Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Jan Bobrowicz"

Rola i zadania jednostek notyfikowanych wg Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 305/2011


  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, Construction Product Regulation 305/2011 (CPR) zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 4 kwietnia 2011 i obowiązuje od 1 lipca 2013. Ustanawia ono "zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych" i podaje: - zasady wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych; - zasady oznakowania CE na tych wyrobach; - Europejski Dokument Oceny, EDO (European Assessment Document, EAD) jako zharmonizowaną specyfikację techniczną; - zmiany w deklaracji właściwości użytkowych; - systemy oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych; - nowe obowiązki podmiotów gospodarczych (importerzy, dystrybutorzy); - procedury uproszczone; - punkty kontaktowe ds. wyrobów budowlanych; - ujednolicone i wyższe wymagania dla jednostek notyfikowanych. CPR jest wyrazem stopniowego uproszczenia legislacji UE i ujednolicenia wymagań. W końcu lipca 2013 r. wiele kwestii, które miały być jednoznacznie rozstrzygnięte przez Komisję Europejską, na podstawie delegacji, jakie zawiera Rozporządzenie, nie zostało jednak załatwionych. Ponadto elementy, które znalazły się w zapisach załączników do Rozporządzenia, są ponownie zmieniane lub uściślane. W artykule przedstawię najistotniejsze wymagania dotyczące jednostek notyfikowanych (JN) oraz niektóre przyczyny opóźnień w procedurach powoływania JN w Europie, w tym także w Polsce. Omówię też zagadnienia, bez których systemoceny właściwości użytkowych nie byłby w stanie funkcjonować. Jednostki Oceny Technicznej Jednostki Oceny Technicznej (JOT) to kompetentne podmioty, które w myśl CPR zastąpią Europejskie Jednostki Aprobujące. Wymagania stawiane JOT są znacznie wyższe niż te, które określała Dyrektywa 89/106 i znajdują się w Załączniku nr IV do Rozporządzenia 305. Najistotniejsze wymagania dotyczące JOT, to: ■ osoba prawna, [...]

Zasady stosowania wyrobów budowlanych w aspekcie zrównoważonego budownictwa


  Zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady 305/2011, które zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 4 kwietnia 2011 r., ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającym dyrektywę Rady 89/106/EWG wyrób budowlany oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego cechy wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektówbudowlanych. Rozporządzenie wprowadza także dodatkowe wymaganie podstawowe i znacznie modyfikuje część tych, które dotychczas obowiązywały.Wymagań podstawowych, które są stawiane obiektom budowlanym, jest obecnie 7. Oznacza to, że wyroby stosowane w budownictwie muszą posiadać cechy, które umożliwią obiektom spełnienie ich wszystkich. Wyroby budowlanemogą być legalniewprowadzone do obrotu dwiema drogami: europejską (CPR) lub krajową w myśl ustaleń ustawy o wyrobach budowlanych. Droga europejska jest precyzyjnie opisana w Rozporządzeniu 305/2011 i jest związana z oznakowaniem CE. Obowiązkowa w przypadku, kiedy jest norma zharmonizowana na wyrób, a dobrowolna wobszarze objętymEuropejskimiDokumentamiOceny (EDO). Ścieżka wprowadzenia wyrobów budowlanych do obrotu w systemie krajowymjest opisana w ustawie o wyrobach budowlanych (z 2004 r.) i pozostała niezmieniona w wyniku "małej" nowelizacji tej ustawy z lipca 2013 r. Oznacza to, że tak jak przed wejściem w życie Rozporządzenia 305/2011, wprowadzenie do obrotu wyrobów budowlanych jest możliwe po przeprowadzeniu procedury oceny zgodności i oznakowaniu wyrobu znakiem budowlanym. Najważniejsze zmiany w sposobie wprowadzania wyrobów z oznakowaniem CE w Unii Europejskiej Rozporządzenie 305/2011 obowiązuje wprost we wszystkich krajach członkowskich UE jako nadrzędne prawo Unii Europejskiej (nad prawem dotyczącym wyro[...]

