Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"TERESA MOŻARYN"

Ochrona, naprawa i utrzymanie obiektów żelbetowych – wybrane zagadnienia


  Przedstawiono zasady postępowania przy planowaniu ochrony i napraw obiektów betonowych/żelbetowych podczas projektowego czasu użytkowania. Omówiono wymagania właściwości wyrobów i systemów do ochrony i napraw konstrukcji betonowych. Przedstawiono możliwości wykorzystania normy PN-EN 1504-9 w programach utrzymania obiektów betonowych. Słowa kluczowe: konstrukcje betonowe, naprawa, ochrona, okres użytkowania, program utrzymania Protection, repair and maintenance of reinforced concrete structures - selected issues The principles behind planning repair work and corrosion protection activities on concrete and reinforced concrete structures for the period of their service life are described. The requirements for the properties of products and systems for the repair and protection of concrete structures are presented. Various ways of utilising the standard PN-EN 1504-9 in concrete structure maintenance schedules are discussed. Keywords: concrete structures, repair, protection, service life, maintenance programme 1. Wstęp Trwałość obiektu budowlanego to jego zdolność do pełnienia wymaganej funkcji bez poważnych, nieprzewidzianych napraw, w ciągu określonego czasu działania czynników występujących podczas użytkowania. Warunkiem spełnienia wymagania trwałości jest odpowiedni poziom utrzymania i konserwacji obiektu. Założenia do programu utrzymania obiektu powinny zostać ustalone na etapie projektowania. Doboru wyrobów i systemów odpowiednich do ochrony i napraw dokonuje się na różnych etapach użytkowania obiektu. Dobór ten zależy głównie od warunków środowiskowych i funkcji obiektu. Przyjęcie strategii ochrony i naprawy związane jest również z nakładami fi nansowymi przeznaczonymi na ten cel. Oprócz właściwego doboru materiałowego istotne jest ustalenie poziomu wykonawstwa i kontroli oraz określenie zakresu i sposobów zapewnienia trwałości obiektu. Dziesięcioczęściowa norma PN-EN 1504 Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstruk[...]

Chcę to mieć, czyli jak uzyskać i utrzymać znak jakości QUALICOAT dla farb proszkowych DOI:


  1. Wprowadzenie Malowanie proszkowe jest obecnie powszechnie stosowaną metodą zabezpieczania przeciwkorozyjnego wyrobów i elementów z aluminium przeznaczonych do wykorzystania w budownictwie. Szeroka gama kolorów, różne stopnie połysku, wygląd i faktura powierzchni umożliwiają tworzenie ciekawych, nowatorskich projektów architektonicznych. Prawidłowo wykonana powłoka z dobrej jakościowo farby proszkowej stanowi trwałe, skuteczne zabezpieczenie metalu przed agresywnymi chemicznie i fizycznie oddziaływaniami środowiskowymi. Właściwości powłok potwierdzane są wynikami badań prowadzonymi metodami normowymi w warunkach laboratoryjnych. Badania oddziaływań atmosferycznych prowadzi się komorach klimatycznych, w warunkach symulujących oddziaływania naturalne. Jednak takie testy nie w pełni odzwierciedlają wpływ środowiska naturalnego na właściwości powłok, szczególnie na wygląd, więc w celu potwierdzenia utrzymania przez powłokę barwy i połysku przeprowadza się uznany międzynarodowo test starzeniowy w warunkach naturalnych na Florydzie (test Floryda). Producenci farb proszkowych zainteresowani posiadaniem znaku jakości QUALICOAT dla wyrobów przeznaczonych do zastosowań architektonicznych - po spełnieniu wymagań formalnych - w porozumieniu ze Stowarzyszeniem Wykonawców Obróbki Powierzchni Metalowych QUALIPOL, poddają swoje wyroby procedurze badawczej w laboratorium kontrolującym, upoważnionym do tych czynności. Jednym z takich laboratoriów jest Laboratorium Materiałów Budowlanych w Zespole Laboratoriów Badawczych ITB posiadającym akredytację PCA. 2. Proces postępowania badawczego do uzyskania dla lakieru proszkowego aprobaty QUALICOAT Producent wyrobów lakierowych, podejmując decyzję dotyczącą uzyskania licencji QUALICOAT dla farby proszkowej, poddaje swój wyrób postępowaniu badawczemu w laboratorium uznanym przez QUALICOAT. Istnieją różne klasy powłok proszkowych spełniających różne wymagania. Tutaj opisano proces p[...]

