Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Janusz Ciok"

Zasady stosowania oświadczeń żywieniowych zdrowotnych dotyczących produktów spożywczych - nowe regulacje Wspólnoty Europejskiej (cz.I)

Czytaj za darmo! »

Wyniki współczesnych badań dotyczących żywności i żywienia dowodzą, że niektóre produkty spożywcze lub ich składniki, poza dostarczaniem białka, tłuszczów, węglowodanów, witamin i składników mineralnych, wykazują dodatkowe działania fi zjologiczne. Współczesna nauka o żywieniu odchodzi od klasycznych pojęć spełniania zapotrzebowania na poszczególne składniki diety na korzyść "korzystnego" lub [...]

Zasady stosowania oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących produktów spożywczych – nowe regulacje Wspólnoty Europejskiej (cz. II) - OŚWIADCZENIA ŻYWIENIOWE I WARUNKI ICH STOSOWANIA

Czytaj za darmo! »

Rozporządzenie w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych zawiera listę dopuszczonych oświadczeń żywieniowych i warunków ich stosowania. Są one przedstawione poniżej. Listę tę należy traktować jako pierwszą propozycję, której zawartość oraz szczegóły dotyczące warunków stosowania oświadczeń będą się jeszcze wielokrotnie zmieniać. Na przykład w stosunku do niektórych oświadczeń żywieniowych[...]

Znakowanie żywności - systemy i kontrowersje dotyczące znakowania produktów spożywczych Cz. 2. Kontrowersje dotyczące znakowania produktów DOI:10.15199/64.2018.5-6.2


  Ogólne zasady znakowania produktów spożywczych zostały określone przez Komisję Kodeksu Żywnościowego WHO [4], ale w ramach tych zasad na świecie stosuje się aż 158 różnych systemów znakowania produktów żywnościowych [13]. Brak jest systemu, który mógłby zyskać powszechną akceptację. Analizując systemy znakowania żywności, należy zastanowić się, kto je opracowuje i kto oraz w jakim wymiarze przyczynia się do ich ostatecznego kształtu. W części pierwszej niniejszego cyklu opisano systemy znakowania żywności w USA, Europie i Australii, wskazując na różnice podejścia w ich opracowaniu. W Zjednoczonym Królestwie kluczową rolę odgrywa Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (Food Safety Authority - FSA) przy współpracy z kilkoma innymi instytucjami państwowymi. W przypadku Stanów Zjednoczonych jest to Urząd ds. Żywności i Leków (Food and Drug Administration - FDA). FDA zmienia swoje przepisy dotyczące etykietowania środków spożywczych i suplementów diety w celu dostarczenia informacji żywieniowych - etykieta ma bowiem zachęcić konsumentów do stosowania zdrowych praktyk żywieniowych, tak aby przeciwdziałać występowaniu chorób przewlekłych, dietozależnych. Jedną z reguł jest to, aby na etykiecie pojawiały się zaktualizowane informacje na temat składników odżywczych, które są wymagane bądź dozwolone do zadeklarowania, z uwzględnieniem referencyjnych wartości spożycia1. Należy podkreślić fakt, że FDA nie ogranicza się jedynie do informacji o kaloryczności, zawartości tłuszczu (w tym kwasów tłuszczowych nasyconych), cukru (w tym cukru dodanego) i soli, ale uwzględnia także najbardziej deficytowe składniki w żywieniu, jakimi są witamina D, wapń, żelazo i potas. Obowiązkowo musi być również podawana zawartość błonnika - zalecana ilość dziennego spożycia (DV) to ok. 28 g. Według przyjętych przez FDA zasad nie dopuszcza się do manipulowania wielkością spożywanej porcji. Podobne zasady obowiązują również w Kanadzie [10]. W Unii Europejskiej kluczową ro[...]

