Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Zbigniew MIRSKI"

Lutowanie dyfuzyjne tytanu i jego stopu na osnowie fazy TiAl (γ)

Czytaj za darmo! »

Szybko rozwijające się przemysły: lotniczy, samochodowy i energetyczny powodują coraz większe zapotrzebowanie na nowe materiały inżynierskie, których właściwości sprostałyby tak ekstremalnym warunkom eksploatacji, jak: wysoka temperatura pracy, silne obciążenia czy praca w środowisku spalin. Z drugiej strony cennymi i pożądanymi właściwościami poszukiwanych materiałów jest duża twardość i wytrzymałość, odporność na korozję, również w środowisku agresywnych spalin, ale przede wszystkim mała gęstość. Zastosowanie materiałów inżynierskich łącząc ych wszystkie te cechy zapewniłoby trwałość eksploatacyjną i niezawodność działania dla podzespołów nowoczesnych maszyn i urządzeń pracujących w najbardziej niekorzystnych warunkach. Dzięki takim cechom, jak mała gęstość (4,5·103 kg/m3), duża wytrzymałość (wytrzymałość na rozciąganie 500÷700 MPa) i odporność na korozję, perspektywicznie postrzeganymi materiałami konstrukcyjnymi są tytan i jego stopy konwencjonalne. Znajdują one dziś zastosowanie w takich gałęziach przemysłu, jak: lotnictwo, przemysł samochodowy, energetyczny, chemiczny, petrochemiczny oraz spożywczy [1]. Od połowy lat 90. ubiegłego wieku coraz większym zainteresowaniem cieszą się stopy tytanu na osnowie uporządkowanych faz międzymetalicznych typu Ti-Al, w szczególności Ti3Al (α2) i TiAl (γ) oraz tzw. stopy typu duplex, zawierające obie te fazy [1, 2]. Stopy te tworzą nową generację tworzyw metalowych (tzw. intermetaliki), łączących cechy metali i ceramiki, a więc odpornych na korozję, żaroodpornych i żarowytrzymałych, o dużej twardości i zachowujących przy tym bardzo małą gęstość. Najpopularniejszą z faz typu Ti-Al jest faza γ (TiAl). Charakteryzuje się wysoką temperaturą topnienia (1460°C), stosunkowo małą gęstością (3,8·103 kg/m3), dużą wytrzymałością względną, dobrą odpornością na pełzanie i utlenianie oraz brakiem skłonności do samozapłonu, niekorzystnej cechy charakterystycznej dla tytanu. Wy[...]

Lutowanie próżniowe tytanu technicznego i stopu tytanu na osnowie fazy TiAl (γ)

Czytaj za darmo! »

Szybko rozwijający się przemysł lotniczy, samochodowy i energetyczny stwarzają coraz większe zapotrzebowanie na nowe materiały inżynierskie, których właściwości odpowiadałyby tak ekstremalnym warunkom eksploatacji jak: wysoka temperatura pracy, duże obciążenia czy korozyjne środowisko spalin. Cennymi i pożądanymi właściwościami poszukiwanych materiałów jest duża twardość i wytrzymałość, odporność na korozję, również w środowisku agresywnych chemicznie spalin, a przede wszystkim mała gęstość. Dzięki takim właściwościom jak mała gęstość ≈4,5⋅103 kg/m3, duża wytrzymałość Rm 500÷700 MPa i odporność na korozję perspektywicznie postrzeganymi materiałami konstrukcyjnymi są tytan i jego stopy konwencjonalne [1÷3]. Od połowy lat 90. ubiegłego wieku coraz większym zainteresowaniem cieszą się także stopy tytanu na osnowie uporządkowanych faz międzymetalicznych z układu Ti-Al, w szczególności Ti3Al (α2) i TiAl (γ) oraz tzw. stopy typu duplex zawierający obie te fazy [1]. Stopy te tworzą nową generację tworzyw metalowych (tzw. intermetaliki) łączących cechy metali i ceramiki, a więc odpornych na korozję, żaroodpornych i żarowytrzymałych, o dużej twardości i zachowujących przy tym bardzo małą gęstość. Najbardziej popularną z faz układu Ti-Al jest faza γ (TiAl). Charakteryzuje się wysoką temperaturą topnienia (1460°C), małą gęstością (3,8⋅103 kg/m3), dużą wytrzymałością względną, dobrą odpornością na pełzanie i utlenianie oraz brakiem skłonności do samozapłonu, niekorzystnej cechy tytanu. Wykazuje ona również dużą twardość i małą plastyczność. Jej wydłużenie w próbie rozciągania w temperaturze pokojowej wynosi zaledwie 1÷3%. Zarówno czysty tytan jako metal reaktywny, jak i jego stopy na osnowie faz międzymetalicznych należą do materiałów trudno lutowalnych [1÷3]. Jedną z najkorzystniejszych technicznie metod łączenia tych coraz częściej stosowanych materiałów konstrukcyjnych o korzystnych, specjalistycznych [...]