Naprawa i ochrona konstrukcji żelbetowych wg poradnika ITB


  Wgrudniu 2012 r. opublikowany został Poradnik Instytutu Techniki Budowlanej pt. Naprawa i ochrona konstrukcji żelbetowych [1], w którym przedstawiono zalecenia dotyczące projektowania i wykonywania napraw konstrukcji z betonu oraz ochrony powierzchniowej po naprawie. Zakres Poradnika obejmuje: - naprawy konstrukcyjne i niekonstrukcyjne betonu, zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 1504-3:2006 [2]; - iniekcję betonu, zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 1504-5:2006 i ZUAT ITB [3, 4]; - ochronę zbrojenia, zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 1504-7:2007 [5]; - ochronę powierzchniową naprawionych konstrukcji, zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 1504-2:2006 [6], gdy konstrukcja użytkowana jest w warunkach szkodliwych klasyfikowanych wg normy PN-EN 206-1:2003 [7]. WPoradniku przedstawiono również zalecenia dotyczące wykonania i odbioru napraw oraz robót dotyczących zabezpieczeń powierzchniowych. Natomiast Poradnik nie dotyczy: - uzupełniania lub wymiany prętów zbrojeniowych, montowania prętów w betonie, doklejania płyt wzmacniających, sprężania struno- lub kablobetonów [8]; - realkalizacji skarbonatyzowanego betonu, elektrochemicznego usuwania chlorków, kontroli obszarów katodowych, ochrony katodowej oraz stosowania inhibitorów korozji w betonie; - obliczeń i ocen konstrukcyjnych; - ochrony powierzchniowej betonu w warunkach agresji chemicznej [9]. Przyczyny i rodzaje uszkodzeń konstrukcji żelbetowych Uszkodzenia konstrukcji żelbetowych powodowane są różnymi przyczynami, które można podzielić na dwie grupy: błędy ludzkie oraz warunki występujące w trakcie użytkowania konstrukcji. Uszkodzenia konstrukcji powodowane błędami ludzkimi mogą wynikać z: - nieprawidłowego zaprojektowania konstrukcji, np. pod względem wytrzymałościowym, składu mieszanki betonowej, doboru wyrobów do izolacji przeciwwodnych, cieplnych lub innych niedostosowanych do warunków użytkowania, jednoczesnego zastosowania[...]

Wpływ oddziaływań środowiskowych na korozję elewacji aluminiowych DOI:10.15199/33.2016.10.19


  Wartykule omówiono zagadnienia dotyczące występowania korozji, w tym korozji wżerowej, na aluminiowych konstrukcjach elewacyjnych, w zależności od oddziaływań środowiskowych. Opisano oddziaływania środowiskowe, ocenę agresywności środowiska oraz rodzaje zabezpieczeń przeciwkorozyjnych aluminium. Słowa kluczowe: powłoki anodowe tlenkowe, powłoki lakierowe, oddziaływania środowiskowe, korozja wżerowa.Projektując elewacje aluminiowe, przyjmuje się oddziaływania środowiskowe zgodnie z PN-EN ISO 9223 [3]. Kategorię korozyjności środowiska miejskiego określa się na ogół jako C3, ale na skutek intensywnego ruchu drogowego, gęstej zabudowy i działalności przemysłowej lokalnie występują strefy wyższej kategorii.Otrwałości fasad aluminiowych decyduje zarówno sposób projektowania i wykonania, jak i szczegółowa ocena oddziaływań środowiskowych w miejscu eksploatacji, użyte materiały, rodzaj obróbki powierzchniowej i powłoki przeciwkorozyjnej. Wymagania materiałowe Odporność aluminium na korozję zwiększa się ze wzrostem jego czystości, jednak czyste aluminium jest miękkie i ma niewielką wytrzymałość. Natomiast jako materiał konstrukcyjny w budownictwie stosowane są stopy aluminium. Środowisko korozyjne przyspiesza zmęczenie materiału. W stosunku do badań na powietrzu, wytrzymałość zmęczeniowa stopów aluminium zmniejsza się o 30 - 50% w środowisku wodnym i o ponad 200% w roztworze 3% NaCl. Mikropęknięcia powstające w obszarze odkształceń sprężystych sieci krystalicznej mogą być miejscami inicjacji wżerów. Pod wpływem naprężenia pęknięcie korozyjne może nastąpić tylko przy jednoczesnym oddziaływaniu środowiska korozyjnego i naprężeń rozciągających [7]. Należy więc przywiązywać szczególną wagę do oceny agresywności środowiska w warunkach eksploatacji projektowanego obiektu i doboru odpowiedniego stopu aluminium oraz zabezpieczenia przeciwkorozyjnego. Konstrukcje aluminiowe należy projektować zgodnie z PN-EN 1999-1-1 (Eur[...]