Nowelizacja normy PN-EN 206-1


  Powszechne stosowanie betonu do wykonywania konstrukcji obiektówsprawia, że jego jakość decyduje o ich bezpieczeństwie. Pomimo ogromnej ilości betonu wbudowywanego roczniewEuropie norma EN206 nie jest normą zharmonizowaną. Budzi to zdziwienie środowiska producentów betonu, ponieważ normy na wszystkie surowce do betonu są normami zharmonizowanymi i to zwykle zwysoko ustawionymiwymaganiami, jeśli popatrzymy na przypisany system oceny zgodności i w większości konieczność udziału jednostek notyfikowanych w procedurze wprowadzenia wyrobu budowlanego do obrotu. W przypadku mieszanki betonowej brak harmonizacji wynika przede wszystkim z jej specyfiki. Zmiana właściwości w czasie transportu praktycznie ogranicza możliwość przewozu tego wyrobu budowlanego na odległość większą niż 50 km i w konsekwencji nie ma barier w obrocie betonem pomiędzy krajami członkowskimiUE. Natomiast ideą podstawowąwharmonizacji europejskiej jest fakt konieczności likwidacji barier przy wprowadzaniu wyrobu winnymkraju, niż ten,wktórymzostałwyprodukowany.Wprzedstawionej sytuacji brak harmonizacji jest w pełni uzasadniony. W większości krajów Europy ustanowiono procedury oceny zgodności mieszanki betonowej w przepisach krajowych. W Polsce nie określono systemu oceny zgodności betonu towarowego z racji przyjętej zasady odwołania przepisów krajowych (zapisy ustawy o wyrobach budowlanych z 2004 r.) do mandatów Komisji Europejskiej na przygotowanie norm zharmonizowanych, dlatego też nie można uznać, że beton nie jest wyrobem budowlanym, lecz jedynie wyrobem budowlanym niepodlegającym rygorom ustawy o wyrobach budowlanych. Trwająca obecnie nowelizacja ustawy o wyrobach budowlanych może doprowadzić do zmiany zapisów w taki sposób, aby możliwe było określenie systemu oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych na oczekiwanym przez środowisko poziomie.Wydaje się, że należy bacznie obserwować postępy prac nad ustawą, aby nie popełnić grzechu zaniechania i tak [...]

Nowe wymagania ISO 9001:2015 i ich wpływ na system zakładowej kontroli produkcji wyrobów budowlanych DOI:10.15199/47.2016.9.5


  Artykuł rozpatruje nowe wymagania wprowadzone przez normę ISO 9001:2015 w kontekście wymagań właściwych dla systemu zakładowej kontroli produkcji (ZKP) wyrobów budowlanych. Jako podstawę do rozważań dotyczących ZKP przyjęto wymagania normy PN-EN 16361:2013-12. Norma ta dotyczy napędów oferowanych razem z drzwiami, skrzydłami systemowymi producenta automatyki lub innymi skrzydłami oraz obejmuje napędy ze skrzydłami do drzwi przesuwnych i obrotowych. W analizie uwzględniono system oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych oraz procesy realizowane w organizacji produkującej taki typ wyrobów. Przedstawiono wnioski wynikające z przeprowadzonych porównań. Celem opracowania jest zbadanie i określenie elementów wspólnych wymagań ZKP i normy ISO 9001:2015 oraz wskazanie możliwości zastosowań praktycznych podczas wdrażania tych systemów.Wprowadzenie Świat zmienia się dynamicznie. Jedna z najpopularniejszych na świecie norm ISO 9001:2015 ustanawiająca wymagania dla systemu zarządzania jakością SZJ została opublikowana w dniu 23 września 2015 roku i potwierdza obowiązującą tendencję powszechności zmian. Norma jest postrzegana jako narzędzie pomagające organizacji wykazać klientowi, że 37 2016 Wr z e s i e ń posiada możliwości dostarczania produktów i usług1 wysokiej jakości, jak również uprościć procesy oraz zapewnić ich bardziej efektywny i skuteczny przebieg. Czynniki te zwiększają możliwości organizacji dotyczące ciągłego rozwoju na stabilnym poziomie. Liczba organizacji działających zgodnie z wymaganiami normy ISO 9001 na całym świecie wyniosła na koniec 2014 roku 1.138.155, co stanowi w stosunku do 2013 roku wzrost o 11 695 organizacji, i oznacza średni roczny wzrost na poziomie około 1% [19]. Znaczny udział w tej liczbie posiadają firmy sektora budowlanego - bardzo ważnego dla gospodarki. Rozwój cywilizacyjny i techniczny powoduje to, że wyroby budowlane zmieniają się i są dostosowywane do potrzeb użytkownik[...]

