dro[...]

Gospodarka odpadami tekstylnymi. Część I. Charakterystyka odpadów tekstylnych


  Niniejszy artykuł omawia zagadnienia dotyczące właściwości odpadów tekstylnych, sposobu ich klasyfikacji, charakterystyki ilościowej i jakościowej. Odpady tekstylne (włókiennicze) to odpady powstające z tekstyliów czyli z wyrobów uzyskiwanych z surowców włókienniczych. Znajomość rodzajów i charakterystyki odpadów tekstylnych jest istotna m.in. przy projektowaniu prawidłowych rozwiązań w zakresie ich zagospodarowania. Właściwości odpadów tekstylnych wskazują na możliwośc zastosowania różnych metod ich zagospodarowania, z uwzględnieniem zarówno recyklingu materiałowego, jak i innych form odzysku. Znaczne zróżnicowanie i rozproszenie odpadów tekstylnych stwarza jednak problemy w ich rozpoznaniu oraz rozdzielaniu i sortowaniu, a tym samym powoduje utrudnienia w systemie ich zagospodarowania.Wprowadzenie Odpady tekstylne (włókiennicze) to odpady powstające z tekstyliów czyli z wyrobów uzyskiwanych z surowców włókienniczych. Tekstylia oznaczają we włókiennictwie ogół wyrobów otrzymywanych z przerobionych na przędzę surowców włókienniczych roślinnych, zwierzęcych lub chemicznych [1], [2]. Znajomość rodzajów i charakterystyki odpadów tekstylnych jest istotna m.in. przy projektowaniu prawidłowych rozwiązań w zakresie ich zagospodarowania. Klasyfikacja odpadów tekstylnych Podstawowa klasyfikacja odpadów tekstylnych przedstawia się następująco [2]: 1. odpady przemysłu włókienniczego (odpady tekstylne wytwarzane w wyniku procesu produkcyjnego), 2. odpady powstające z wyrobów otrzymywanych z surowców włókienniczych (tzw. poużytkowe odpady włókiennicze/wyeksploatowane wyroby tekstylne). Do odpadów tekstylnych wytwarzanych w przemyśle włókienniczym (w wyniku działalności produkcyjnej) należą przede wszystkim [3]: odpady przędzy, odpady tkanin (w tym z ich podstrzygania i mechacenia), pył tekstylny, zaolejona odzież. Klasyfikacja poużytkowych odpadów włókienniczych [4] przedstawia się następująco: 1. odpady pochodzące z naturalnych suro[...]

Gospodarka odpadami tekstylnymi. Część II. Metody zagospodarowania odpadów tekstylnych


  Artykuł omawia zagadnienia dotyczące metod zagospodarowania odpadów tekstylnych. Stanowi kontynuację tej tematyki (charakterystyki odpadów włókienniczych) i dotyczy metod postępowania z nimi, począwszy od przygotowania do powtórnego użycia i recyklingu materiałowego, poprzez inne formy odzysku, aż do unieszkodliwiania. Stanowi przegląd metod zagospodarowania włókienniczego oraz pozawłókienniczego odpadów tekstylnych, przede wszystkim poprzez wytwarzanie przędz i tkanin, produkcję włóknin, regranulatów, wykorzystanie w przemyśle papierniczym, budownictwie, rekultywacji itp. Metody zagospodarowania muszą być zgodne z hierarchią postępowania z odpadami. Jej przestrzeganie daje możliwość ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko, jak również optymalnego wykorzystania substancji zawartych w odpadach tekstylnych.Wprowadzenie Odpady tekstylne (włókiennicze) to odpady powstające z tekstyliów czyli z wyrobów uzyskiwanych z surowców włókienniczych [1], [2]. Podstawowa ich klasyfikacja uwzględnia podział przede wszystkim na: odpady przemysłu włókienniczego (wytwarzane w wyniku procesu produkcyjnego) oraz odpady powstające z wyrobów otrzymywanych z surowców włókienniczych (tzw. poużytkowe odpady włókiennicze, zwane również wyeksploatowanymi wyrobami tekstylnymi) [2]. Szczegółową charakterystykę tych odpadów przedstawiono w pracy [3]. Niniejszy artykuł stanowi kontynuację tego tematu i dotyczy metod zagospodarowania odpadów tekstylnych, które mogą być realizowane w rozmaity sposób, począwszy od przygotowania do powtórnego użycia i recyklingu materiałowego, poprzez inne formy odzysku, aż do unieszkodliwiania. Muszą być one zgodne z hierarchią sposobów postępowania z odpadami. Artykuł stanowi przegląd metod zagospodarowania włókienniczego oraz pozawłókienniczego odpadów tekstylnych, przede wszystkim poprzez wytwarzanie przędz i tkanin, produkcję włóknin, regranulatów, wykorzystanie w przemyśle papierniczym, budownictwie, rekultywacji i[...]

