Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"ADRIANA WRONA"

ZASTOSOWANIE MIKROANALIZY RENTGENOWSKIEJ DO WYZNACZANIA SKŁADU I GRUBOŚCI CIENKICH WARSTW DOI:10.15199/67.2018.5.2


  WPROWADZENIE Powłoki o różnym składzie chemicznych i grubości nanoszone są na powierzchnię wyrobów i detali w celu poprawy ich właściwości użytkowych, np. wytrzymałościowych, antykorozyjnych, antybakteryjnych. Aby nakładane różnymi technikami powłoki spełniały założone zadania, ważna jest kontrola ich składu chemicznego, przyczepności, grubości. Do tego typu badań bardzo użyteczna jest metoda mikroanalizy rentgenowskiej, pozwalająca na poprzecznym szlifie metalograficznym określić skład chemiczny powłoki, ocenić jakość połączenia z podłożem, wykonać pomiar grubości. Przeprowadzenie tego typu badań na zgładzie metalograficznym posiada jednak ograniczenia. Dla warstw o grubości rzędu 1 mikrometra i cieńszych, rozdzielczość metody, określona średnicą wiązki elektronowej jest zbyt mała. Większą rozdzielczością dysponują jedynie mikroanalizatory z emisją polową FE EPMA, dla których rozdzielczość może osiągać wartość 100 nm [1]. W klasycznej mikroanalizie rentgenowskiej bardzo cienkie warstwy analizuje się głównie z ich powierzchni, biorąc pod uwagę fakt, że zasięg elektronów wiązki pierwotnej oraz obszar wzbudzenia promieniowania rentgenowskiego jest większy niż grubość warstwy. W typowych warunkach analizy, zasięg elektronów wynosi od ułamka do kilku mikrometrów. Przez zmniejszenie napięcia przyspieszającego wiązkę elektronów pierwotnych można znacznie zmniejszyć zasięg elektronów i wielkość strefy wzbudzenia charakterystycznego promieniowania rentgenowskiego. Dla niezbyt cienkich warstw uzyskuje się nawet zamykanie się strefy wzbudzenia w obrębie warstwy. W takim przypadku analiza składu chemicznego staje się analogiczna do analizy próbek litych [2, 3, 4]. Sposób ten prowadzi jednak zazwyczaj do spadku natężenia charakterystycznego promieniowania rentgenowskiego i pogorszenia stosunku intensywności piku do tła, co w rezultacie wpływa negatywnie na wykrywalność mierzonych pierwiastków i dokładność wykonywanych analiz [5]. dr [...]

Microstructure of Cu-Ag-P alloy layers plasma sprayed on AgSnO2 composite material

Czytaj za darmo! »

Plasma spraying is a method currently widely used mainly in the aircraft, automotive, armaments industry for spreading metallic and ceramic layers on construction components working in the extreme mechanical and thermal conditions. During the plasma spraying the material in a form of powder or wire melted in plasma arc falls on the sprayed surface in a form of melted particles [1, 2]. Very high temperature of plasma stream, at the level of several thousand Celsius degrees, and the possibility to control power of the plasma torch in a wide range bring possibility for spraying virtually every kind of material, provided that it will not undergo process of evaporation or decomposition. Most often the technique is used to produce coatings of high-melting metals, oxide materials, nitrides, carbides and cermets. The basic advantage of sprayed coatings is their high resistance to abrasion, corrosion, thermal shocks and high-temperature creep resistance. The additional benefit is high rapidity and repeatability of the process as well as possibility to join materials of different melting points and high coherence of the binding layer-basic material. Current intensity and plasma arc voltage are the basic energy parameters of the spraying process, reflected by power of the plasma torch as well as by the type of plasma forming gazes and intensity of their flow which influence, among others, arc temperature. The properties of the layers produced in the process are also influenced by such geometric parameters as the distance between plasma torch nozzle and surface. When spraying with powder material also powder shape and morphology becomes important. Spherical powders are considered optimal for that application, as they have lower porosity, higher density and better flow rate than the powders of more developed surface (rough). In the study the plasma spraying technique was used for spreading a layer of a binder of Cu-Ag-P type on a composite [...]

