Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Rafał Bryś"

ROUTING Z ESTYMACJĄ POWIĄZAŃ WĘZŁÓW SIECI MANET DOI:10.15199/59.2018.8-9.20


  1. WSTĘP Cechą charakterystyczną mobilnych sieci Ad-Hoc (MANET) jest znaczna swoboda w tworzeniu grafu powiązań pomiędzy jej węzłami składowymi. Sieć taka pozbawiona jest administracyjnych punktów centralnych nadzorujących pracę sieci i jej elementów. Mobilność węzłów sieci oraz inne zjawiska związane z transmisją radiową przyczyniają się jednocześnie do częstych zmian powiązań grafu. Wszystkie węzły sieci posiadają tą samą lub bardzo zbliżoną do siebie funkcjonalność, tj. pełnią rolę zarówno terminali abonenckich, jak i punktów pośredniczących w przekazywaniu danych - kierujących ruch (routerów). Dynamika zmian topologii sieci jest niewątpliwą zaletą, ale stwarza szereg problemów ze znalezieniem i utrzymaniem ścieżki (trasy) wymiany informacji pomiędzy dowolną parą węzłów w sieci. Wynika to m.in. z bezwładności reakcji algorytmów routingu na występowanie czynników zakłócających, skutkujących utratą ciągłości ścieżki routingu złożonej z wielu łączy pośredniczących. Brak ciągłości ścieżki równoważny jest z przerwaniem połączenia, którego wykrycie wymaga reakcji odpowiednich mechanizmów sprawdzających (realizujących swoje funkcje w ściśle określonych cyklach) oraz mechanizmów poszukiwania nowej trasy, wymagającej określonego czasu. Przerwy na trasie transmisji danych wynikające z czasu potrzebnego na wykrycie nieciągłości i znalezienie nowej ścieżki powodują z kolei bezpowrotne straty pakietów. Potwierdzeniem tego są uzyskane wyniki badań symulacyjnych przeprowadzonych w realizowanych projektach [1]. Wskazują one, iż stopa strat pakietów jest zależna m.in. od ilości węzłów (wielkości sieci) oraz ich mobilności i wzrasta wraz ze wzrostem tych wskaźników. Najprostszym rozwiązaniem powyższego problemu jest zwiększenie częstotliwości zdarzeń monitorowania stanu sieci przez węzły, generowanych przez protokoły routingu. Pociąga to jednak za sobą zwiększenie obciążenia sieci ruchem nadzorczym, a także użycie większych zasobów w[...]

Mechanizmy QoS płaszczyzny sterowania w systemach specjalnych - wyniki badań symulacyjnych


  Standardowe mechanizmy QoS (Quality of Service) dla sieci pakietowych IP zdefiniowano w zaleceniu ITU-T Y.1291 [2], w którym - zgodnie z przedstawioną tam architekturą - pogrupowano je i umiejscowiono na trzech płaszczyznach architektury logicznej (sterowania, danych oraz zarządzania) [2]. Docelowym rozwiązaniem służącym wsparciu jakości usług w sieciach specjalnych, powinno być zastosowanie wszystkich mechanizmów architektury QoS, związanych zarówno ze schematem DiffServ płaszczyzny danych, jak i schematem IntServ płaszczyzny sterowania. Takie rozwiązanie zapewni uzyskanie pełnej gwarancji jakości usług, tzw. twardy QoS. Na potrzeby projektu badawczorozwojowego (PBR nr 0 R00 0024 06) pt.: Metoda gwarantowania jakości usług w taktycznym systemie łączności wykorzystującym technikę sieciową IPv6 i integracji systemów bazujących na IPv4, realizowanego przez konsorcjum WIŁ, WAT, TRANSBIT, wyspecyfikowano cztery podstawowe klasy usług sieciowych: RT - do transmisji stumieniowych, - np. głosu, wideo, - NRT-TC - do krótkotrwałych transmisji, połączeniowych TCP, np. informacji sterujących, sygnalizacji, - NRT - do długotrwałych transmisji, połączeniowych TCP, np. HTTP, FTP - BE - do pozostałych transmisji, niewygmagających gwarancji jakości. Przyjęto również założenie, że pełna gwarancja jakości zgodnie ze schematem IntServ będzie realizowana tylko dla strumieniowych usług czasu rzeczywistego RT.W związku z tym mechanizmami, będącymi obiektem niniejszego artykułu, są mechanizmy modelu IntServ, umiejscowione w płaszczyźnie sterowania. Nazywane są one wysokopoziomowymi i działają na poziomie wywołań (na poziomie strumieni, przepływów i sesji). Należą do nich: - funkcja nadzorowania procesów przyjmowania zgłoszeń, - ruting QoS, - rezerwacja zasobów, - sygnalizacja. Mechanizmy nadzorowania procesu przyjmowania zgłoszeń AC (Admission Control) podejmują decyzję związaną z odrzuceniem lub przyjęciem określonego strumienia danych do sie[...]

OCENA WPŁYWU METRYKI ŁĄCZA NA EFEKTYWNOŚĆ MECHANIZMU ROUTINGU BAZUJĄCEGO NA OLSRv2 DOI:10.15199/59.2017.6.20


  Sieci MANET (ang. Mobile Ad-hoc NETworks) zbudowane są z mobilnych węzłów komunikujących się za pomocą łączy wieloskokowych. Sieci te charakteryzują się zdolnością do samoorganizacji i dynamicznej zmiany topologii. Sieci te mogą funkcjonować bez dostępu do stałej infrastruktury. W sieci MANET, ze względu na mobilność węzłów, zmiana topologii może występować w sposób ciągły. W rezultacie trasa routingowa, składająca się z konkretnej liczby skoków między danymi węzłami, powinna być traktowana jako tymczasowa. Sieci MANET posiadają zdolność automatycznego łączenia się w jedną większą sieć lub do dzielenia na mniejsze sieci. Z powyższych względów sieci MANET mogą znajdować zastosowanie w systemach wojskowych na szczeblu taktycznym [4,5]. Dostępna obecnie druga wersja protokołu OLSRv2, opublikowana została w kwietniu 2014 roku jako RFC 7181 [1]. OLSRv2 zachowuje podstawowe mechanizmy i algorytmy OLSRv1 [2], które zostały wzbogacone o możliwość korzystania z innych metryk łącza niż tylko liczba skoków w procesie wyboru najlepszej trasy. Ograniczenia protokołu OLSR były przedmiotem wielu prac badawczych mających na celu rozwiązanie problemów związanych z efektywnym wykorzystaniem zasobów energetycznych węzłów, a tym samym wydłużeniem czasu życia sieci [3,6]. W rozwiązaniach dotyczących routingu uwzględniającego zasoby energetyczne brano pod uwagę głównie poziom naładowania baterii oraz chwilowe zużycie energii. Odmienne i bardziej kompleksowe podejście zawiera proponowany w [9] mechanizm RESA-OLSR. Mechanizm ten ma na celu poprawę efektywności działania protokołu OLSR poprzez wykorzystanie informacji o zasobach węzłów (poziom naładowania baterii) i obciążeniu węzła ruchem oraz wyznaczenie metryki globalnej uwzględniającej te zasoby. Wyznaczona metryka globalna jest następnie odwzorowana na wartość parametru Willingness, dzięki czemu przy wyborze węzła pośredniczącego, tzw. MPR (ang. Multi Point Relay) uwzględniane są zasoby [...]

 Strona 1