Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"KINGA CZERNECKA"

Determination of hiding power of water-based acrylic coatings based on the Kubelka-Munk theory Oznaczanie krycia wodnych akrylowych farb dyspersyjnych metodami wykorzystującymi teorię Kubelki i Munka DOI:10.15199/62.2015.8.6


  Colorless polyester film was covered with white, green and red acrylic paints and studied for hiding power by std. and modified anal. methods. A good agreement of both methods was achieved. Opracowano zmodyfikowaną procedurę oznaczania krycia dla wybranych akrylowych farb dyspersyjnych, opierając się na metodach opisanych w normach1, 2), wykorzystujących równania Kubelki i Munka. Prawidłowość wyników krycia dla farb kolorowych otrzymanych wg sposobu badania opartego na metodzie podanej w normie1) przeznaczonej dla farb białych i o jasnych barwach potwierdzono wynikami uzyskanymi z obliczeń przeprowadzonych zgodnie z normą2) odnoszącą się do farb kolorowych. W celu porównania i określenia zmienności uzyskanych wyników przeprowadzono obliczenia statystyczne. Jednym z kryteriów oceny jakości farb jest krycie ilościowe wyrażone w jednostkach wydajności (m2/L) do pełnego pokrycia podłoża przy współczynniku kontrastu ok. 0,98. Ponieważ różni operatorzy, stosując takie same urządzenia do nakładania, otrzymują powłoki z farb znacznie różniące się grubością, wymagana jest bezwzględna metoda oznaczania krycia. Współpraca między grupami ekspertów z wielu krajów wykazała, że odtwarzalne wyniki można otrzymać przez oznaczanie współczynnika kontrastu odpowiadającego ustalonej wydajności, poprzez interpolację między pomiarami przy dwóch lub więcej zmierzonych grubościach powłoki. Późniejsza współpraca wykazała, że większą odtwarzalność uzyskuje się, gdy powłoka jest nanoszona na folię poliestrową niż na czarno-białą kartę. Zdolność krycia zależy od ilości i długości światła absorbowanego oraz zdolności do odbijania światła i stopnia rozdrobnienia pigmentu. Światło padające na pomalowaną powierzchnię jest częściowo pochłaniane i częściowo odbijane. Oznaczanie krycia farb dyspersyjnych możliwe jest m.in. przy wykorzystaniu metod opisanych w normach1, 2), wykorzystujących równania Kubelki i Munka (K-M), wiążące współczynniki rozpraszania i[...]

Ryzyko odmiennej interpretacji zapisów norm w odniesieniu do badania przyczepności powłok metodą odrywania - analiza braku konsekwencji odnośnie stosowania grubości podłoża stalowego DOI:10.15199/40.2017.9.3

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Pomiaru przyczepności powłok można dokonać przy zastosowaniu wielu metod, jednak najczęściej stosowanymi są metoda siatki nacięć [6] oraz metoda nacięcia w kształcie X [7]. Wynik badania w obu metodach otrzymuje się przez ocenę miejsca nacięcia w odniesieniu do ocen wzorcowych ujętych w normach, co umożliwia zakwalifikowanie systemu powłokowego pod względem przyczepności do jednego ze stopni. Stosowanie przywołanych metod nie daje jednak wyniku pomiaru, który mógłby być scharakteryzowany określoną wartością liczbową. Jako użyteczną metodę do oznaczania przyczepności uznano próbę odrywania (metodę pull-off), której wynik stanowi wartość naprężenia rozciągającego przy określonym rodzaju rozerwania badanego układu. Treść dotychczas opracowanych norm czy innych dokumentów opisujących sposób badania przywołanych właściwości oraz przywołujących wymagania co do zasadności ich wykonania, zarówno w warunkach laboratoryjnych, jak i terenowych, nie sprzyja osobom wykonującym tego rodzaju testy, chociażby ze względu na niejednoznaczność przekazu. Wybór metody, poza względami formalnymi, zależy m.in. od miejsca realizacji oceny/pomiaru, rodzaju wyrobu lakierowego i obiektu, na którym został zastosowany, czasu wymaganego do uzyskania wyniku, dostępnej aparatury. Pomimo pozornej prostoty metody odrywania, na końcowy wynik badania wytrzymałości na oderwanie ma wpływ wiele czynników [16], na które bardzo ogólnie zwracają uwagę zapisy w PN-EN ISO 4624:2016-05 [8]. Wartość przyczepności oznaczanej w wyniku próby odrywania zależy nie tylko od właściwości fizykomechanicznych badanego systemu powłokowego, lecz również od grubości, rodzaju i przygotowania podłoża [4], metody nakładania wyrobu lakierowego, warunków suszenia/utwardzania powłoki, temperatury i wilgotności powietrza oraz innych parametrów, np. rodzaju zastosowanego przyrządu pomiarowego i rodzaju kleju użytego do klejenia stempli pomiarowych. Odnosząc się do normy PN-EN[...]

Wpływ budowy chemicznej konwencjonalnych żywic alkidowych i typu high solid na wartości VOC oznaczane metodą chromatografii gazowej i metodą różnicową DOI:10.15199/40.2015.2.2


  W artykule przedstawiono badania zawartości VOC konwencjonalnych żywic alkidowych i typu high solids metodą chromatografii gazowej i metodą różnicową. Rozbieżność wyników uzyskanych obiema metodami próbowano wyjaśnić w powiązaniu z ich budową chemiczną określoną metodami spektralnymi (FTIR, NMR). Słowa kluczowe: VOC, żywice alkidowe, żywice alkidowe typu high solids The influence of the chemical structure of conventional and high solids alkyd resins on the VOC value as determined by gas chromatography and the differential method The article presents a study of the VOC content of conventional and high solids alkyd resins determined by means of the chromatography and differential methods. The discrepancy between the results obtained using both the methods was explained on the basis of their chemical structure defined by means of the spectral methods (FTIR, NMR). Keywords: VOC, alkyd resins, high solids alkyd resins.1. Wstęp Dyrektywa Komisji Europejskiej 2010/79/UE z dnia 19 listopada 2010 r. oraz regulujące ją w Polsce Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 29 marca 2012 w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących ograniczenia emisji lotnych związków organicznych powstających w wyniku wykorzystywania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz w preparatach do odnawiania pojazdów, stanowi o dopuszczeniu do sprzedaży produktów spełniających wymagania dotyczące emisji lotnych związków organicznych (LZO = VOC). Rozporządzenie w bardzo dokładny sposób określa dopuszczalny limit VOC w produktach w zależności od przeznaczenia danego produktu oraz metody oznaczania zawartości VOC. Obligatoryjnymi metodami oznaczania zawartości VOC w wyrobach lakierowych są metoda chromatografii gazowej (dla wyrobów o zawartości VOC mniejszej niż 15% mas.) oraz metoda różnicowa (dla wyrobów o zawartości VOC równej lub większej niż 15% mas.). Metoda chromatograficzna jest opisana w PN-EN ISO 11890-2:2013 [1], natomiast metoda ró[...]

 Strona 1