WPŁYW PARAMETRÓW PROCESU NATRYSKIWANIA PLAZMOWEGO NA WŁASNOŚCI KOMPOZYTOWYCH MATERIAŁÓW WARSTWOWYCH PRZEZNACZONYCH DO ZASTOSOWAŃ W ELEKTRONICE I ELEKTROTECHNICE

Czytaj za darmo! »

Celem pracy było wytworzenie techniką natryskiwania plazmowego materiałów kompozytowych na osnowie srebra, pokrytych warstwą spoiwa typu Cu-Ag-P, przeznaczonych do zastosowań głównie w układach elektronicznych i w elektrotechnice. Kompozyty takie najczęściej wytwarzane są techniką klasycznej metalurgii proszków lub poprzez platerowanie mechaniczne i zwykle wymagają zastosowania pośredniej warstwy srebra. Zastosowanie techniki plazmowej w odniesieniu do tych materiałów jest rozwiązaniem innowacyjnym. Natryskiwanie plazmowe jest obecnie szeroko stosowane głównie w przemyśle lotniczym, kosmicznym, zbrojeniowym, motoryzacji, do nakładania warstw metalicznych i ceramicznych na elementy konstrukcyjne pracujące w ekstremalnych warunkach obciążeń mechanicznych i temperaturowych. Zaletą proce[...]

WYTWARZANIE MATERIAŁÓW TERMOELEKTRYCZNYCH NA OSNOWIE ZWIĄZKU Bi2Te3 TECHNIKĄ SPIEKANIA PLAZMOWEGO


  Analizowano możliwość otrzymywania związków międzymetalicznych Bi2Te3, Bi0,4Sb1,6Te3 i Bi2Te2,95Se0,05 za pomocą metody łączącej mechaniczną syntezę i iskrowe spiekanie plazmowe. Stwierdzono, że już samo mechaniczne stopowanie umożliwia otrzymanie związków Bi2Te3 i Bi2Te2,95Se0,05 w czystej postaci. W stopie o składzie Bi0,4Sb1,6Te3 dopiero spiekanie plazmowe powoduje pełne przereagowanie stopowanych metali. Konsolidacja otrzymanych proszków, metodą spiekania plazmowego w określonych warunkach, umożliwia zachowanie ich struktury nanokrystalicznej, uzyskanej podczas mechanicznego stopowania. Słowa kluczowe: materiały termoelektryczne, związek Bi2Te3, stopowanie mechaniczne, spiekanie plazmowe, analiza rentgenowska Dr Adriana Wrona, dr Mariusz Staszewski, dr inż. Jacek Mazur, dr Małgorzata Kamińska, mgr inż. Marcin Lis, mgr inż. Małgorzata Osadnik, mgr Katarzyna Bilewska — Instytut Metali Nieżelaznych, Gliwice. 765 MANUFACTURING OF THERMOELECTRIC MATERIALS BASED ON Bi2Te3 COMPOUND BY SPARK PLASMA SINTERING METHOD A possibility of synthesis of Bi2Te3, Bi0.4Sb1.6Te3 and Bi2Te2.95Se0.05 intermetallic compounds through a method that combines mechanical alloying with spark plasma sintering was analyzed. It has been found that mechanical alloying already enables obtaining pure Bi2Te3 and Bi2Te2.95Se0.05 compounds. However, for Bi0.4Sb1.6Te3 alloy spark plasma sintering is necessary to complete reaction between mechanically alloyed metals. Additionally consolidation of mechanically alloyed powders under specific conditions using spark plasma sintering preserves their nanocrystalline structure obtained during mechanical alloying. Keywords: thermoelectric materials, Bi2Te3 compound, mechanical alloying, spark plasma sintering, X‐ray analysis Wstęp Związek międzymetaliczny Bi2Te3 oraz związki należące do układów pseudopodwójnych Bi2Te3‐Sb2Te3 i Bi2Te3‐Bi2Se3 odznaczają się dobrymi własnościami termoelektrycznymi, szczególni[...]

