Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Mariusz Szymanek"

Analiza efektywności procesów logistycznych naturalnego 2-fenyloetanolu DOI:10.15199/62.2018.1.8


  Procesy logistyczne dla związku chemicznego są bardzo istotnym czynnikiem wpływającym na jego cenę i dostępność w sieciach sprzedaży. Dlatego też analiza efektywności procesów logistycznych oparta na wybranych kryteriach jest bardzo istotnym elementem poprawy efektywności jego produkcji i sprzedaży. Dokonano analizy efektywności procesów logistycznych związanych z dystrybucją wybranego produktu chemicznego, jakim jest naturalny 2-fenyloetanol. Przeprowadzono analizę efektywności dystrybucji 2-fenyloetanolu z oszacowaniem kosztów potrzebnych do realizacji określonych działań składających się na wszystkie procesy logistyczne. Opracowana logistyka 2-fenyloetanolu obejmuje ciąg działań mających na celu jego efektywną dystrybucję od momentu wyprodukowania aż do momentu przekazania odbiorcy. Aby system logistyczny był efektywny, muszą być efektywne jego poszczególne elementy. Sposób dystrybucji produktu może być prosty, ale także może być złożony. Zależy to od wielu czynników. Przy efektywnym sposobie dystrybucji produkt chemiczny może dotrzeć do większej liczby klientów. Dzięki sprawnej logistyce możliwe jest efektywne nawiązanie relacji producenta z nabywcami zarówno pośrednimi, jak i bezpośrednimiw zależności od rodzaju występujących w niej kanałów dystrybucji. Nawiązanie takiej relacji możliwe jest dzięki udostępnieniu, w określonych warunkach, nowo wytworzonego produktu, spełniając określone i założone wcześniej kryteria. Najważniejsze jest, aby wytworzony produkt dystrybuować w precyzyjnie określonym i wybranym miejscu w takim czasie, w którym istnieje na niego zapotrzebowanie oraz w takiej ilości, aby móc w stanie spełnić wymagania, a także oczekiwania potencjalnych nabywców1). W całym systemie logistycznym danego przedsiębiorstwa produkcyjnego, dystrybucja powiązana jest ze sprzedażą oraz dostarczeniem danych produktów do nabywców końcowych2). Dawniej efektywność logistycznych procesów dystrybucji odnosiła się do badań związa[...]

Stan i perspektywy rozwoju rynku aptecznego w Polsce DOI:10.15199/62.2018.7.28


  Wartość sprzedaży polskiego rynku aptecznego od kilku lat ciągle wzrasta, w maju 2017 r. wyniosła prawie 2,7 mld zł, co oznacza wzrost o prawie 10% w stosunku do maja roku poprzedniego. Od początku 2017 r. liczba aptek z ważnym zezwoleniem wzrosła o 250 przedsiębiorstw, tendencję wzrostową przedstawiono na rys. 1. Dynamika zmian na rynku aptecznym w ostatnich latach wykazuje stabilny wzrost. Jest to skutek m.in. starzenia się społeczeństwa. Według prognozy GUS, w 2035 r. co czwarty mieszkaniec Polski będzie miał 60 lat lub więcej2). Oznacza to, że w najbliższych latach systematycznie będzie wzrastać zapotrzebowanie na leki i produkty farmaceutyczne. Analizując wartość sprzedaży (rys. 2) na rynku aptecznym, widać sezonowe wahania w okresie jesienno-zimowym, tzn. największego zapotrzebowania na farmaceutyki. Prowadzenie apteki wiąże się z wieloma ograniczeniami natury prawnej. Pomimo to, przedsiębiorca prowadzący działalność apteczną staje się bardzo niezależny. Produkty sprzedawane w aptece w dużej mierze nie mogą być sprzedawane np. w sklepie spożywczym, klient musi w wielu przypadkach posiadać receptę. Miejsce sprzedaży i preskrypcja produktu sprawiają, że apteka może być przedsiębiorstwem monopolowym na swoim obszarze działania3).W czerwcu 2017 r. Prezydent podpisał nowelizację Prawa farmaceutycznego. Dla aptek oznacza to bardzo wiele zmian, które mogą mieć wpływ na przyszły rynek branży aptecznej. Celem tej regulacji było ustanowienie zasad dotyczących równomiernego rozmieszczenia aptek i zagwarantowanie równego dostępu do usług farmaceutycznych. Najważniejsza regulacja, jaka wynika z nowelizacji ustawy to zmiana sposobu rozmieszczenia aptek. Liczba osób przypadających na jedną aptekę to 3 tys., dodatkowo odległość jednej apteki od drugiej to min. 0,5 km4). Biorąc pod uwagę skupienie wielu aptek w małych miejscowościach szczególnie w centrum, wydaje się, że rozwiązanie to powinno stymulować otwieranie aptek na obrzeżach miast,[...]

