Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof NOWICKI"

Standardy IEEE wspierające koncepcje Ethernet end-to-end

Czytaj za darmo! »

Sieci typu Ethernet - IEEE 802.3 są obecnie najczęściej stosowanym rozwiązaniem sieciowym. Termin Ethernet oraz IEEE 802.3 są zwykle używane zamiennie. Nie jest to zupełnie poprawne, gdyż standard IEEE 802.3, opracowany nieco później niż zaproponowane przez firmy XEROX, DEC i Intel już w latach 70. rozwiązanie typu Ethernet, zawiera kilka zmian w stosunku do pierwowzoru. Dotyczą one znaczenia wybranych pól ramki, dostępnych szybkości transmisji czy też możliwości stosowania różnych rozwiązań warstwy fizycznej. Zasada działania sieci zarówno oryginalnej - Ethernet, jak też propozycji standardowej - IEEE 802.3, pozostała jednakże niezmieniona. Od czasu pojawienia się standardu IEEE 802.3 (rok 1983) opracowano wiele jego modyfikacji opisanymi charakterystycznymi rozszerzeniami lit[...]

Problemy wdrażania protokołu IPv6


  hnia si ę w Internecie ? Internet, rozumiany jako rozległa sieć z różnorodnymi usługami i treściami powszechnie dostępnymi, działa opierając się na infrastrukturze zbudowanej przez operatorów komunikacyjnych i dostawców usług internetowych (czyli ISP - Internet Service Provider). To po ich stronie powinna leżeć odpowiedzialność za Sesja S3: Wdrożenia i testy IPv6 1) Badania, których wyniki są przedstawione w tym artykule, były częściowo sfinansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka projekt nr POIG.01.01.01-00-045/09-00 Inżynieria Internetu Przyszłości. wdrażanie nowej wersji protokołu komunikacyjnego, czyli IPv6. Dostawcy zwlekają jednak z jego uruchomieniem, gdyż nie chcą ponosić dodatkowych kosztów, nie widząc w swoich planach biznesowych perspektyw na ich zwrot, nie mówiąc już o zysku. To z kolei jest spowodowane nikłym zainteresowaniem ze strony ich klientów czy też szeroko rozumianych użytkowników Internetu. Jedynym dostrzegalnym, powszechnie przytaczanym silnym argumentem jest perspektywa wyczerpywania się puli adresów IPv4 szacowana na najbliższe dwa lata [1]. Argument ten, powtarzany jednak od wielu lat, dotychczas nie wpłynął odczuwalnie na przyspieszenie tempa wdrażania. Ostateczne wyczerpanie puli adresów IPv4 może skutkować kilkoma scenariuszami rozwoju sytuacji. Dotychczasowi użytkownicy Internetu (użytkownicy końcowi, operatorzy telekomunikacyjni czy też dostawcy usług i treści) będą cały czas niezmiennie wykorzystywać posiadane pule adresów IPv4 lub korzystać z rozwiązań opartych na NAT. Nowi użytkownicy będą zmuszeni do korzystania z IPv6. Taka sytuacj[...]

Ocena protokołu 6rd


  Jednym z problemów uniemożliwiających prostą migrację czy integrację współczesnych sieci opartych na protokole IPv4 z protokołem IPv6 jest budowa urządzeń sieciowych, w szczególności tych udostępnianych (dzierżawionych) klientom końcowym przez dostawców usług internetowych (ISP - Internet Service Provider), a zwłaszcza korzystających z cyfrowego łącza abonenckiego (xDSL) lub telewizji kablowej (HCF). O ile wyposażenie operatorów w sieciach szkieletowych już od dawna może wspierać protokół IPv6, to w sieciach dostępowych panuje duża stagnacja w tej kwestii. Pojawiające się nowe funkcjonalności, jak telefonia, radio, telewizja czy gry cały czas opierają się na protokole IPv4. Warto zauważyć, iż urządzenia udostępniane klientom, tzw. CPE (Customer Premise Equipment) mogą być nie tylko zdalnie 1) Badania, których wyniki są przedstawione w tym artykule, były częściowo sfinansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka projekt nr POIG.01.01.01-00- 045/09-00 Inżynieria Internetu Przyszłości. zarządzane przez operatora telekomunikacyjnego czy dostawcę usług internetowych, ale również zdalnie uaktualniane. Zainstalowane tam rozwiązania sprzętowe (procesory oraz dodatkowe kompo[...]

Systemy akwizycji, przetwarzania i wizualizacji danych AIS na potrzeby projektu netBaltic DOI:10.15199/59.2016.12.6


  System AIS (Automatic Identification System), zaprojektowany dla zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, służy do przekazywania w swoich komunikatach, wymienianych między jednostkami pływającymi, istotnych informacji geolokalizacyjnych. Znaczenie tych informacji wydaje się duże w kontekście planów budowy testowej instalacji, szerokopasmowej sieci teleinformatycznej netBaltic na morzu. W artykule przedstawiono wyniki dotyczące budowy systemu akwizycji danych oraz oceny przydatności komunikatów systemu AIS do wizualizacji i dynamicznego modelowania grafów powiązań między statkami, w tym z uwzględnieniem zasięgów zapewnianych przez wybrane technologie sieciowe. Słowa kluczowe: netBaltic, AIS, akwizycja i przetwarzanie danych Realizacja sieci kratowej na obszarze morskim, gdzie odbywa się ruch jednostek (uczestników systemu), a ich spotkania są po części zdarzeniami sporadycznymi i losowymi, jest zadaniem złożonym. W zależności od odległości od linii brzegowej, która może być większa od zasięgu określonych systemów łączności, wyszczególnia się trzy strefy: A (mającą bezpośrednią komunikację z lądem), B (gdzie możliwe jest utworzenie komunikacji pomiędzy grupą jednostek, z których co najmniej jedna ma połączenie ze strefą A) oraz C (gdzie komunikacja między jednostkami ma charakter sporadyczny), a morze dzieli się na stosowne obszary, gdzie należy zastosować inne techniki komunikacyjne i metody współpracy pomiędzy statkami - stacjami ruchomymi a docelowo lądem. Z prostych analiz wynika, że szczególnie w strefach B oraz C istotne stanie się uwzględnienie danych geolokalizacyjnych węzłów pośrednich, w tym predykcja zmian jakości łącza, którą można określić, znając prędkości i wektory kierunku wzajemnego przemieszczania się statków. W strefie B będzie to pomocne w wyborze najkorzystniejszego sąsiedniego węzła, który zapewni dobrej jakości połączenie przez wymagany do nadania komunikatu czas, zaś w strefie C umożliwi wybranie jednostki, [...]