NOWE POLE ZASTOSOWAŃ RENU JAKO SKŁADNIKA KOMPOZYTÓW CERMETALICZNYCH


  Kompozyt proszkowy Mo-Re o zawartości masowej 15 i 44 % Re wytworzono w oparciu o techniki metalurgii proszków. Zastosowano dwie metody wytwarzania. Pierwsza metoda obejmowała próby wprowadzenia renu do proszku molibdenu na drodze redukcji nadrenianu amonu (współredukcja). W drugiej metodzie do wytworzenia mieszanek zostały użyte czyste pierwiastki — ren i molibden, które wytworzono metodą mielenia w wysokoenergetycznym młynku planetarnym Pulversitte 7. Następnie materiał poddany został wygrzewaniu w temperaturze 1150 °C przez 24 godz. Przeprowadzono szczegółowe badania struktury metodą rentgenowskiej analizy strukturalnej oraz mikroanalizy rentgenowskiej. Otrzymano materiał wielofazowy, przy czym dominującą jego fazę stanowił roztwór stały na bazie molibdenu. Zaobserwowano istotny wpływ pierwszej operacji technologicznej (współredukcja lub mielenie) na końcowy skład fazowy kompozytu. Słowa kluczowe: stop Mo-Re, redukcja, mechaniczna synteza, analiza fazowa NEW FIELD OF RHENIUM APPLICATION AS A CERAMETALLIC COMPOSITE COMPONENT Powder composites of Mo-Re with 15 i 44 % weight content of Re were prepared using powder metallurgy methods. Two various techniques were employed. In one of them rhenium was introduced to molybdenum powder in the process of ammonium perrhenate reduction (co-reduction). In the other method pure rhenium and molybdenum powders were milled together in high-energy planetary mill Pulversitte 7. Subsequently after both processes the materials were annealed at 1150 °C for 24 hours. Structural investigation was carried out with X-ray diffraction and X-ray microanalysis. A multiphase material was obtained where the dominant phase was a molybdenum-based solid solution. It has been found that the first technological operation (co-reduction or milling) has a significant influence on the final composition of composite. Keywords: Mo-Re alloys, reduction, mechanical alloying, X-ray analysis Wstęp W ostatnich latach wzrasta[...]

KOMPOZYTOWY MATERIAŁ STYKOWY NA BAZIE SREBRA Z DODATKIEM AZOTKU CHROMU PRZEZNACZONY NA STYKI ELEKTRYCZNE DOI:10.15199/67.2015.8.2


  W artykule przedstawiono badania elektroerozyjne dwóch kompozytów Ag(Cr2N)10 i AgNi10 na przykładzie nakładek stykowych wykonanych klasyczną metodą metalurgii proszków na drodze prasowania i spiekania. Wykonano pomiary ubytku masy oraz rezystancji zestykowej każdego z kompozytów na poszczególnych etapach ich pracy po 10 000, 20 000, 30 000, 40 000 i 50 000 łączeń. Przedstawiono także właściwości kompozytowych materiałów stykowych po procesie prasowania, spiekania i dogęszczania. Słowa kluczowe: srebro, azotek chromu, materiał stykowy, nakładka stykowa, metalurgia proszków, odporność na działanie łuku elektrycznego Mgr inż. Dariusz Kołacz, mgr inż. Marian Czepelak, mgr inż. Krzysztof Rudnicki, dr Adriana Wrona, dr inż. Stanisław Księżarek, dr Małgorzata Kamińska, dr Mariusz Staszewski, mgr inż. Katarzyna Bilewska - Instytut Metali Nieżelaznych, Gliwice. e-mail: dariuszk@imn.gliwice.pl Rudy Metale R60 2015 nr 8 s. 361÷368 362 SILVER BASED COMPOSITE CONTACT MATERIALS WITH ADDITION OF CHROMIUM NITRIDE FOR THE ELECTRICAL CONTACTS The paper presents the electroerosion tests of composites of Ag(Cr2N)10 and AgNi10. The investigated samples were made based on classical powder metallurgy by pressing and sintering processes. The research included measurements of weight loss and contact resistance of each of composites selected moments after 10 000, 20 000, 30 000, 40 000 and 50 000 switching cycles. The paper describes properties of the composites after pressing, sintering and re-pressing process as well. Keywords: silver, chromium nitride, contact material, contact tip, powder metallurgy, arc erosion resistance Wstęp Do niedawna najczęściej stosowanym materiałem stykowym na osnowie srebra był kompozyt Ag-CdO. Obecnie ze względu na szkodliwe działanie tlenku kadmu, wyroby, do których zaliczane są między innymi materiały stykowe, nie powinny zawierać kadmu i jego związków. Z tego powodu znani światowi producenci materiałów stykowych wp[...]

