Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Anna Kwarciak-Kozłowska"

Analiza możliwości sorpcji nanocząstek srebra pochodzenia antropogenicznego z wykorzystaniem biowęgla DOI:10.15199/62.2019.1.18


  Srebro (Ag), zwłaszcza w postaci nanocząstek (NC-Ag), jest coraz częściej stosowane w wielu produktach konsumenckich, głównie jako środek przeciwbakteryjny (najczęściej w postaci azotanu AgNO3). NC-Ag znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach, m.in. jako katalizatory procesów w elektrochemii, czujniki optyczne, jako środek bakteriobójczy, w medycynie i stomatologii do wytwarzania kompozytów, jako składnik filtrów w odkażaczach powietrza, respiratorach, detergentach i opatrunkach1). Zastosowanie NC-Ag wywołuje ryzyko wzrostu powierzchni kontaktu (duży stopień rozwinięcia powierzchni charakteryzujący nanocząstki), a w przypadku dostania się do środowiska, narażenia drobnoustrojów na zniszczenie. Źródła oraz pochodzenie nanocząstek metali przedstawiono na rys. 1. Na podstawie definicji wprowadzonej przez Unię Europejską2), mianem nanomateriałów określa się materiały o wymiarze pojedynczej cząstki w zakresie 1-100 nm. Cechą charakterystyczną nanomateriałów jest silnie rozwinięta powierzchnia, co zapewnia z kolei wysoki stopień kontaktu między reagentami na granicy faz. Nanocząstki metali, w tym NC-Ag, produkuje się najczęściej poprzez mechaniczne rozdrabnianie metali z następną stabilizacją lub poprzez redukcję elektrochemiczną metali3, 4). Mimo wielu korzyści wynikających z zastosowania NC-Ag, istnieje duże ryzyko wywołania przez nie zatrucia środowiska oraz problemów zdrowotnych. Z jednej z teorii opisujących mechanizm działania Ag na drobnoustroje wynika, że nanocząstki mają zdolność wnikania w ścianę komórkową bakterii, wywołując nieodwracalne zmiany strukturalne w błonie komórkowej, a w konsekwencji śmierć komórki5, 6). 114 98/1(2019) Szerokie wykorzystanie NC-Ag wywołało w ostatnim czasie zaniepokojenie spowodowane możliwością zagrożenia ekosystemów oraz zdrowia ludzkiego. Przeprowadzone badania wykazały, że na zmiany środowiskowe, dystrybucję oraz mechanizm działania NC-Ag mają wpływ takie parametry, jak pH, temperatura, [...]

The use of sorbents for purification of gases from the composting process Wykorzystanie sorbentów do oczyszczania gazów z procesu kompostowania DOI:10.15199/62.2015.9.10


  Exhaust gases from composting biomass were passed through a wood bark and their 1:1 mixt.-contg. biofilter to remove NH3 and SOx. The mixed sorbent was the most efficient and allowed for removing 15% NH3 and 70% SOx when compared to the nonbiofiltrated gas. Stwierdzono, że zastosowanie biofiltrów umożliwia prowadzenie procesu kompostowania w sposób minimalizujący uciążliwość odorową. Do zwiększenia wydajności biofiltra w usuwaniu amoniaku i tlenków siarki z gazów powstających podczas kompostowania biomasy przyczynia się zastosowanie mieszaniny sorbentów naturalnych (torf + kora drzewna). Rozwój gospodarczy, cywilizacyjny oraz motoryzacyjny prowadzi do wzrostu ilości zanieczyszczeń stwarzających zagrożenie dla otoczenia. Głównym zanieczyszczeniem wód są ścieki przemysłowe i komunalne. Zanieczyszczeniami gruntów i gleb są pierwiastki chemiczne i związki chemiczne, mikroorganizmy pochodzące z ciekłych i stałych odpadów przemysłowych oraz komunalnych, pyły i gazy emitowane do powietrza uwalniane do atmosfery z obiektów przemysłowych oraz gazy pochodzące z motoryzacji. Standardowe metody eliminowania chemicznych i fizycznych zanieczyszczeń są często drogie i pozostawiają trudne do utylizacji odpady. Usuwanie biologiczne jest efektywne, lecz potrzebuje dodatkowych zabiegów do przebiegu biodegradacji zanieczyszczeń. Idealną metodą jest połączenie sorpcji z mineralizacją. Umożliwia to samoregenerację materiałów sorpcyjnych i ich długotrwałe użytkowanie. Do eliminowania zanieczyszczeń najczęściej stosuje się sorbenty mineralne (zeolity, tlenek glinu, żel krzemionkowy, minerały ilaste: illit, kaolinit, wermikulit, bentonit), sorbenty węglowe (węgiel aktywny), torf, mech, perlit (glinokrzemian potasowo-sodowy zawierający także wapń, magnez i żelazo), trociny i korę oraz siano, trzcinę, słomę zbożową i otręby. Kompostowanie jest procesem umożliwiającym niszczenie mikroorganizmów chorobotwórczych oraz stabilizację biologiczną osadu w [...]

