Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Maciej Gazicki-Lipman"

Jak wymieszać niemieszalne, czyli rzecz o modyfikacji napełniaczy polimerowych

Czytaj za darmo! »

Już od dawna nie stosuje się "czystych" polimerów jako materiałów konstrukcyjnych. Obecnie większość tego typu materiałów to kompozyty polimerowe, w których zastosowano różnego rodzaju napełniacze. Stosowanie napełniaczy wynika z chęci poprawy właściwości, do których należą głównie właściwości mechaniczne (udarność, wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie), właściwości termiczne (palność) i odporność chemiczna. Ważne jest również zmniejszenie kosztów wyrobu. Największe znaczenie jako napełniacze ma sadza, szkło, kreda, krzemionka, mika i talk. Ostatnio w wielu interesujących zastosowaniach używa się napełniaczy węglowych w postaci rozdrobnionej i włókien. Także z powodów ekologicznych jest modne stosowanie napełniaczy pochodzenia naturalnego. Przyczyną jest szybki proces biodegradacji tej części kompozytu, który prowadzi w konsekwencji do zmniejszenia spoistości materiału i w połączeniu ze wzrostem powierzchni do znacznie szybszego rozpadu całości. W tym celu jako napełniacze stosuje się głównie celulozę i skrobie. Bez względu na to jaki rodzaj napełniacza stosuje się oraz jaka jest jego postać (proszki, włókna, płatki itp.) wykonanie dobrej jakości kompozytu jest zadaniem trudnym. Pojawia się bowiem problem, jak wymieszać niemieszalne. Znacznie większa wartość energii swobodnej powierzchni napełniaczy od polimerów powoduje, że drobne cząstki napełniaczy mają tendencję do aglomeracji. Dodatkowo brak aktywnych grup na powierzchni napełniacza powoduje, że możliwości tworzenia wiązań lub oddziaływań na granicy polimer-napełniacz są mocno ograniczone. Brak tych oddziaływań ma wpływ na adhezję polimeru do napełniacza. A to ona ma istotny i często decydujący wpływ na właściwości mechaniczne, fizyczne i termiczne kompozytów. Odziaływanie cząstki napełniacza z osnową polimerową przedstawiono schematycznie na rysunku 1. Dlatego chcąc wymieszać niemieszalne należy zmniejszyć powierzchniową energię swobodną napełniaczy, zwiększyć zwilża[...]

Thin SixCyNz:H coatings deposited with the RF PECVD method DOI:10.15199/28.2018.4.2


  1. INTRODUCTION Thin amorphous coatings of hydrogenated silicon nitride (SixNy:H) and hydrogenated silicon carbonitride (SixCyNz:H) find numerous industrial applications. This is a consequence of a number of such beneficial properties of these materials as: high wear [1] and chemical [2] resistance, substantial hardness [3], low electrical conductivity [4] and high index of refraction [5]. An additional advantage is a possibility to tailor the values of refractive index and optical gap by affecting their chemical composition [6, 7]. Thanks to that feature, both silicon nitride and silicon carbonitride films are applied as protective and passivation barriers on photovoltaic cells [8], dielectric layers in amorphous silicon based thin film transistors (TFTs) [9÷11], antireflection coatings on crystalline silicon based solar cells [12] and breakdown protection coatings on hard disks [13]. They also find applications as moisture barriers in OLED displays [8, 13, 14] and active materials in biosensor systems [15]. The present work introduces SixCyNz:H coatings synthesized with the help of plasma enhanced chemical vapour deposition (PECVD) method driven by radiofrequency (RF) field. As precursor compound, hexamethyldisilazane (HMDSN) has been applied in this work. It is an advantageous substitute for commonly used silane, characterized by explosive properties. HMDSN is safe and its molecule contains both silicon as well as nitrogen atoms. The work presents a relationship between the RF power of glow discharge used to deposit films and these films’ chemical composition and optical properties. Deposition processes were performed within the RF power range of 300 to 550 Watt. A mixture of nitrogen, ammonia and hydrogen was used as a working atmosphere. The presence of the latter gas strongly affects plasma chemistry. A thickness of the coatings, their refractive index and extinction coefficient were determined with the help of VAS[...]

 Strona 1