Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Marek Pawlicki"

Łączenie miedzi i aluminium o strukturze ultradrobnoziarnistej


  W pracy opisano badania dotyczące łączenia miedzi i aluminium metodami obróbki plastycznej na zimno. Celem badań spajania było uzyskanie trwałego połączenia aluminium i miedzi w wyniku spęczania swobodnego materiału oraz ocena wytrzymałości spoiny i zmian struktury materiału w miejscu łączenia. W efekcie otrzymano trwałe połączenia materiałów ultradrobnoziarnistych wytworzonych z prętów metodą hydrostatycznego wyciskania. This paper describes a study on bonding of copper and aluminum methods of cold plastic forming. The aim of the study was to obtain permanent bonding a combination of aluminum and copper as a result of upsetting of the material and evaluation of the bond strength of the material and changes in structure at the joint. This results in stable connection of ultrafine grained materials produced from rods by hydrostatic extrusion. Słowa kluczowe: miedź, aluminium, materiały ultra drobnoziarniste, spajanie Key words: copper, aluminum, ultra fine-grained materials, bonding.1. Wstęp. Badania w zakresie spajania metali na zimno prowadzone są obecnie na całym świecie od wielu lat. Warto zaznaczyć, że dotychczas pojawiło się wiele publikacji naukowych, krajowych [1÷5] i zagranicznych [6÷8], opisujących to ciekawe zagadnienie badawcze. Jednym z rozwijanych kierunków badań jest proces łączenia blach metodą zaciskania. Większość udoskonalanych metod łączenia materiałów metalicznych polega na wykorzystaniu odkształcenia i łączeniu z wykorzystaniem sił powierzchniowego przyciągania (siły adhezji) [9÷11]. Znana jest metoda łączenia, oparta na zasadzie platerowania i wykorzystuje się ją do łączenia dwóch różnych metali [12÷14]. Jednak najczęściej stosowanym procesem spajania metali, na drodze odkształcenia plastycznego, jest walcowanie pakietowe lub wielopakietowe (ARB), umożliwiające łączenie głównie jednego gatunku materiału. Metoda ta, oprócz możliwości samego spajania, pozwala na uzyskiwanie rozdrobnionych struktur metalicznych (z metali [...]

NAJNOWSZE ZASTOSOWANIA TECHNOLOGII GRANULAR COMPUTING, PROPOZYCJA TAKSONOMII ORAZ I PRZYDATNOŚĆ W CYBERBEZPIECZEŃSTWIE DOI:10.15199/59.2018.8-9.10


  1. WSTĘP Wirusy, trojany, spyware, ataki SQL Injection i cross-site scripting [15] są częścią codziennego życia. W Styczniu 2018 trojan powstały na bazie kodu Bank- Bota spustoszył portfele użytkowników aplikacji bankowych w Polsce. Kod Polskiego BankBota różnił się wystarczająco od innych przykładów tej rodziny, by nie zostać wykrytym przez ochronę antywirusową Google Play Store. Po ściągnięciu na telefon, jako część niewinnej aplikacji, wykradał dane dostępowe do kont bankowych [3]. Podatność eBaya na umieszczenie kodu java- Script w ogłoszeniach sprzedażowych została wykorzystana, by przekierowywać użytkowników do podstawionej strony [7]. Wystarczyło, że użytkownik kliknął w link, by jego przeglądarka została przejęta [16]. W marcu 2018 w firmie UnderArmour wykryto wyciek danych dotyczących 150 milionów użytkowników aplikacji MyFitnessPal. Jeden z ekspertów wypowiadający się na łamach BBC skwitował zdarzenie jako ‘"Po prostu kolejny dzień w Internecie" [9]. Ciągłe ryzyko ataków cybernetycznych spowodowało powstanie całego wachlarza systemów ich wykrywania. Można je ogólnie posegregować w dwie kategorie: oparte o sygnaturę ataku, oraz detektory anomalii. Systemy oparte o sygnaturę do wykrywania niepożądanych działań wykorzystują repozytorium znanych ataków. Podejścia oparte o anomalie z kolei wykorzystują model zachowania w sieci i szukają odchyleń od ‘normalności’ [6]. Wrodzy użytkownicy korzystają z obfuskacji w celu obejścia detektorów sygnaturowych. Badania wskazują, że znany kod pozostaje kompletnie niezauważony przez wiele najnowszych detektorów, jeśli tylko zostanie zniekształcony znanymi metodami obfuskacji [4]. Kolejną wadą systemów sygnaturowych jest podatność na ataki dnia zerowego. Detektory anomalii potrafią poradzić sobie tak z obfuskacją jak z atakami dnia zerowego, wykorzystując przybliżenie typowego ruchu sieciowego by oflagować potencjalne ataki. Kiedy detektor zauważy jednak zacho[...]

