Wyniki 1-10 spośród 16 dla zapytania: authorDesc:"MAREK WOJNICKI"

SYNTEZA NANOCZĄSTEK PALLADU PRZY UŻYCIU DMAB W KWAŚNYCH CHLORKOWYCH ROZTWORACH WODNYCH DOI:10.15199/67.2015.2.3


  W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczących syntezy nanocząstek palladu w roztworach wodnych. Wykazano, że możliwe jest otrzymywanie nanocząstek palladu o wąskiej dystrybucji rozmiaru używając jako reduktora dimetyloamino boranu. Promień hydrodynamiczny otrzymywanych cząstek może być kontrolowany i zależy głównie od typu zastosowanego stabilizatora. Zmiana wielkości nanocząstek palladu w zależności od zastosowanego środka powierzchniowo czynnego może być przedstawiona następująco PVA > PVP > CTAB. Słowa kluczowe: nanocząstki, synteza, pallad, PVA, PVP CTAB, DMAB SYNTHESIS OF PALLADIUM NANOPARTICELS USING DMAB IN ACIDIC AQUA SOLUTION CONTAINING CHLORIDE IONS The results of the synthesis of palladium nanoparticles in aqueous solutions are shown. Various stabilizing agents were used (CTAB, PVA and PVP). It was found, that it is possible to obtain nanoparticles of palladium with narrow size distribution using dimethyloamino borane as a reducing agent. Hydrodynamic radius of the nanoparticles depends mainly on the type of applied stabilizing agent and can be described in the following order PVA > PVP > CTAB. Keywords: nanoparticles, synthesis, palladium, PVA, PVP CTAB, DMAB Wprowadzenie Istnieje wiele metod otrzymywania nanocząstek metali. W śród nich należy wymienić metody fizyczne, chemiczne oraz biochemiczne. Dobór metody powinien być podyktowany właściwościami, jakie powinny spełniać nanocząstki oraz ich potencjalnym zastosowaniem. W przypadku metod fizycznych takich jak PVD (ang. Physical Vapour Deposition), czy też CVD (ang. Chemical Vapour Deposition) otrzymywane cząstki są w postaci proszku, czy też osadu na podłożu. Przy użyciu tych metod niemal niemożliwa jest kontrola kształtu otrzymywanych materiałów. Zastosowanie metod biochemicznych daje duże możliwości w szczególności w przypadku materiałów, które miałby znaleźć zastosowanie w medycynie. Wykorzystanie tzw. zielonych technologii [1, 2] skraca proces oczyszczania ot[...]

SYNTEZA NANOCZĄSTEK ZŁOTA W REAKTORZE CYKLICZNYM PRZY UŻYCIU DMAB (DIMETYLOAMINO BORAN) W ŚRODOWISKU WODNYM


  Nanocząstki złota stały się interesującym obiektem badań głównie ze względu na ich fizykochemiczne właściwości, takie jak: właściwości optyczne (szeroka gama koloru nanocząstek, który zależy od ich rozmiaru), zdolności katalityczne oraz potencjalne możliwości ich zastosowania w medycynie. W artykule zbadano wpływ takich czynników, jak stężenie soli złota, stężenie reduktora oraz stabilizatora na rozmiar i dystrybucję rozmiaru otrzymanych nanocząstek. W badaniach wykorzystano kompleks chlorkowy złota jako prekursor oraz DMAB jako reduktor tych jonów. Zbadano wpływ różnych stabilizatorów, takich jak PVA, PVP i CTAB na rozmiar otrzymywanych nanocząstek. Wykazano, że w badanym układzie możliwe jest otrzymanie nanoczastek złota o kontrolowanym rozmiarze i wąskiej dystrybucji rozmiaru. Słowa kluczowe: nanocząstki, synteza, złoto, PVA, PVP CTAB, DMAB SYNTHESIS OF GOLD NANOPARTICLES IN THE BATH REACTOR USING DMAB (DIMETHYLAMINEBORANE) IN AQUEOUS MEDIA Gold nanoparticles are interesting materials because of their various physicochemical properties e.g. optical properties (wide color palette dependent on particles size), catalytic properties and their potential application in medicine. In this work we were investigated the influence of gold salts concentration, reductant concentration and stabilization agent concentration on the size and size distribution of gold nanoparticles. Chloride complexes ions as a precursor and DMAB (dimetyloaminoborane) as a reducing agent were used. The influence of stabilizing agents such as PVA, PVP and CTAB on nanoparticles size was investigated. Our studies showed that it is possible to obtain gold nanoparticles with satisfactory size and narrow size distribution in the investigated system. Keywords: nanoparticles, synthesis, gold, PVA, PVP CTAB, DMAB Wprowadzenie Synteza nanocząstek metali szlachetnych, w ostatnim czasie stały się istotną gałęzią przemysłu. Głównie ze względu na ich możliwości aplikacji w szeregu[...]