Gospodarka odpadami tekstylnymi. Część III. Termiczne przekształcanie odpadów tekstylnych


  Artykuł stanowi kontynuację tematyki dotyczącej metod zagospodarowania odpadów tekstylnych. Omawia zagadnienia ich termicznego przekształcania, które może być alternatywą dla recyklingu materiałowego, szczególnie przy znacznym zróżnicowaniu, rozproszenie, zanieczyszczeniu i zużyciu odpadów włókienniczych. Wysoka wartość opałowa odpadów tekstylnych umożliwia ich wykorzystanie energetyczne poprzez zastosowanie jako dodatek do innych odpadów (o gorszych właściwościach paliwowych) lub do paliw konwencjonalnych. Mogą być spalane razem z paliwem węglowym w piecach cementowych, co oprócz odzysku energetycznego przyczyni się do zminimalizowania emisji i uciążliwości środowiskowych związanych z tym kierunkiem przekształcania odpadów. Stosowanie paliw zastępczych (alternatywnych) jest zgodne ze światowym trendem, dążącym do oszczędności tradycyjnych surowców energetycznych oraz zagospodarowania energii zgromadzonej w odpadach. Każdorazowo przygotowaną partię paliwa, przed transportem do odbiorcy, należy poddać badaniom określającym właściwości paliwowe (w tym zawartość chloru). *) Krystyna Lelicińska-Serafin - (krystyna_lelicinska@is.pw.edu.pl); Piotr Manczarski - (piotr.manczarski@is.pw.edu.pl) - Zespół Gospodarki Odpadami, Katedra Ochrony i Kształtowania Środowiska Wydział Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej 00-653 Warszawa, ul. Nowowiejska 20 [22] Modin O., Fukushi K., Yamamoto K. 2007. Denitrification with methane as external carbon source. Water Research 41 (12), 2726-2738. [23] Moser-Engeler R., Udert K.M., Wild D., Siegrist H. (1998) Products from primary sludge fermentation and their suitability for nutrient removal. Water Science and Technology. 38(1), 265-273. [24] Naidoo V. (1999) Submitting in fulfillment of the academic requirements for the degree of Doctor of Philosophy - Municipal wastewater charakterization. Application of denitrification batch tests" in the Department of Chemical Engineering University[...]

Klasyfikacja odpadów dla potrzeb ich transgranicznego przemieszczania


  Transgraniczne przemieszczanie odpadów wymaga sprawnego systemu monitoringu i kontroli - zarówno wewnątrz granic Unii Europejskiej, jak i w krajach należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz do pozostałych państw, które podpisały konwencję bazylejską, czyli umowę międzynarodową, dotyczącą kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych. Procedury kontrolne powinny w pierwszej kolejności dotyczyć tego, czy dany materiał lub sprzęt jest odpadem. Jeśli tak, to dalsze działania zależą od rodzaju przesyłanych odpadów, ich pochodzenia, miejsca przeznaczenia, trasy przemieszczania oraz dalszego z nimi postępowania - odzysku bądź unieszkodliwiania. Bardzo istotną rolę odgrywa właściwa klasyfikacja odpadów, decydująca o zakazie lub możliwości ich przemieszczania, o konieczności zgłoszenia lub jedynie udzielenia informacji. Zagadnienia związane z właściwą klasyfikacją odpadów dla potrzeb ich transgranicznego przemieszczania są niezwykle ważne dla firm prowadzących w tym zakresie działalność gospodarczą oraz niektórych organów ochrony środowiska. Wynikające z tych zagadnień problemy metodyczne, proceduralne i prawne dotyczą także Służby Celnej i innych organów ścigania (np. policji, prokuratury), a także wymiaru sprawiedliwości (sądownictwa).Wprowadzenie Transgraniczne przemieszczanie odpadów wymaga sprawnego systemu monitoringu i kontroli - zarówno wewnątrz granic Unii Europejskiej, jak i w krajach należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz do pozostałych państw, które podpisały konwencję bazylejską, czyli umowę międzynarodową, dotyczącą kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych [1, 2]. Przepisy prawne, obowiązujące w Unii Europejskiej, określają listę odpadów, których przemieszczanie jest dozwolone (wśród nich z[...]