Owoce, warzywa, soki - ich kaloryczność i wartość odżywcza na tle zapotrzebowania na energię i składniki odżywcze Cz. 3. Możliwości poprawy wartości odżywczej i zdrowotnej soków i ich rynkowego wizerunku a znakowanie produktów


  W niektórych krajach Unii Europejskiej opracowywane są uproszczone systemy informowania konsumentów o wartości odżywczej produktów, np. "drogowe światła sygnalizacyjne" i "loga wyboru produktów spożywczych". Soki produkowane zgodnie z dyrektywą unijną spełniają kryteria dla zdrowych produktów. Soki przecierowe 100%, szczególnie warzywne, są tą kategorią produktów, która może spełnić warunki stawiane oświadczeniom żywieniowym i zdrowotnym pod względem zawartości szeregu składników mineralnych (szczególnie potasu) i witamin (C, B6, folianów, b-karotenu i witaminy K), a nawet błonnika pokarmowego. Soki warzywne są lepszym źródłem składników odżywczych niż soki z owoców, przy mniejszej zawartości węglowodanów, w tym cukrów, i związanej z tym mniejszej kaloryczności produktów. W niektórych krajach znaczącą pozycję na rynku zajmują "smoothies", jednakże ta kategoria produktów nie jest uregulowana żadnymi przepisami, w przeciwieństwie do soków i nektarów owocowych. W Polsce za "smoothies" uważa się homogenizowane napoje przecierowe, głównie soki i nektary warzywne i owocowo-warzywne. Istnieje konieczność dostosowania się przemysłu do zmieniających się uwarunkowań rynku, związanych z ustawodawstwem i racjonalnym podejściem do spraw żywienia, biorąc pod uwagę zagrożenia związane z utrwalonymi przez dziesięciolecia przyzwyczajeniami konsumentów. Istotną rolę w zmianie przyzwyczajeń konsumentów mogą odegrać oświadczenia żywieniowe i zdrowotne, których rzetelność powinna podlegać rygorystycznej kontroli. Znakowanie i promocja "zdrowych" produktów spożywczych W niektórych krajach Unii Europejskiej zarówno firmy prywatne, jak i instytucje rządowe starają się wprowadzić systemy znakowania produktów, które w łatwy i konsekwentny sposób propagowałyby "zdrowe" środki spożywcze. Propozycji w tym względzie jest ogromnie dużo, a można znaleźć je w Internecie pod hasłem "logo zdrowej żywności", "food information traffic lights" itp. Chodzi po prostu o to[...]

Znakowanie żywności - systemy i kontrowersje dotyczące znakowania produktów żywnościowych Cz. 1. Znakowanie żywności - różne podejścia i sposoby informowania konsumentów DOI:10.15199/64.2018.4.1


  Systemów znakowania jest bardzo dużo, można by powiedzieć "co kraj to obyczaj". Nie ma jednorodnego systemu światowego, mimo że każdy tworzony jest w założeniu, że ma służyć podstawowemu celowi, jakim jest ułatwienie konsumentom świadomego wyboru produktów spożywczych w celu ochrony zdrowia. W tej publikacji omówione zostaną najważniejsze systemy stosowane w: Stanach Zjednoczonych Ameryki, Europie i Australii. Na rysunku 1 podano przykłady znakowania stosowane w różnych krajach [10]. Są wśród nich systemy odnoszące się do specyficznych składników (Nutrient Specific Labels - NSL) oraz systemy wskazujące na ogólne żywieniowe znaczenie produktu (Summary Labels - SL). Wśród systemów dotyczących oznakowania specyficznych składników wymienia się oznaczenia numeryczne (wskazane dzienne spożycie); oznaczenia kodowane kolorami (światła drogowe) i symbole ostrzegawcze. Z kolei w oznakowaniu suma Na etykietach "Nutrient Specific Labels" (NSL) odnoszących się do zawartości składników odżywczych zwraca się uwagę na kaloryczność produktu, zawartość cukru, tłuszczu, w tym kwasów tłuszczowych nasyconych oraz sodu. Cukier i tłuszcze, obok węglowodanów skrobiowych, są podstawowym źródłem energii w żywieniu człowieka, ale ich nadmiar przyczynia się do otyłości i występowania chorób dietozależnych, z kolei nadmiar sodu konkurując z potasem przyczynia się do chorób układu sercowo-naczyniowego. W systemach znakowania NSL pomijane są wszystkie inne składniki, w tym witaminy i składniki mineralne inne niż sód. Niektóre formy znakowania są ze sobą powiązane. Na przykład system sygnalizacji drogowej był wzorcem do opracowania systemu Nutri-Score i australijskiego systemu szacowania na podstawie ilości gwiazdek zdrowia - Health Star Rating (HSR). We wcześniejszym opracowaniu autorów [17] zwrócono uwagę na niektóre z systemów znakowania, a mianowicie na znakowanie z wykorzystaniem świateł drogowych i loga wyboru produktów żywnościowych jako uzupełnienie RWS w [...]

 Strona 1