SYNTEZA NANOCZĄSTEK PLATYNY W ŚRODOWISKU WODNYM PRZY UŻYCIU DIMETYLOAMINOBORANU JAKO REDUKTORA


  W artykule zbadano wpływ stężenia prekursora, reduktora i czynnika stabilizującego na rozmiar i dystrybucję rozmiaru otrzymywanych nanocząstek platyny. Jako stabilizatory stosowano alkohol poliwinylowy(PVA), poliwinylopirolidon (PVP) oraz cetyltrimetyloamino bromianowy. Wykazano, iż istotnym czynnikiem mającym wpływ na wielkość i dystrybucję rozmiaru nanocząstek platyny ma rodzaj zastosowanego stabilizatora. Równie istotnym czynnikiem jest wpływ stężenia początkowego prekursora. W badaniach wykazano również, iż stężenie początkowe reduktora tylko w niewielkim stopniu ma wpływ na wielkość otrzymywanych nanocząstek. Słowa kluczowe: nanocząstki, synteza, platyna, PVA, PVP CTAB, DMAB Mgr inż. Marek Wojnicki, prof. dr hab. inż. Krzysztof Fitzner - AGH Akademia Górniczo-Hutnicza, Wydział Metali Nieżelaznych, Katedra Fizykochemii i Metalurgii Metali Nieżelaznych, al. A. Mickiewicza 30, 30-059 Kraków. Rudy Metale R58 2013 nr 4 183 PLATINUM NANOPARTICLES SYNTHESIS IN AQUEOUS SOLUTION USING DIMETHYLAMINO BORANE AS AN REDUCING AGENT In the present studies, the influence of initial concentration of precursor, reducing agent and stabilizing agents on the platinum nanoparticles size and size distribution was investigated. As a stabilizing agents, polyvinyl alcohol (PVA), polyvinylpyrrolidone (PVP) and cetrimonium bromide (CTAB) were used. It was shown, that the applied stabilizing agent has significant influence on the particles size and size distribution. Moreover, the influence of precursor initial concentration has significant impact on the final particles size. It was also found that reductant initial concentration also plays an important role during the nanoparticles synthesis process. However, its impact on the final particles size and size distribution in small. Keywords: nanoparticles, synthesis, platinum, PVA, PVP CTAB, DMAB Wprowadzenie Rozwój przemysłu chemicznego na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, oraz wzrost popytu na [...]