Obowiązek certyfikacji betonu towarowego w świetle przepisów prawa DOI:10.15199/33.2018.01.27


  Beton towarowy ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji oraz jej użytkownika. Z powodu natury tego wyrobu nie należy oczekiwać harmonizacji normy EN 206 i ustanowienia systemu oceny oraz weryfikacji stałości właściwości użytkowych na poziomie europejskim. W przypadku betonu towarowego nie ma problemów w obrocie pomiędzy krajami członkowskimi Unii z tego powodu, że transport na dalsze odległości nie jest możliwy. Nasi sąsiedzi (np. Czechy, Słowacja, Litwa) od chwili wejścia do Unii Europejskiej ustanowili system oceny zgodności betonu towarowego. Zwykle jest to poziom certyfikacji zakładowej kontroli produkcji 2+. Od początku 2017 r. beton towarowy do zastosowania w konstrukcjach, wmyśl ustawy o wyrobach budowlanych [5], został wpisany na listę wyrobów budowlanych i od połowy 2018 r. będzie podlegał rygorom wynikającym z wymagań systemu oceny 2+. Ustawa o wyrobach budowlanych przewiduje w artykule 8 ust. 8 konieczność regulacji obszaru krajowego. Aktem wykonawczym do tej ustawy, wydanym na podstawie artykułu 8 ust. 8, jest "Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie sposobu deklarowania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych oraz sposobów znakowania ich znakiem budowlanym" [4]. Rozporządzenie to w Załączniku nr 1 w poz. 26 wymienia beton i wyroby związane z betonem, zaprawą i zaczynem, jako wyroby budowlane, którym został przypisany system oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wraz z obowiązkiem znakowania znakiem budowlanym. Dotychczas w Polsce podejmowano próby różnego rodzaju działań projakościowych, takich jak dobrowolna certyfikacja betonu z kontrolą jakości [2, 3], czy program promocji jakości realizowany przez Stowarzyszenie Producentów Betonu Towarowego pod hasłem "Dobry Beton". Wymagania przepisów krajowych Zgodnie zRozporządzeniemMIiB [4], beton towarowywzależności od przeznaczenia został objęty następującymi systemami oceny i weryfikacji stałości właściwości użytk[...]

Wprowadzanie do obrotu wyrobów budowlanych zgodnie z Rozporządzeniem CPR 305/2011


  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego iRadyUnii Europejskiej, Construction Product Regulation CPR 305/2011 zostało przyjęte 9marca 2011 r. i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 4 kwietnia 2011 r. Rozporządzenie 305/2011 ustanawia "zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych" oraz określa [1]: ● zasady wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych; ● zasady oznakowania CE na tych wyrobach. Rozporządzenie CPR wprowadza zmiany w wymaganiach podstawowych nr 3, 4, 6 oraz nowe 7 wymaganie (tabela 1). Ponadto, zgodnie z uregulowaniemrozporządzenia, od 1 lipca 2013 r. wchodzą w życie następujące nowe elementy: ■ Europejski Dokument Oceny, EDO (EuropeanAssessment Document, EAD) jako zharmonizowana specyfikacja techniczna; ■ zmiany w deklaracji właściwości użytkowych; ■ systemyoceny iweryfikacji stałościwłaściwościużytkowych; ■ nowe obowiązki podmiotów gospodarczych (producenci, importerzy, dystrybutorzy); ■ procedury uproszczone; ■ punkty kontaktowe ds. wyrobów budowlanych. Jest to wyraz stopniowego uproszczenia legislacji UE. Wymaganie podstawowe w nowej wersji CPR wprowadza 7. wymaganie zatytułowane Zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych w następującymbrzmieniu [3, 4, 5]: Obiekty budowlanemuszą być zaprojektowane, wykonane i rozebrane w taki sposób, aby wykorzystanie zasobów naturalnych było zrównoważone i zapewniało w szczególności: a) ponowne wykorzystanie lub recykling obiektów budowlanych oraz wchodzących w ich skład materiałów i części po rozbiórce; b) trwałość obiektów budowlanych; c) wykorzystanie w obiektach budowlanych przyjaznych środowisku surowców i materiałów wtórnych. Ponadto zmieniona została redakcja wymagań 3, 4 i 6 [6]: 3. Higiena, zdrowie i środowisko - obiekty budowlane powinny być zaprojektowane, wykonane w taki sposób, aby podczas ich budowy, użytkowania i rozbiórki nie stanowiły w ciągu ich całego c[...]

 Strona 1