Usuwanie powłok miedzianych z elementów stalowych poddanych obróbce cieplno-chemicznej DOI:10.15199/40.2017.4.10


  W przemyśle często występuje konieczność maskowania części powierzchni obrabianych elementów stalowych poprzez nakładanie na powierzchnię warstwy miedzi. Warstwę tę usuwa się następnie najczęściej poprzez wytrawianie w roztworach kwasu chromowego(VI), co stwarza ogromne zagrożenie środowiskowe. W pracy przeanalizowano możliwość zastosowania w tym celu roztworów zawierających nadtlenek wodoru, jako utleniacz, oraz związki kompleksujące miedź. Na podstawie analizy danych fizykochemicznych wytypowano jako potencjalny komplekson kwas etylenodiaminotetraoctowy. Wykazano doświadczalnie, że roztwory zawierające ten związek, oraz amoniak i nadtlenek wodoru nadają się doskonale do wytrawiania miedzi z powierzchni stali. Szybkość wytrawiania miedzi w ich przypadku jest kilkakrotnie wyższa niż w przypadku roztworów kwasu chromowego(VI), równocześnie nie wykazują one działania korozyjnego w stosunku do stali. Słowa kluczowe: powłoki miedziane na stali, usuwanie powłok miedzianych ze stali, trawienie miedzi 1. Wstęp W celu nadania odpowiednich właściwości mechanicznych stalowym elementom napędów lotniczych przeprowadza się obróbkę cieplnochemiczną polegającą na ogrzewaniu elementu stalowego w specjalnie dobranym środowisku w celu zmiany składu chemicznego warstwy powierzchniowej. Zabieg ten stosuje się w celu uzyskania warstwy powierzchniowej o wysokiej twardości, przy zachowaniu ciągliwego rdze- The necessity of masking part of the surface of steel elements during processing by the deposition of copper layer occurs frequently in the industry. Most frequently these layers are removed then by etching in chromic(VI) acid solutions, what brings serious environmental problems. The possibility of replacing chromic acid solutions with the solutions containing hydrogen peroxide (H2O2) as an oxidizer and copper complexing agents was analyzed in the present paper. Basing on the analysis of the physicochemical data, ethylenediaminetetraacetic acid [...]

Amoniakalne roztwory zawierające jony miedzi(II) - przyjazny środowisku zamiennik kąpieli chromianowej w procesie usuwania powłok miedzianych z elementów stalowych poddanych obróbce cieplno-chemicznej DOI:10.15199/40.2018.6.1

Czytaj za darmo! »

1. Wstęp Nawęglanie, azotowanie i nitronawęglanie stosowane są często w przemyśle w celu polepszenia twardości i odporności na ścieranie zwykłych stali. Jednakże procesy te nie tylko czynią stal mniej wrażliwą na ścieranie, lecz także utrudniają dalszą jej obróbkę. W związku z tym, powierzchnie, które po nawęglaniu, azotowaniu i/lub nitronawęglaniu mają być poddawane dalszej obróbce mechanicznej, muszą być w trakcie tych procesów zabezpieczone. Zwykle ochrona ta polega na nałożeniu cienkiej warstwy miedzi. Miedź nie reaguje z węglem łatwo, nałożenie nawet cienkiej (3 μm) warstwy miedzi jest wystarczające, aby zapobiec utwardzeniu stali. Jednakże po obróbce mechanicznej i cieplno-chemicznej miedź musi być z powierzchni usunięta. Najczęściej stosowaną metodą jest roztwarzanie powłoki miedzianej w kąpieli chromianowej. Proces ten przebiega zgodnie z reakcją: 3Cu0 + Cr2O7 2- + 14H+ = 3Cu2+ + 2Cr3+ + 7H2O (1) Roztwory chromianów wykazują bardzo wysoki potencjał utleniająco- -redukujący, który jest wystarczająco wysoki nie tylko do roztworzenia miedzi, ale też do utrzymania stali w stanie pasywnym. Kąpiel chromianowa może być regenerowana poprzez utlenienie na anodach ołowianych i zawracana do ługowania. Proces ten jest prosty i nie wytwarza żadnych ścieków, ale używa sześciowartościowego chromu, który jest silną trucizną środowiskową. W związku z tym, według najnowszych regulacji prawnych, kąpiele chromianowe powinny być zastąpione przez inne, nie zawierające chromu(VI). Proponowano wiele różnych zamienników dla kąpieli chromianowych. Na przykład Simka i współpracownicy [12], do usuwania miedzi z powierzchni stali, zaproponowali komercyjną kąpiel ENSTRIP S-180. Nawrat ze współpracownikami [5] zaproponowali zastosowanie organicznych związków kompleksujących jony miedzi, w połączeniu z silnym utleniaczem (nadtlenek wodoru) w tym samym celu. Jednakże zastosowanie związków organicznych, które w kontakcie z silnymi utleniaczami mo[...]

 Strona 1