Projekt netBaltic - cele i zaproponowane rozwiązania DOI:10.15199/59.2018.2-3.1


  Projekt netBaltic: Internet na Bałtyku - Realizacja wielosystemowej, samoorganizującej się szerokopasmowej sieci teleinformatycznej na morzu dla zwiększenia bezpieczeństwa żeglugi poprzez rozwój usług e-nawigacji był realizowany przy istotnym 32 PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE  ROCZNIK LXXxVII  nr 2-3/2018 w pełni zautomatyzowane i efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów sieciowych - oferowanego pasma, optymalnego zasięgu czy też aktualnej topologii sieci. Zgodnie z opisami prezentowanymi na wcześniejszych etapach realizacji i prezentacji projektu, strefa A obejmuje wody znajdujące się w zasięgu bezpośredniej łączności z infrastrukturą nabrzeżną. Komunikacja w tej strefie przebiega w standardowy sposób, typowy dla systemów łączności bezprzewodowej. Łącze radiowe jest traktowane jako bezprzewodowe łącze dostępowe. Jak wykazały liczne testy, zasięg transmisji, obserwowany dla poszczególnych technik, silnie zależy od parametrów transmisyjnych, stanu morza oraz oprzyrządowania systemu (rodzajów anten, wysokości ich lokalizacji itp.) [5]. Każdorazowo jednak terminale, znajdujące się na obszarze strefy A, mają możliwość swobodnego dostępu do Internetu. Z uwagi na potrzebę integracji w systemie wielu technik transmisji, a jednocześnie uniezależnienie realizowanych procedur samoorganizacji i wyznaczania tras od fizycznych implementacji systemów dostępowych, wyposażenie każdego węzła systemu rozszerzono o specjalizowany interfejs logiczny (warstwa 2.5) ukrywający interfejsy fizyczne wykorzystywane w niższych warstwach stosu sieciowego [6]. Strefa B obejmuje obszary, z których bezpośrednia komunikacja z lądową infrastrukturą komunikacyjną nie jest możliwa, lecz obecność jednostek wyposażonych w terminale systemu umożliwia utworzenie tam samoorganizującej się sieci kratowej, w której dane użytkowników mogą być przekazywane wieloskokowo. Tym samym terminale, mające [...]

Potencjał wdrożeniowy systemu netBaltic - scenariusze wykorzystania i perspektywy dalszego rozwoju DOI:10.15199/59.2018.2-3.9


  Stan bieżący, potrzeby i oczekiwania dotyczące e-nawigacjii systemów łączności Oczekuje się, że morskie systemy łączności, wspierając w pierwszej kolejności usługi e-nawigacji, umożliwią także transmisję głosu/wideo oraz wymianę różnorodnych informacji (przekaz e-maili, przeglądanie stron internetowych, dostęp do materiałów dydaktycznych i wiele innych) za pośrednictwem globalnej infrastruktury informacyjnej [1]. Jak wskazano w [2], około 80% światowego handlu jest transportowane przez jednostki morskie, co podkreśla znaczenie komunikacji morskiej dla rozwoju gospodarczego. Ponadto wiele innych działań morskich, w tym np. rybołówstwo, eksploatacja morza, liczne badania stanu i zasobów morskich czy turystyka, zwiększają znaczenie systemów łączności morskiej i konieczność oferowania komunikacji szerokopasmowej. Analiza wymaganych przez IMO (International Maritime Organization) systemów i usług pokazuje jednak, że obecne podejście do systemów łączności na morzu koncentruje się (prawie wyłącznie) na dostarczaniu zestawu usług krytycznych związanych z bezpieczeństwem, zaprojektowanych i znormalizowanych tak, by były niezawodnie realizowane z użyciem kanałów danych o niskiej czy wręcz bardzo niskiej przepustowości [3]. Usługi dodatkowe, takie jak pobieranie cyfrowych map nawigacyjnych, częsta aktualizacja map pogodowych [4], automatyczna optymalizacja trasy lub różne zdalne usługi monitorowania i utrzymania, nie wspominając już o dostępie do Internetu w celu poprawy komfortu pracy załogi i podróży pasażerów, wymagają znacznie bardziej wydajnych systemów komunikacyjnych. Analiza stanu aktualnego wskazuje na brak w tym zakresie kompleksowych i niezawodnych rozwiązań umożliwiających realizację nowych zadań. W 2005 roku IMO opublikowała koncepcję znaną jako e-nawigacja [1,5]. Koncepcja ta harmonizuje gromadzenie, integrację, wymianę, prezentację i analizę informacji morskich na pokładzie i na lądzie drogą elektroniczną w celu poprawy [...]

 Strona 1