Odporność na utlenianie warstw krzemkowych na molibdenie i stopie TZM DOI:10.15199/40.2016.2.3


  W artykule przedstawiono wyniki badań charakteryzujące odporność na utlenianie krzemowanego metodą proszkową czystego molibdenu oraz stopu TZM, zawierającego dodatkowo tytan, cyrkon oraz węgiel. Badania odporności na utlenianie przeprowadzono w powietrzu w temperaturze 1200°C w warunkach quasi izotermicznych. Próbki do badań pobierano po 25, 50 i 100 godzinach testu. Wykazano, że o trwałości powłoki krzemkowej na molibdenie i jego stopach decyduje jej jakość, a szczególnie obecność pęknięć i ich zdolność do samozaleczania. W powłokach typu MoSi2 obecność pęknięć penetrujących do materiału podłoża gwałtownie przyspiesza proces niszczenia stopu podłoża, a efekt samozaleczania nie jest obserwowany. W obszarach powłoki wolnych od pęknięć jej trwałość w warunkach utleniania była bardzo dobra. Słowa kluczowe: warstwy krzemkowe, molibden, TZM, odporność na utlenianie. Oxidation resistance of silicide coatings on Mo and TZM alloy Results of investigations characterizing oxidation resistance of pure Mo and TZM alloy (with addition of Ti and Zr) after siliconizing process in activated pack were showed in this article. The oxidation test was made in laboratory air at temperature 1200°C in quasi isothermal conditions. The specimens to microstructural investigations were taken after 25, 50 and 100 hours of exposure. The durability of silicide’s coatings on Mo and TZM alloy is related strongly to their quality and especially to: presents of microracks as well as ability to self-healing process. In the case of MoSi2 type of coatings the presents of deeply penetrating microcracks suddenly increased the failure process of substrate materials, and the self-healing effect was not observed. In the areas of coatings free from discontinuities the durability of silicide layer was very good in oxidation test condition. Keywords: silicide coatings, molybdenum, TZM alloy, oxidation resistance 1. Wprowadzenie Podstawową przyczyną ograniczającą zastosowanie mo[...]

INŻYNIERIA MATERIAŁOWA W WALCE Z MIKROORGANIZMAMI DOI:10.15199/67.2017.10.20


  W 2011 r. w szpitalach w Stanach Zjednoczonych 1 na 25 pacjentów doznał infekcji związanej z opieką zdrowotną. Na 722000 przypadków zachorowań, 75000 pacjentów zmarło w trakcie hospitalizacji. Natomiast całkowity, roczny koszt związany z tymi infekcjamim wynosił 9,8 mln USD [4]. Uważa się, że ok. 1/3 przypadków zakażeń szpitalnych można było zapobiec [2]. Źródłem zakażenia mogą być przedmioty szpitalne: łóżka, meble, klamki, sedesy, nocniki, kaczki, butelki, mydelniczki, a także uchwyty, które są stale dotykane przez pacjentów i personel medyczny, stanowiąc ogniska infekcji [1, 3]. Do stałych rezydentów na dłoniach należą m.in. mikroorganizmy, takie jak Pseudomonas aeruginosa, wywołująca głównie zakażenie dolnych dróg oddechowych [2]. Podobny problem dotyczący rozprzestrzeniania się zakażeń przenoszonych drogą kontaktu bezpośredniego (dotyk), pojawia się on także w środkach komunikacji miejskiej, takich jak: metra, tramwaje oraz autobusy, co dowiodły badania prowadzone od 20.07.2010 do 21.09.2010 przez Markę Dett[...]