Podstawy technologiczne wytwarzania paliw z odpadów DOI:10.15199/17.2015.3.8


  Spalanie i współspalanie odpadów, substancji pochodzenia organicznego, w tym biomasy i innych frakcji palnych zaczyna być coraz częściej realizowane w warunkach przemysłowych. Stosowanie paliw alternatywnych (zastępczych) z odpadów jest zgodne ze światowym trendem, dążącym do oszczędności tradycyjnych surowców energetycznych oraz zagospodarowania energii zgromadzonej w odpadach. Jednym z kierunków działań jest wyselekcjonowanie ze strumienia odpadów komunalnych i przemysłowych takich frakcji, które nie mogą być poddane procesom recyklingu, ale mogą być przekształcone termicznie z odzyskiem energii. Umożliwia to zarówno ich wykorzystanie energetyczne, jak i unieszkodliwienie. Istotną rolę odgrywa dokładne rozpoznanie zarówno odpadów, jak i wytwarzanych z nich paliw pod względem jakościowym, szczególnie pod względem właściwości paliwowych.Wprowadzenie Spalanie i współspalanie odpadów, substancji pochodzenia organicznego, w tym biomasy i innych frakcji palnych zaczyna być coraz częściej realizowane w warunkach przemysłowych. Daje to możliwość częściowego zastąpienia paliw konwencjonalnych, w tym węgla kamiennego i brunatnego, ale także pozwala (w przypadku spalania biomasy) na obniżenia emisji produktów termicznego przekształcania (wytwarzanie energii odnawialnej). Wymagania dotyczące spalania i współspalania odpadów są szczegółowo określone przepisami krajowymi zgodnymi z uregulowaniami stawianymi przez dyrektywę UE. Istotną rolę odgrywa dokładne rozpoznanie odpadów oraz wytwarzanych z nich paliw pod względem jakościowym, szczególnie pod kątem właściwości paliwowych, przed ich energetycznym wykorzystaniem. Aspekty prawne Wymagania dotyczące spalania i współspalania odpadów są szczegółowo uregulowane przepisami krajowymi będącymi transpozycją prawa unijnego. Do podstawowych aktów wykonawczych w tym zakresie należy zaliczyć: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instala[...]

Biogazownie dla odpadów komunalnych Część I. Przegląd stosowanych metod DOI:10.15199/17.2015.9.6


  Streszczenie Obecnie w Polsce w odpadach komunalnych frakcje ulegających biodegradacji stanowią ponad 50%, a wśród nich odpady kuchenne i ogrodowe wraz z odpadami z terenów zielonych - ponad 35%. Jest to ilość, która powinna być w odpowiedni sposób zagospodarowana, a metodami szczególnie w tym przypadku predestynowanymi są metody biologiczne. Związki będące substratami w produkcji biogazu występują zarówno w zmieszanych odpadach komunalnych, odpadach resztkowych, jak i we frakcjach ulegających biodegradacji, gromadzonych selektywnie. Instalacje do produkcji biogazu powinny być dostosowane przede wszystkim do właściwości technologicznych przetwarzanych odpadów. Klasyfikacja metod beztlenowego przetwarzania odpadów komunalnych jest jednak trudna ze względu na mnogość kryteriów, które powinny uwzględniać nie tylko warunki prowadzenia procesu (np. temperaturę, system mieszania, ciągłość dostaw, etapowość) oraz właściwości technologiczne przetwarzanych odpadów (np. ich wilgotność), ale również zróżnicowania wynikające ze źródła pochodzenia wsadu (odpady zmieszane/gromadzone selektywnie), celu realizacji przetwarzania (recykling organiczny/ unieszkodliwianie) oraz charakteru uzyskanego produktu w formie pofermentu (kompost/stabilizat). Z punktu widzenia fermentacji odpadów komunalnych najistotniejsze znaczenie ma podział tych metod na technologie mokre i suche oraz na termofilowe i mezofilowe. Aktualnie systemy fermentacji suchej uznaje się za bardziej wskazane dla zmieszanych odpadów komunalnych ze względu na mniejszą wrażliwość tych metod na jakość wsadu. W praktyce najczęściej stosowana jest fermentacja mezofilowa, jednostopniowa. W fazie intensywnego rozwoju znajdują się jednak technologie dwustopniowe. Wśród technologii fermentacyjnych wykorzystywanych do przetwarzania odpadów komunalnych coraz popularniejsze stają się systemy małych biogazowni (zwanych również przydomowymi), których celem jest przede wszystkim unieszkodliwi[...]

 Strona 1  Następna strona »