Powłoki galwaniczne w łączeniu materiałów trudnospajalnych. Cz. 1. Wpływ przygotowania powierzchni na przyczepność powłoki galwanicznej do podłoża niemetalowego DOI:10.15199/40.2017.5.8


  Przedstawiono problematykę dotyczącą przygotowania powierzchni kompozytu grafitowego przed nałożeniem galwanicznej powłoki miedzianej i jej wpływ na lutowanie miękkie ze stopem aluminium PA38 (6060). Na próbki z kompozytu grafitowego, którego powierzchnię przygotowano różnymi metodami, naniesiono galwanicznie warstwę miedzi, a następnie wykonano próbne złącza lutowane na miękko z elementami ze stopu aluminium PA38. Przedstawiono wyniki badań wytrzymałościowych oraz badania metalograficzne przy użyciu mikroskopii świetlnej. Słowa kluczowe: kompozyt grafitowy, aktywacja powierzchni, galwaniczna powłoka miedziana, lutowanie miękkie, stop aluminium PA38 (6060) 1. Wstęp Spajanie materiałów takich, jak ceramika, grafit i materiały kompozytowe na osnowie grafitu stanowi zwykle duży problem technologiczny. Połączenia te są zwykle wykonywane poprzez procesy lutowania wysokotemperaturowe w próżni, w których decydujący wpływ mają zjawiska o charakterze dyfuzyjnym [3]. Połączenia materiałów o budowie kompozytowej na osnowie grafitu z aluminium i jego stopami znajdują zastosowanie w urządzeniach przewodzących prąd elektryczny, dlatego też złącza muszą cechować się odpowiednią przewodnością elektryczną i wytrzymałością mechaniczną. Dobrą przewodność elektryczną można uzyskać stosując połączenie metaliczne uzyskane w procesie lutowania miękkiego i twardego. Lutowanie grafitu w sposób bezpośredni jest jednak niemożliwe do wykonania z uwagi na brak jego zwilżalności lutami miękkimi i twardymi [5]. Aby wykonać połączenia lutowane o dobrych właściwościach eksploatacyjnych niezbędne jest zastosowanie w procesie lutowania warstw pośrednich nanoszonych na powierzchnię kompozytu grafitowego. Dobrym rozwiązaniem wydaje się tu zastosowanie powłok galwanicznych, głównie z uwagi na możliwość kontrolowanego nanoszenia nawet bar- Issues concerning the preparation of a graphite composite surface before deposition of a galvanised copper coating and its in[...]

Zastosowanie warstw pośrednich nanoszonych różnymi metodami natryskiwania cieplnego do lutowania miękkiego aluminium z miedzią DOI:10.15199/48.2015.03.21

Czytaj za darmo! »

Przedstawiony niżej tekst opisuje możliwości zastosowania warstw nanoszonych metodami natryskiwania cieplnego, jako warstw pośrednich do lutowania. Wskazano na problemy występujące podczas lutowania miękkiego aluminium z miedzią oraz możliwości ich rozwiązania. Przedstawiono wyniki prób zwilżalności i rozpływności spoiwa cynkowego z dodatkiem 4 % wag. Al na wcześniej naniesionych powłokach Al, Zn, Ni95Al5 oraz NI85Al15 metodami natryskiwania LPCS (z ang. Low Pressure Cold Spraying), płomieniowego i łukowego. Następnie dokonano oceny lutowności wykonanych warstw pośrednich oraz zaprezentowano wyniki badań metalograficznych różnoimiennych złączy zakładkowych typu Al - Cu z naniesioną metodą LPCS na powierzchnię miedzi aluminiową warstwą pośrednią. Abstract. The manuscript presents a possibility for application of coatings deposited by thermal spraying methods and working as interlayers in soldering process. Crucial problems occurring in aluminium-copper soldering process with potential solving are presented. Results of wettability and propagation of filler zinc with 4% wt. Al addition on sprayed Al, Zn, Ni95Al5 and Ni85Al15 coatings by Low Pressure Cold Spraying, flame and arc spraying methods and working as interlayers are shown. Finally an assessment of solder-ability of interlayers was conducted and metallographic analysis of dissimilar Al-Cu lap joints with deposited by LPCS method aluminium coating onto copper substrate is presented. A possibility for application of coatings deposited by thermal spraying methods and working as interlayers in soldering process Słowa kluczowe: natryskiwanie cieplne, warstwy pośrednie, lutowność, połączenia różnoimienne. Keywords: thermal spraying, interlayers, solder-ability, dissimilar joints. Wstęp Rozwój techniki często wymusza na producentach stosowanie do budowy urządzeń materiałów różniących się właściwościami fizycznymi i mechanicznymi. Wywołuje to problemy podczas spajania tych materiałów. Do tak[...]

 Strona 1