BEZPRĄDOWE OSADZANIE NANOCZĄSTEK MIEDZI NA POWIERZCHNI TLENKU GRAFENU DOI:10.15199/67.2016.1.4


  W artykule przedstawiono pionierskie wyniki badań dotyczące osadzania nanocząstek miedzi na powierzchni tlenku grafenu. Jako reduktor jonów Cu2+, wykorzystano dimetyloamino boran. Badania wykazały, że kluczowym czynnikiem mającym wpływ na proces osadzania nanocząstek na powierzchni tlenku grafenu, ma dobór warunków eksperymentalnych, w tym właściwy dobór pH, oraz formy jonów miedzi. Słowa kluczowe: nanocząstki, miedź, DMAB, tlenek grefenu, grefen ELECTROLESS DEPOSITION OF COPPER NANOPARTICLES ON GRAPHENE OXIDE SURFACE The paper presents the results of a pioneering study on the deposition of copper nanoparticles on the surface of graphene oxide. As a precursor of CuNPs, two different salts were used, and as the reducing agent dimethylamino borate was applied. Studies have shown a key factor of experimental conditions on the process of CuNPs deposition on the surface of graphene oxide. Keywords: nanoparticles, copper, DMAB, graphene oxide, graphene Wprowadzenie Od początku XXI wieku jedną z najpopularniejszych dziedzin nauki o materiałach jest nanoinżynieria. Prowadzone badania nad nowymi materiałami dla przemysłu zbrojeniowego, energetyki sprawiły że, można wytwarzać materiały o niespotykanych dotąd właściwościach. Z nanotechnologią mamy do czynienia wtedy gdy prace prowadzone są w skali nanometrycznej. Najczęściej przyjmuje się, iż zakres ten mieści się w przedziale od 1 do 100 nm. Obecnie w inżynierii materiałowej zakres prac w skali "nano" nieprzerwanie się powiększa. Dąży się do wytworzenia jak najlepszych materiałów oraz opracowania metod ich wytwarzania. Odkrycie niedawno grafenu oraz metody jego wytwarzania na skalę przemysłową, wzbudziło duże zainteresowanie naukowców. Grafen zbudowany jest z jednej warstwy grafitu o strukturze plastra miodu. Poprzez swoje właściwości jest uważany za najbardziej obiecujący materiał dla elektroniki, mechaniki [2, 8, 9], w n iedługim c zasie m a s zanse z astąpić krzem [4]. Charakteryzuj[...]

ODDZIAŁYWANIE MIĘDZY Ti/TiO2 A KWASEM TETRACHLOROZŁOTOWYM JAKO PRZYCZYNA ZJAWISKA CEMENTACJI ZŁOTA W WYSOKOCIŚNIENIOWYCH I WYSOKOTEMPERATUROWYCH REAKTORACH TYTANOWYCH


  Warstwę tlenku tytanu na powierzchni tytanu otrzymywano metodą mokrą, polegającą na traktowaniu wypolerowanego tytanu silnym utleniaczem, jakim jest kwas siarkowy oraz woda utleniona 30 %. Obserwowano kształt oraz strukturę otrzymanych warstw tlenkowych, stosując mikroskopię sił atomowych AFM, jak również wyznaczano grubość warstwy tlenkowej posługując się elipsometrem SE400adv firmy Sentech Instruments (z laserem HeNe — długość fali 632,8 nm). Właściwości chemiczne otrzymanej warstewki tlenkowej badano wobec wodnego roztworu kwasu tetrachlorozłotowego, stosując spektrofotometr UV‐VIS firmy Shimadzu model U‐2501PC. Na podstawie wyników badań stwierdzono, iż główną przyczyną efektu redukcji kompleksu chlorkowego złota na powierzchni tlenkowej są jego zanieczyszczenia. Słowa kluczowe: tlenek tytanu, cementacja złota, analiza morfologii, reaktory wysokociśnieniowe i temperaturowe INTERACTION BETWEEN Ti/TiO2 AND CHLOROAURIC ACID AS AN EXPLANATION OF THE PHENOMENA OF GOLD CEMENTATION IN HIGH PRESSURE AND HIGH TEMPERATURE REACTOR MADE OF TITANIUM To produce TiO2 films on titanium, surface of the samples was treated by mixture of H2SO4 and H2O2 at the room temperature by 2 hours with different concentration of acid and H2O2. The compositions of the solution are presented in Table 1. After that, samples were washed in deionized water. Samples were analyzed by AFM microscopy, optical microscopy and ellipsometry. This study shows, that TiO2 film can be obtained by simple chemical treatment. Amount of aqueous hydrogen peroxide has influence on titanium dioxide thickness and surface structure. Obtained films did not protect against cementation process for gold chloride complex. Probably, impurities in titanium grade 2, are responsible for, this cementation process. This studies show that titanium grade 2 materials can be used for industrial autoclave, but in daily laboratory life impurities have great influence on obtained results. [...]

