Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Sebastian Kaszuba"

Cement wieloskładnikowy CEM V/A 32,5R-LH składnikiem betonu do budowy fundamentu pod młyn cementu w Cementowni Górażdże


  Jedną z większych inwestycji prowadzonych w ostatnich latach na terenie Cementowni Górażdże jest budowa nowego młyna cementu nr 4. Jest to największy młyn kulowy w Europie (średnica 5,2 m i długość 17 m) o wydajności przemiałowej 5000 t/dobę i 1,2 ÷ 1,4 mln t cementu na rok. Rozwiązania techniczne młyna pozwalają na przemiał każdego rodzaju cementu, począwszy od cementu portlandzkiego CEM I, na cemencie wieloskładnikowym CEM V skończywszy. Tak olbrzymi młyn oraz warunki jego pracy determinowały rodzaj konstrukcji fundamentowej, jaką należało wykonać pod jego osadzenie. Na fundamenty przewidziano zużycie ponad 6000m3 betonu. Były to konstrukcje masywne, do wykonania których należało użyć cementu o niskim cieple hydratacji (LH) i odpowiednio zaprojektować mieszankę betonową. Zdecydowano się na zastosowanie nowego rodzaju cementu, amianowicie cementu wieloskładnikowego CEM V/A 32,5R-LH. Przedmiotem artykułu są zasady projektowania, wykonania i zabudowy betonu w fundamencie młyna nr 4. Właściwości cementu wieloskładnikowego CEM V/A Wskładzie cementu wieloskładnikowego CEM V zaobserwowano efekt synergii oddziaływania popiołu lotnego krzemionkowego (V) oraz żużla wielkopiecowego (S) [1-3]. Ten rodzaj cementu, przy optymalnie dobranej proporcji składników, pozwala na otrzymanie zapraw i mieszanek betonowych o korzystnych cechach reologicznych i odpowiednich właściwościach stwardniałego betonu (wytrzymałość, odporność na agresję chemiczną, skurcz). Cement wieloskładnikowy CEMV/A(S-V) 32,5R-LH charakteryzuje się ciepłem hydratacji zbliżonymdo cementu hutniczego CEMIII/A32,5N-LN-HSR/NA i jest klasyfikowany zgodnie z PN-EN 197-1:2002/A1:2005 jako cement o niskim cieple hydratacji (LH), co pokazano na rysunku 1. Cechą charaktery[...]

Nowa, nieniszcząca metoda diagnostyki procesów korozyjnych na konstrukcjach żelbetowych DOI:10.15199/40.2017.12.1


  Zagrożenie korozyjne infrastruktury budowlanej we fragmentach bazujących na elementach żelbetowych stanowi istotny problem społeczno- gospodarczy o zasięgu globalnym. Coroczne straty spowodowane korozją elementów żelbetowych w Polsce można liczyć w dziesiątkach/ setkach (zależnie od źródła danych) milionów złotych, a w skali Europy i świata wielokrotnie więcej [20]. Obecnie stosowane metody diagnostyczne mają przede wszystkim charakter inwazyjny i niszczący [3, 26]. Istnieje szereg metod, które z natury nie są niszczące np. metody elektrochemiczne, jednak ich stosowanie na obiektach rzeczywistych pozostaje do tej pory pod znakiem zapytania. Jednym z istotnych parametrów pomiarowych, który można powiązać z szybkością procesu korozji jest gęstość prądu korozyjnego [1, 22]. Jego wykorzystanie posiada jednak duże ograniczenia, po pierwsze wymaga znajomości pola powierzchni badanego pręta zbrojeniowego, a po drugie zakłada, że korozja pręta jest równomierna (nie występują lokalne ogniska korozyjne i/lub np. korozja wżerowa) [7]. Stosowane do tej pory rozwiązania komercyjne wykorzystują koncepcję tzw. "guard ring electrode", której celem jest ograniczenie zasięgu polaryzacji pręta zbrojeniowego i tym samym powierzchni elektrody, z której pochodzi sygnał. Koncepcja ta posiada jednak ograniczenia [7]. Stosowane aktualnie rozwiązania komercyjne w zakresie elektrochemicznych metod badań korozji żelbetu sprowadzają się do kilku wariantów: 1. Pomiar potencjału stacjonarnego. Jest to metoda normowa [19]. Pomiar może być realizowany punktowo lub w sposób zautomatyzowany i prezentowany w postaci tzw. map potencjału (przykładowe rozwiązania komercyjne: [10, 11, 14]). 2. Pomiar oporności otuliny. Powszechnie stosowane są dwie metody: dwu i czteroelektrodowa - metoda Wennera [23]. Przykładowe rozwiązania komercyjne przedstawiono w [13, 15]. 3. Pomiar krzywych polaryzacji i wyznaczenie na tej podstawie gęstości prądu korozyjnego. Metoda liniowej[...]

 Strona 1