Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"RYSZARD ROLBIECKI"

Energetyka wodna a środowisko DOI:


  EMISJA ZANIECZYSZCZEŃ PRZEZ SEKTOR ENERGETYCZNY Zanieczyszczenie środowiska jest bezpośrednio związane z wielkością i strukturą zużywanych zasobów energetycznych. Dlatego też z reguły sektor wytwarzania energii elektrycznej jest źródłem największych emisji szkodliwych substancji do środowiska. Z badań wynika, że spośród krajów UE Polska pod względem udziału sektora energetycznego w emisji gazów cieplarnianych (ang. Greenhouse Gas Emissions, GHG), a także z punktu widzenia tempa obniżania emisji zanieczyszczeń w tym sektorze, należy do grupy państw, w których wskaźniki te są najbardziej niekorzystne. Podczas gdy w 2015 r. przeciętnie w krajach UE-28 udział energetyki w emisji gazów cieplarnianych wynosił 27,9% (rys. 1), to w Polsce aż 42,2% (rys. 2). Wyższy niż w Polsce udział sektora energetycznego w emisji GHG odnotowano w 2015 r. jedynie w Grecji (67,6%) i w Bułgarii (48,9%). M.in. z tego powodu w Polsce obserwuje się jeden z najwyższych poziomów emisji gazów cieplarnianych przez sektor energetyczny (rys. 3). W 2015 r. emisja ta wynosiła 163,6 mln ton liczonych w ekwiwalencie CO2 (mtoe), a spośród krajów UE wyższy poziom emisji odnotowany został jedynie w Niemczech (335,4 mln toe). W Polsce nie obserwuje się także w odniesieniu do badanego sektora wyraźnej poprawy w procesie redukcji emisji zanieczyszczeń. Jak wynika z rys. 4, w 2015 r. w stosunku do 2010 r. poziom emisji w analizowanym sektorze zmniejszył się w Polsce o 13,2%, i redukcja ta była jedną z najniższych wśród krajów UE, przy średniej dla wszystkich państw 22,8%. W obszarach uprzemysłowionych i miejskich najczęściej i najbardziej zanieczyszczającymi powietrze są: dwutlenek węgla, dwutlenek siarki (SO2), tlenki azotu (NOx) oraz pyły. Polska odznacza się wielokrotnie wyższą niż poszczególne kraje UE-28 emisją tlenków siarki, a pod względem wielkości emisji tlenków azotu Polskę w 2014 r. wyprzedały jedynie Niemcy, Francja, Hiszpania, Włochy i Wiel[...]

Społeczno-ekonomiczne efekty kompleksowego zagospodarowania dolnej Wisły DOI:


  Kompleksowe zagospodarowanie drogi wodnej dolnej Wisły pozwoli na uzyskanie licznych korzyści gospodarczych, których beneficjentem będą przede wszystkim podmioty bezpośrednio zaangażowane w działalność produkcyjno- -usługową oraz budżet państwa i budżety jednostek samorządu terytorialnego. Korzyści wymierne wystąpią przede wszystkim w transporcie, energetyce, rolnictwie i leśnictwie, ochronie przeciwpowodziowej i turystyce. Istotne znaczenie w ocenie tego przedsięwzięcia mają także efekty trudno wymierne, które można pogrupować w zależności od celu, jakiemu służą, na korzyści zmierzające do wdrażania standardów unijnych w Polsce, przyspieszenia rozwoju gospodarczego, zaspokojenia potrzeb społecznych. Badania uwzględniające koszty i korzyści wymierne wykazały, że Kaskada Dolnej Wisły jest przedsięwzięciem inwestycyjnym o bardzo wysokiej opłacalności. Gdy uwzględni się dodatkowo efekty trudno wymierne, które w określonych warunkach społeczno-gospodarczych mogą mieć priorytetowe znaczenie dla gospodarki, opłacalność przedsięwzięcia będzie jeszcze wyższa.D olna Wisła jest fragmentarycznie zabudowana, program jej kompleksowego zagospodarowania rozpoczęto, lecz nie ukończono. Nie jest więc rzeką "dziką" ani naturalną, a wieloletnie zaniedbanie spowodowało, że: - funkcję transportową droga ta pełni incydentalnie, a jednocześnie problemy transportu zaplecza portów morskich Gdańsk i Gdynia wpływają negatywnie na perspektywy rozwoju i pozycję konkurencyjną tych portów, - zasoby energetyczne tego odcinka są wykorzystane w niewielkim stopniu, choć Polska jest zobowiązana do zwiększenia produkcji energii ze źródeł odnawialnych, a energetyka wodna należy do najtańszych i niezanieczyszczających środowisko sposobów jej produkcji, - tereny nadwiślańskie są narażone na gwałtowne i kosztowne powodzie na przemian z suszami i pożarami lasów, - potrzeby wodne gospodarki, w tym elektrowni cieplnych, w okresach suszy nie są zaspokajane, zagra[...]

Strategiczne znaczenie dolnej Wisły dla międzynarodowej drogi wodnej E70 DOI:


  I nwestycje infrastrukturalne w transporcie charakteryzują się zespołem cech specyficznych, które determinują politykę ich rozwoju. Jedną z takich cech jest niepodzielność techniczna [7] powodująca, że użyteczność realizowanych obiektów jest uzależniona zazwyczaj od: □ zakończenia całego projektu inwestycyjnego (drogi, portu itp.), □ cech technicznych realizowanych obiektów, które muszą być dostosowane do planowanego celu inwestycji, □ realizacji szeregu inwestycji uzupełniających (np. dróg dojazdowych zwiększających dostępność realizowanego obiektu). Niepodzielność techniczna jest przyczyną dużego zakresu prac inwestycyjnych i tym samym dużej kapitałochłonności inwestycji infrastrukturalnych oraz znacznego oddalenia w czasie możliwości osiągania pełnych efektów realizowanego przedsięwzięcia. Przy tej ogólnej zależności są jednak możliwości złagodzenia skutków niepodzielności dzięki przyjęciu odpowiedniej strategii realizacji inwestycji infrastrukturalnej. Są bowiem takie sytuacje, gdy część realizowanego obiektu odgrywa strategiczną rolę w całości projektu i na dodatek może być częściowo wykorzystywana przed ukończeniem całej inwestycji, co zwiększa opłacalność jej realizacji. POTENCJAŁ DOLNEJ WISŁY JAKO ELEMENTU MDW E70 Dolna Wisła jest elementem dwóch biegnących przez Polskę międzynarodowych dróg wodnych MDW E70 i MDW E40 (rys. 1). Dolna Wisła, łącząc porty morskie Gdańska i Gdyni, z zapleczem stanowi ważne uzupełnienie lub alternatywę przeciążonych dróg kolejowych i samochodowych obsługujących te porty, a tym samym stwarza szansę na wzrost wielkości obrotów portowych. Obecnie bowiem, w dobie globalizacji przyczyniającej się do znacznego wzrostu popytu na przewozy drogą morską, to właśnie transport zaplecza staje się podstawową barierą wzrostu obrotów portowych. Porty morskie w Polsce, dzięki podejmowanym inwestycjom, są przygotowane do zwiększenia obrotów, jednak konieczne jest uspraw[...]

 Strona 1