WPŁYW WARUNKÓW REAKCJI NA MOŻLIWOŚCI SYNTEZY NANOCZĄSTEK SREBRA W ROZTWORACH WODNYCH DOI:10.15199/67.2015.3.1


  W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczące syntezy nanocząstek srebra w roztworach wodnych. Jako prekursor nanocząstek srebra wykorzystano kompleks amoniakalny srebra oraz azotan srebra. Jako reduktor stosowano witaminę C oraz dimetyloamino boran (DMAB). Jako stabilizator steryczny użyto alkohol poliwinylowy. Badania wykazały, iż zastosowanie DMAB jako reduktora (roztwór w wodzie amoniakalnej) oraz jonów prostych Ag+ jako prekursora (roztwór w 0,1 M HClO4), jest najkorzystniejsze. W układzie tym możliwa jest synteza nanocząstek srebra średnicy ok. 3 nm i wąskiej dystrybucji. Ważnym osiągnięciem jest fakt, iż w tych warunkach możliwa jest jednoetapowa synteza nanocząstek o stężeniu ok. 1 g/L. Słowa kluczowe: nanocząstki, synteza, srebro, PVA, DMAB, witamina C THE INFLUENCE OF EXPERIMENTAL CONDITION ON SILVER NANOPARTICLE SYNTHESIS PROCESS IN AQUEOUS SOLUTIONS In the present paper results of research on the synthesis of silver nanoparticles (AgNPs) in aqueous solutions are presented. As a precursor of AgNPs silver ammonium complex and silver nitrate were used. As a reductants vitamin C and dimethylamino borane (DMAB) were used. The polyvinyl alcohol was used as a stabilizing agent. Obtained results have shown that the application of DMAB as a reducing agent (dissolved in aqueous ammonia) and Ag+ simple ions as a precursor (dissolved in 0.1 M HClO4), is the most preferred in order to produce AgNPs with small size. In this system the silver nanoparticles having a diameter of about 3 nm and narrow size distribution were obtained. An important achievement, is the fact that in these condition it was possible to one-step synthesis of nanoparticles having a concentration of about 1 g/L. Keywords: nanoparticles, synthesis, silver, PVA, DMAB, vitamin C Wprowadzenie W ostatniej dekadzie nanocząstki srebra zyskały na popularności, głównie dzięki odkryciu ich właściwości bakteriobójczych [1, 2]. Biologiczna aktywność jonów srebra [3] była znan[...]

WPŁYW ŚRODKA SMARNEGO NA JAKOŚĆ POWIERZCHNI CIĄGNIONEGO DRUTU CuZn39Pb3 DOI:10.15199/67.2018.3.5


  WPROWADZENIE Występujące w procesach przeróbki plastycznej materiałów metalicznych tarcie jest powszechnie niekorzystne i dąży się do ograniczenia jego wpływu do minimum [1]. Tarcie znacznie ogranicza intensyfikację procesu, zmniejszając maksymalną wielkość odkształcenia czy podnosząc temperaturę procesu, toteż stosuje się różnego rodzaju środki smarne, które mają za zadanie ograniczyć jego negatywny wpływ [9]. Tarcie jest również przyczyną występowania nierównomierności odkształcenia, a przez to nierównomierności własności na przekroju wyrobu [8]. Pociąga to za sobą występowanie naprężeń własnych, które np. w stopach Cu prowadzą do powstawania korozji naprężeniowej [7]. Nadmierne tarcie jest przyczyną szybkiego zużywania się narzędzi oraz pogorszenia jakości powierzchni, co przekłada się na wzrost jej chropowatości. Szacuje się, iż na pokonanie sił tarcia zużywa się ok. 30-50% całkowitej siły ciągnienia [3]. Powszechnie stosuje się środki smarno-chłodzące, których zadaniem jest zmniejszenie współczynnika tarcia, co w konsekwencji przekłada się na obniżenie oporów płynięcia w strefie odkształcenia, zwiększenie jednorodności odkształcenia i własności wyrobu, obniżenie kosztów produkcyjnych poprzez przedłużenie żywotności narzędzi w wyniku ich chłodzenia oraz podniesienie jakości wyrobu przy jednoczesnym zwiększeniu intensyfikacji procesu [5]. MATERIAŁ DO BADAŃ Badaniom poddano drut ze stopu CuZn39Pb3, który uzyskano w warunkach przemysłowych w wyniku topienia odpadów w postaci wiórów potocznie nazwanych otoczką [4]. Dalszym etapem produkcji był proces półciągłego odlewania, przeróbki plastycznej na gorąco i na zimno. Skład chemiczny badanego materiału spełniał wymagania normy przedmiotowej [6]. METODYKA BADAŃ Pierwszym krokiem było dokonanie wyboru komercyjnych środków smarnych (rys. 1), a następnie wyznaczenie lepkości dynamicznej według wzoru 1. Pomiar dokonano metodą opadającej kulki pr[...]