Wymagania techniczne utrzymania konstrukcji stalowych w kontekście ochrony przed korozją


  Zasady projektowania konstrukcji stalowych są określone w normie PN-EN 1990:2004 [1] i odpowiednich częściach normy PN-EN 1993:2006 [2]. Stal konstrukcyjna powinna być dobierana z uwzględnieniem następujących parametrów: wytrzymałość; odporność na kruche pękanie; odporność na korozję oraz spełnienia wymagań dotyczących projektowania połączeń. Trwałość konstrukcji stalowej w projektowymokresie użytkowania zapewniają: odpowiednie zaprojektowanie; wykonanie; zabezpieczenie przed korozją oraz właściwe utrzymanie. Projektowanie konstrukcji stalowych z uwzględnieniem trwałości Zaletami konstrukcji stalowych są: lekkość; krótki czas montażu; łatwość kształtowania powierzchni; możliwości osiągania dużej rozpiętości; łatwość projektowania konstrukcyjnego ze względu na dostępność i duży wybór gatunków stali. Ponadto stal podlega całkowitemu recyklingowi, dzięki czemu konstrukcje stalowe wpisują się w koncepcję zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych. W projektowaniu konstrukcji stalowych zgodnie z PN-EN 1990:2004 [1] i PN-EN 1993-1-1:2006 [2], zależnie od okresu użytkowania i rodzaju oddziaływań wpływających na trwałość, powinny zostać uwzględnione zagadnienia ochrony przed korozją obejmujące: - właściwości materiałowe stali i stalowych wyrobów budowlanych; - stosowanie rozwiązań konstrukcyjnych zapobiegających korozji; - zabezpieczanie powierzchni powłokami przeciwkorozyjnymi; - stosowanie stali trudno rdzewiejących oraz stali odpornych na korozję; - poziom wykonawstwa; - przeg[...]

Zabezpieczanie konstrukcji budowlanych przed agresywnymi wpływami środowiska DOI:10.15199/33.2015.11.14


  Artykuł dotyczy ochrony konstrukcji betonowych przed działaniem czynników niszczących występujących w warunkach użytkowania. Omówiono wymagania odnośnie do wyrobów i systemów przeznaczonych do powierzchniowej ochrony konstrukcji betonowych i żelbetowych, wyspecyfikowane w normie PN-EN 1504-2 oraz w dokumentach opracowanych w Instytucie Techniki Budowlanej. Zamieszczono wyniki badań laboratoryjnych i in situ wykonane w celu oceny trwałości systemu powłokowego stanowiącego zabezpieczenie chłodni kominowych. Słowa kluczowe: konstrukcje betonowe i żelbetowe, środowisko agresywne, ochrona powierzchniowa, trwałość. Abstract. The paper relates to the protection of concrete structures against destructive factors occurring in the conditions of use. Discusses requirements for products and systems for surface protection of concrete and reinforced concrete, specified in PN-EN 1504-2 and in the documents developed at the Building Research Institute ITB. The results of laboratory and in situ tests to assess the durability of the coating system on cooling towers were presented. Keywords: concrete and reinforced concrete structures, aggressive impact, surface treatment, durability.Konstrukcje betonowe i żelbetowe użytkowane są w środowisku zewnętrznym oraz wewnętrznym i w związku z tym działają na nie różne czynniki fizyczne i chemiczne, powodujące niszczenie.Od zewnątrz konstrukcje z betonu narażone są na czynniki atmosferyczne oraz działanie gruntu, wody morskiej i środków odladzających [1]. Natomiast wewnątrz obiektów budownictwa przemysłowego, spożywczego lub pokrewnych,wktórych podczas eksploatacji używane i/lub wydzielane są substancje chemiczne, elementy konstrukcji z betonu narażone są na działanie agresywnych środowisk chemicznych. Szczególną rolę w procesie niszczenia odgrywa woda. Mechanizm niszczenia betonu i zbrojenia z udziałem wody ma charakter fizyczny, chemiczny i elektrochemiczny. Szkodliwe działanie wody polega ni[...]