Recovery of the heat of spirit distillery slops for increasing power efficiency of ethanol production Wykorzystanie ciepła wywaru gorzelnianego w procesie produkcji spirytusu etylowego DOI:10.15199/62.2015.12.12


  A shell-and-tube heat exchanger was constructed for recovering heat from distillery slop and using it for heating the mash. The prototype was tested under Belarusian distillery conditions to det. the energy efficiency coeff. (0.86). Dokonano energetycznej optymalizacji sprawności produkcji spirytusu. Można ją znacząco zwiększyć, przy niewielkich nakładach kapitałowych, poprzez wykorzystanie w procesie produkcji ciepła pozyskanego z wywaru gorzelniczego. Wywar gorzelniczy to podstawowy produkt uboczny przy wytwarzaniu spirytusu etylowego. Przedstawia sobą jasnobrązową zawiesinę o zapachu ziarna lub innego surowca1, 2). Na 1 L wytworzonego spirytusu przypada 13 L wywaru. Na świecie większość wywaru uzyskanego przy produkcji spirytusu przetwarzana jest na paszę dla zwierząt3, 4). Ze względu na wysoką zawartość wody oraz niską zawartość składników pokarmowych transport nieprzetworzonego wywaru staje się nieopłacalny. Zawartość suchej substancji w wywarze wynosi 6-9%5). W tabeli 1 przedstawiono skład suchej substancji wywaru6). Współczesne technologie przetwarzania wywaru gorzelnianego przeprowadzane są wg czterech podstawowych wariantów. W pierwszym z nich w wyparce uzyskuje się WDG (wet distillers grain), DDG (dried distillers grain), CDS (condensed distillers solubles),DDS (dried distillers solubles), WDGS (wet distillers grains with solubles) oraz DDGS (distillers dried grains with solubles). W drugim prowadzi się aerobową, mikrobiologiczną obróbkę fazy ciekłej uzyskując drożdże paszowe, a w trzeciej stosuje się zasobnik metanu w celu otrzymania biogazu. Wreszcie w czwartym wariancie stosuje się kombinowane schematy technologiczne obejmujące rozdział [...]

Physical properties of kaolin clay-containing pectin gels Właściwości fizyczne żeli pektynowych zawierających glinkę kaolinową DOI:10.15199/62.2017.2.29


  Low-ester pectin was mixed with various amts. of kaolin clay to obtain hydrous gels. The addn. of clay resulted in an alteration of phys. parameters of gels, esp. d. and colour. Performed texture profile anal. revealed an increase of hardness, adhesiveness and flexibility of the kaolin- -enriched gels. Zaprezentowano wyniki eksperymentalnych badań cech fizycznych żeli otrzymanych z mieszanki pektyny z nanododatkiem w postaci gliny kaolinowej. Badania przeprowadzono dla 6 różnych kombinacji, wyznaczając podstawowe parametry fizyczne (gęstość, aktywność wody, barwa, zwilżalność) termiczne (analiza DSC) oraz reologiczne (profilowa analiza tekstury TPA). Stwierdzono istotny wpływ zarówno zawartości pektyny, jak i dodatku kaolinu. Wykonana analiza korelacji wykazała istnienie związku pomiędzy zmierzonymi parametrami fizycznymi a wyznaczonymi cechami TPA. Pektyny to polisacharydy występujące w ścianach komórkowych wielu roślin. Są to przede wszystkim poliuronidy składające się z połączonych ze sobą wiązaniami α-(1,4)-glikozydowymi resztkami kwasu D-galakturonowego. W zależności od stopnia estryfikacji grup karboksylowych reszt kwasu galakturonowego grupami metylowymi wyróżnia się pektyny wysokometylowane (stopień estryfikacji powyżej 50% grup karboksylowych) oraz niskometylowane (stopień estryfikacji poniżej 50%)1). Bogate w pektyny są owoce, zwłaszcza takie jak jabłka, brzoskwinie, śliwki i cytrusy. Pod względem odżywczym nie są trawione przez organizm ludzki, stanowią zatem jako ciała balastowe jedną z frakcji błonnika. Wiele mikroorganizmów ma jednak zdolność rozkładu pektyn. Z powodu swojej szerokiej dostępności i obfitości, biozgodności i stosunkowo niskiej ceny są powszechnie stosowane jako środek zagęszczający i stabilizator, nie tylko w przemyśle spożywczym, ale też w farmaceutycznym i tekstylnym. W ostatnich latach pektyny znajdują również zastosowanie jako baza do wytwarzania aerożeli i filmów zawierających różne [...]