Spectrophotometric analysis of acidic copper(II) sulfate(VI) solutions Spektrofotometryczna analiza kwaśnych roztworów siarczanu(VI) miedzi(II) DOI:10.15199/62.2015.10.7


  Acidic solns. of CuSO4 were studied by spectrophotometry in UV and visible light regions to det. the effects of Cu(II) and H2SO4 concns. and temp. on the absorption spectra and soln. absorbance. Cu occurred mostly as Cu2+ and CuHSO4 + ions. Przeprowadzono badania spektrofotometryczne w zakresie UV-Vis kwaśnych roztworów siarczanu miedzi. Roztwory absorbują światło w dwóch zakresach spektralnych: 190-330 nm i 570-1100 nm. W pierwszym przedziale absorpcja światła jest determinowana przez obecność kompleksu CuSO4 i jonów SO4 2-. W zakresie światła widzialnego absorbancja jest prostoliniową funkcją całkowitego stężenia soli i temperatury, lecz wykazuje minimum przy wzroście stężenia H2SO4. Efekt ten powiązano z obecnością form równowagowych akwakompleksu i kationowego kompleksu wodorosiarczanowego Cu(II) w roztworze. Wysokie ceny miedzi na rynkach światowych (ok. 6500 USD/t)1), jak również rosnące zapotrzebowanie na ten metal powodują wzrost zainteresowania procesami recyklingu złomów miedzionośnych. Do wtórnych źródeł miedzi należą przewody energetyczne, układy elektroniczne2, 3) i części samochodowe (np. chłodnice)4). Surowce tego typu zawierają miedź w różnych ilościach: 5-30% w złomach elektronicznych, 60-85% w zaworach, częściach samochodowych i elementach maszyn, do 94-99% w kablach, taśmach, ścinkach i skrawkach odpadowych5). Niezależnie od źródła pozyskiwania metalu konieczne jest opracowanie uniwersalnego procesu przetwarzania tych odpadów. Miedź o czystości poniżej 99,9% może być ponownie wykorzystana m.in. do produkcji rur miedzianych lub nowych wymienników ciepła. Uzyskanie miedzi o wyższej czystości wymaga dalszego przetwarzania, np. przez elektrorafinację. W procesach recyklingu stosuje się metodę pirometalurgiczną oraz hydrometalurgiczną5). Zalety metody hydrometalurgicznej to stosowanie tanich roztworów wodnych (zwykle kwasów), możliwość selektywnego usuwania zanieczyszczeń, stosunkowo niski koszt budowy ins[...]

Otrzymywanie materiału kompozytowego na bazie włókien węglowych i miedzi na potrze by energetyki DOI:10.15199/67.2017.8.4