Charakterystyka powłok krzemkowych na molibdenie i stopie TZM


  W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczące charakterystyki powłok dyfuzyjnych otrzymanych w wyniku procesu dyfuzyjnego nasycania krzemem w proszkach aktywowanych blach molibdenowych i ze stopu TZM. Scharakteryzowano morfologię powierzchni zewnętrznej uzyskanych powłok oraz ich skład fazowy i chemiczny. Określono również grubość i budowę wewnętrzną warstw krzemkowych. Stwierdzono, że grubość warstw krzemkowych ok. 40 μm w po 18 godzinach procesu krzemowania. W przypadku stopu TZM jest ona minimalnie mniejsza niż dla czystego Mo. Skład fazowy warstw we wszystkich przypadkach to krzemek typu MoSi2. Słowa kluczowe: warstwy krzemkowe, molibden, TZM, mikrostruktura Characterization of silicide coatings on Mo and TZM alloy The article presents the results of the examination related to characterization of diffusion coatings obtained in pack cementation process on Mo and TZN alloy sheet. Top surface of coatings, their chemical compositions were characterized. The thickness of coatings and their internal structure was evaluated as well. It was revealed that the thickness of silicide coatings was ca. 40 μm, after 18 hours of exposure during diffusion process of siliconizing. In the case of TZM alloy the thickness is little lower than in pure Mo. Keywords: silicide coatings, molybdenum, TZM alloy, microstructure 1. Wprowadzenie Molibden i jego stopy, w tym na przykład stop TZM (Mo-0.5Ti-0.1Zr -0.02C) stosowane są jako materiały do zastosowań wysokotemperaturowych. Wynika to z ich niezwykle korzystnych właściwości użytkowych w wysokiej temperaturze. Do grupy tych właściwości zaliczyć można przede wszystkim wysoką temperaturę topnienia, wysoką wytrzymałość na pełzanie w podwyższonej temperaturze oraz odporność na korozję w środowisku ciekłych metali i ich stopów [1]. Główną słabością molibdenu i jego stopów, jest jego niska odporność na utlenianie w wysokiej temperaturze. Brak odporności na utlenianie spowodowany jest tworzeniem si[...]

SFERYCZNE PROSZKI ZE STOPÓW RENU Z KOBALTEM I NIKLEM


  W nowoczesnych dziedzinach techniki duże znaczenie mają metale wysokotopliwe, w tym ren i jego stopy. Obecnie ren najczęściej wykorzystywany jest do produkcji nadstopów na bazie niklu, które charakteryzuje duża wytrzymałość mechaniczna, odporność na korozję i pełzanie w wysokich temperaturach. Ponadto powłoki z renu i jego stopów wykazują znaczną odporność chemiczną. W przypadku wytwarzania powłok technikami natrysku z proszków istotne znacznie ma morfologia proszku. Proszki sferyczne w porównaniu do proszków o nieregularnym kształcie ziaren charakteryzują się większą gęstością względną, lepszą sypkością i większą czystością chemiczną. Sferyczne proszki renu z dodatkiem niklu i kobaltu wytworzono techniką rozpylania plazmowego. Materiałem wyjściowym były stopowe proszki na bazie renu otrzymane na drodze redukcji renianu(VII) kobaltu(II) i renianu(VII) niklu(II). Obydwa reniany(VII) otrzymywano, poprzez sorpcję niklu/kobaltu Dr Adriana Wrona, dr inż. Katarzyna Leszczyńska-Sejda, mgr inż. Marcin Lis, dr inż. Grzegorz Benke, mgr inż. Marian Czepelak, mgr inż. Krystyna Anyszkiewicz, dr Jacek Mazur, mgr Katarzyna Bilewska, dr inż. Andrzej Chmielarz, prof. IMN, dr inż. Mieczysław Woch, prof. IMN, dr Mariusz Staszewski, mgr inż. Małgorzata Osadnik, mgr inż. Łucja Orłowska-Buzek - Instytut Metali Nieżelaznych, Gliwice, mgr inż. Kamil Kozub, mgr inż. Paweł Gambal, mgr inż. Wojciech Satora —-e-mail: adrianaw@imn.gliwice.pl Rudy Metale R58 2013 nr 12 s. 828÷834 829 z kwaśnych roztworów siarczanowych lub azotanowych i kolejno elucję zasorbowanych metali (Ni lub Co) wodnym roztworem kwasu renowego(VII), uzyskiwanym również przy użyciu metody jonowymiennej. Powstałe w wyniku elucji roztwory zawierające ren i nikiel/kobalt kierowano do zatężania. W wyniku zatężania powstały osady renianu(VII) niklu(II) lub kobaltu( II). Po ich wysuszeniu otrzymywano bezwodne reniany(VII) wybranych metali zawierające w przypadku renianu(V[...]

 Strona 1