Chemoodporny kit na podstawie Monomeru FA DOI:

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono wyniki badań nad recepturą nowych kitów furanowych opartych na żywicy furfuralowoacetonowej. Szczegółowo zbadano użytkowe właściwości nowych kitów, m.in. parametry mechaniczne i odporność chemiczną. Potwierdzono przydatność tych kitów do wykonywania chemoodpornych zabezpieczeń elementów betonowych. W poprzedniej pracy1) przedstawiono wyniki badań nad recepturą plastozaprawy żywicznej opartą na wykorzystaniu Monomeru FA i określono jej właściwości użytkowe. Uzyskane wyniki w pełni potwierdziły przydatność wspomnianej zaprawy do zabezpieczania obiektów betonowych i żelbetonowych przed korozją. W związku z niedostatkiem chemoodpornych kitów na krajowym rynku (wśród których szczególnie poszukiwane są kity furanowe) postanowiono kontynuować wcześniejsze prace i zbadać możliwość zastosowania Monomeru FA do otrzymywania takich kitów. W czasie badań użyto dwóch powszechnie stosowanych i łatwo dostępnych wypełniaczy, tj. mączki kwarcowej (kit FAK) i mączki węglowej (kit FA W). Część doświadczalna Surowce W badaniach zastosowano następujące surowce: - żywicę furfuralowoacetonową (.Monomer FA[...]

Chemoodporna zaprawa żywicowa na podstawie monomeru FA DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad opracowaniem optymalnej receptury plastozaprawy na podstawie monomeru FA. Dokonano oceny fizyko-mechanicznych i chemicznych właściwości tej zaprawy. Stwierdzono jej przydatność do wykonywania chemoodpornych zabezpieczeń konstrukcji betonowych w budownictwie przemysłowym. Monofurfurylidenoaceton (monomer FA) jest - obok difurfurylidenoacetonu - produktem kondensacji furfuralu z acetonem zmieszanymi w stosunku molowym 1,2:1. Gotowa żywica jest brunatną cieczą o małej lepkości (13 ^ 16 s według kubka Forda nr 4). Pod wpływem kwaśnych katalizatorów (np. kwasów: benzenosulfonowego, /j-toluenosulfonowego, siarkowego) polimeryzuje, tworząc usieciowane tworzywo o dużej odporności chemicznej i dużej wytrzymałości mechanicznej. Po wymieszaniu go z odpowiednio dobranym mineralnym wypełniaczem (kruszywo, piasek) i utwardzaczem otrzymuje się tzw. plastobeton. Jest on dobrym izolatorem elektrycznym, nie przepuszcza wody i gazów, jest odporny na mróz, działanie kwasów (oprócz stężonego azotowego), zasad, roztworów soli (nie utleniających), jest termo- i ognioodporny. Można go, podobnie jak beton cementowy 1+3), wzmacniać zbrojeniem. Plastobetonu opartego na monomerze FA używa się w hydrotechnice do budowy elementów zapór, jazów itp. Po dodaniu piasku do monomeru FA otrzymuje się plastozaprawę, z której wykonuje się wszelkiego rodzaju posadzki wylewane na beton, wymurówki hal fabrycznych itp. Z wypełniaczami typu mączki (krzemionka, grafit) można go stosować w postaci kitu jako spoiwo chemoodpornych płytek zabezpieczających hale fabryczne i aparaty. Z danych zawartych w literaturze wynika, że kity i zaprawy, których podstawowym składnikiem jest monomer FA, można z powodzeniem stosować w przemyśle. W wyniku prowadzonych od kilku lat w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" (ICSO) badań nad chemicznym przerobem furfuralu opracowano technologię wytwarzania żywicy furfuralowo-acetonowej (monomer FA) p[...]

 Strona 1