  Istnieje wiele metod otrzymania materiałów kompozytowych na bazie włókien węglowych. Poprzez swoje unikatowe właściwości, włókna węglowe stosuje się w przemyśle jako zbrojenie laminatów opartych na żywicach epoksydowych wysokiej jakości. Włókna węglowe można spotkać w wyrobach, w których potrzebna jest wysoka wytrzymałość przy niskiej gęstości. W szczególności włókna węglowe stosowane są w przemyśle lotniczym do wytwarzania śmigieł oraz do wzmacniania struktury kadłubów i skrzydeł. W przemyśle motoryzacyjnym znajdują zastosowanie jako felgi, elementy nadwozia. Włókna węglowe są również wykorzystywane w bolidach Formuły 1 [2, 3, 4, 7]. W opisanych w artykule badaniach, w celu otrzymania materiału kompozytowego zastosowano dwie metody: metodę chemiczną oraz elektrochemiczną. Metoda chemiczna nazywana inaczej bezprądową, jest sposobem osadzania, który nie wymaga przyłożenia prądu pochodzącego z zewnętrznego źródła. Utworzenie powłoki następuje w wyniku reakcji biegnącej na granicy faz (katoda-elektrolit). Ilość metalu, która osadzi się w tym czasie na powierzchni katody zależy od szybkości reakcji, a więc od m. in. stężenia reagentów, temperatury. Zaletą tej metody jest możliwość uzyskania równomiernej powłoki również na materiałach niemetalicznych (polimery, ceramika). Obecnie stosowane są cztery procesy chemicznego osadzania metali: redukcja chemiczna, pokrywanie kontaktowe, przez wymianę pojedynczą (cementacja) oraz osadzanie katalityczne. Osadzanie poprzez redukcję chemiczną polega na redukcji jonu metalu do postaci metalicznej. W procesie tym wymagana jest obecność reduktora, który najczęściej jest związkiem organicznym. Proces redukcji jonów metalu za pomocą reduktora zachodzi z dużą szybkością wówczas, gdy proces prowadzony jest z soli prostych. Biorąc pod uwagę fakt, że proces osadzanie rozpoczyna się w momencie dodania reduktora do kąpieli, to redukcja jonów metalu biegnie w całej objętości roztworu, a co za tym idzi[...]

AUTOKATALITYCZNA SYNTEZA PROSZKU MIEDZI Z ZASTOSOWANIEM KOLOIDU SREBRA JAKO KATALIZATORA DOI:10.15199/67.2018.5.4


  Proszki i nanoproszki miedzi znajdują szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach [8]. Są one wykorzystywane jako dodatki do środków bakteriobójczych, farb przeciwporostowych, polimerów, barwników, cieczy chłodzących, smarów i olejów obróbkowych, do produkcji materiałów metalografitowych, katalizatorów, połączeń mikroprocesorowych czy matryc do narzędzi diamentowych. Proszki wytwarzane są różnymi metodami [8], wśród których należy wymienić procesy realizowane w roztworach wodnych. Głównym sposobem wytwarzania proszku miedzi jest katodowe osadzanie metalu w warunkach prądu granicznego [3, 7]. W procesie elektrolizy w zależności od nadpotencjału katody, otrzymuje się ziarna metaliczne o budowie dendrytycznej lub osady proszkowe morfologii plastra miodu [3]. Bezprądowe wytrącanie proszku miedzi z roztworów prowadzi się na drodze cementacji [5], redukcji gazowym wodorem [1] lub w obecności związków chemicznych o właściwościach redukujących jony Cu2+ [3, 9]. Ostatnia z wymienionych metod wykorzystuje autokatalityczne reakcje utleniania-redukcji przebiegające na granicy faz: ziarna metalu-roztwór wodny: Cu2+ + Red + Cu→2 Cu + Ox (1) Warunkiem przebiegu reakcji jest odpowiedni dobór związku redukującego, którego utlenianie jest katalizowane przez metaliczną miedź. Do grupy tej należą: aldehyd mrówkowy (formaldehyd) [10, 12], hydrazyna [14], kwas askorbinowy [6, 15, 19] czy borowodorki [17]. Inicjowanie formowania się ziaren metalu odbywa się przez wprowadzenie do układu zarodków katalitycznych. Katalizator ułatwia przebieg utleniania reduktora, co z kolei wymusza redukcję jonów metalu [8]. Większość prac poświęconych temu zagadnieniu związana jest z zastosowaniem palladu jako katalizatora, który wykazuje właściwości katalityczne w stosunku do wszystkich związków stosowanych jako reduktory. Dane literaturowe [2, 4, 11, 13] wskazują jednak, że właściwości katalityczne srebra w odniesieniu do autokatalitycznego osadzania mied[...]

 Strona 1  Następna strona »