Aging of biodegradable thermoplastic starch film under UV-irradiation Starzenie biodegradowalnej folii ze skrobi termoplastycznej pod wpływem promieniowania UV DOI:10.15199/62.2017.4.32


  Starch films were produced after addn. of poly(vinyl alcohol) by extrusion, exposed to UV irradn. and studied for wettability and water vapor permeability. An increase in hydrophilicity and permeability after exposition was obsd. Metodą ekstruzji wytworzono folie polimerowe ze skrobi i glicerolu z dodatkiem poli(alkoholu winylowego), po czym eksponowano je na działanie promieniowania UV-C przez okres do 14 dni. Oceniono wpływ fotooksydacji UV na zwilżalność powierzchni, przepuszczalność pary wodnej oraz barwę folii. Stwierdzono, że czas ekspozycji wpływał istotnie na wszystkie analizowane parametry. Z kolei wzrastające stężenie poli(alkoholu winylowego) w mieszance zwiększało hydrofilowość oraz przepuszczalność pary wodnej. Skrobia, jeden z najszerzej dostępnych biopolimerów, jest uważana za materiał, z którego można wytwarzać produkty mogące znaleźć zastosowanie w przemyśle spożywczym i w rolnictwie1). Otrzymywane obecnie na jej bazie folie i opakowania wciąż mają niewystarczające właściwości fizyczne, by można je było powszechnie stosować jako zamienniki materiałów otrzymywanych na bazie ropy naftowej. Problem ten dotyczy zwłaszcza materiałów przygotowywanych z dużym udziałem skrobi w mieszance, powyżej 50% mas.2, 3). Do produkcji folii można wykorzystać skrobię natywną bądź też przetworzoną do postaci termoplastycznej, w której pierwotna struktura została zmodyfikowana w wysokiej temperaturze lub pod wysokim ciśnieniem. Przykładem może być folia termoplastyczna (TPS) otrzymywana w warunkach HTST (high temperature, short time) podczas procesu ekstruzji. Prócz biopolimeru, na końcowe właściwości folii skrobiowych wpływa rodzaj i ilość użytego plastyfikatora oraz innych dodatków funkcjonalnych i wypełniaczy, których wprowadzanie ma na celu poprawę fizycznych właściwości folii.Folie TPS są zazwyczaj silnie hydrofilowe, o dość niskiej elastyczności i dużej podatności na warunki atmosferyczne. Wrażliwość na wilgoć i absorpcja [...]

Możliwość produkcji biogazu z osadów komunalnych na obszarach wiejskich DOI:10.15199/62.2017.5.16


  Wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej z wykorzystaniem źródeł odnawialnych, a w szczególności biogazu, ma bardzo duże znaczenie dla gospodarki, społeczeństwa i środowiska naturalnego. Inwestycje w instalacje wykorzystujące biogaz związane są z koniecznością zaangażowania dużych środków finansowych. Powodzenie przedsięwzięcia i uzyskanie godziwej stopy zwrotu z inwestycji mają szansę odnotować tylko te podmioty, które przeprowadzą rzetelną, opartą na realnych danych analizę zawierającą aspekty prawne, techniczno- -technologiczne, ekonomiczne i społeczne Należy przy tym uwzględnić dostępność surowców, ich efektywność energetyczną i stopień skomplikowania urządzeń wykorzystywanych w procesie wytwórczym. Ważnym elementem jest również przeprowadzenie rzetelnej analizy kosztów poszczególnych elementów składowych instalacji i dostosowanie możliwości urządzeń do specyficznych warunków pozyskiwania surowców i przyszłych determinantów związanych z ekonomicznie uzasadnioną eksploatacją instalacji. Jednym z produktów ubocznych, który może stanowić surowiec wykorzystywany do produkcji biogazu jest osad komunalny (ścieki komunalne). Wykorzystywanie osadów ściekowych do produkcji biogazu to najbardziej proekologiczna metoda ich utylizacji, a jednocześnie działanie ze wszech miar uzasadnione ekonomicznie i społecznie. Dokonano analizy prawnych, społecznych i techniczno-technologicznych aspektów produkcji biogazu z wykorzystaniem osadów komunalnych jako podstawowego surowca w procesie fermentacji metanowej. Aspekty prawne Uwarunkowania prawne dla rozwoju biogazowni i promowania odnawialnych źródeł energii (OZE) w Polsce w dużej mierze wynikają z kryteriów i wymagań nakreślonych przez kraje Unii Europejskiej. Promowanie OZE przez UE ma na celu osiągnięcie przez wszystkie kraje członkowskie założeń zawartych w dyrektywie1), zakładającej zwiększenie w UE udziału energii z OZE w całkowitym zużyciu energii do 20% w 2020 r.[...]

 Strona 1