Fenton process supported with ultrasonic field in coke wastewater treatment Wspomaganie procesu Fentona polem ultradźwiękowym w oczyszczaniu ścieków koksowniczych DOI:10.15199/62.2015.9.17


  Industrial wastewater from a Polish cokery was treated with ultrasound (frequency 40 kHz, amplitude 61.5 μm) for 8 min and then purified by addn. of FeSO4 and H2O2 to remove org. impurities by advanced oxidn. The biol. to chem. O2 demand ratio increased from 0.001 up to 0.21 (or up to 0.11 without sonification) at the H2O2/Fe2+ ratio 2.5. Przedstawiono wyniki badań oczyszczania ścieków koksowniczych w procesie Fentona, który wspomagano działaniem pola ultradźwiękowego (UD). Stwierdzono, że oczyszczanie ścieków koksowniczych w zaproponowanym układzie zintegrowanym przebiega średnio z 10-proc. wyższą efektywnością. Ścieki oczyszczone w układzie kojarzącym proces Fentona z polem UD charakteryzowały się wyższym wskaźnikiem BZT5/ChZT (0,21) w porównaniu ze ściekami, które zostały poddane tylko pogłębionemu utlenianiu (0,11). Ścieki koksownicze można zaliczyć do grupy ścieków przemysłowych szczególnie trudnych do oczyszczania i biodegradacji. W ich skład wchodzą m.in. wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, związki heterocykliczne, oleje, substancje smołowe oraz związki nieorganiczne, takie jak cyjanki, siarczki, siarczany, tiosiarczany, amoniak, jak również jony metali ciężkich i rodanki1, 2). Konwencjonalne metody ich oczyszczania oparte na osadzie czynnym nie zawsze są skuteczne i efektywne, szczególnie w przypadku usuwania z nich substancji trudno biodegradowalnych. W związku z tym bardzo ważne jest, aby przed biologicznym procesem ich oczyszczania zastosować wspomagająco procesy fizykochemiczne, które będą odpowiedzialne za wstępne rozłożenie toksycznych i trudno biodegradowalnych związków organicznych3). W ostatnich latach znaczną uwagę poświęca się metodom tzw. zaawansowanego utleniania lub inaczej pogłębionego utleniania AOP (advanced oxidation process) do degradacji niepodatnych na biologiczny rozkład lub też toksycznych zanieczyszczeń4). Czynnikiem utleniającym w AOP są wolne rodniki hydroksylowe odznaczające si[...]

Biofiltracja jako proekologiczna metoda usuwania odorów z procesów kompostowania DOI:10.15199/62.2018.9.6


  Metody dezodoryzacji można podzielić na dwie grupy. Jedną z nich stanowią metody chemiczne, polegające na wprowadzaniu lotnego dezodorantu, utlenianiu związków odorowych, chlorowaniu i utylizacji termicznej lub katalitycznej. Należą tu także metody wykorzystujące procesy sorpcyjne. Druga grupa, należąca do zespołu procesów ekologicznych, to metody biologiczne, takie jak zastosowanie płuczek biologicznych (skruberów) lub biofiltrów bazujących na naturalnych materiałach i mikroorganizmach. W płuczkach biologicznych jako warstwę filtrującą stosuje się osad czynny. Jest to zawiesina mikroorganizmów w wodzie. Filtracja wykorzystuje aktywność heterotroficznych bakterii tlenowych, którym w przeciwprądzie dostarczany jest zanieczyszczony gaz. Mikroorganizmy posiadają zdolność do prowadzenia samooczyszczania sorbentu w komorze napowietrzanej. Po takiej samoregeneracji zawraca się strumień do skrubera. Nieco inaczej zbudowane są filtry z wypełnieniem stałym. Tu głównym elementem jest warstwa materiału filtracyjnego o dużej porowatości. Złoże takie zasiedla się mikroorganizmami zdolnymi do biologicznego rozkładu zanieczyszczeń zawartych w powietrzu. Zanieczyszczone gazy są przepuszczane (przedmuchiwane) przez złoże, w którym zachodzi proces chemiczny, jakim jest sorpcja na materiale filtracyjnym, oraz proces biologiczny, polegający na rozkładzie zanieczyszczeń przez aktywne mikroorganizmy. Podobnie jak w przypadku biopłuczek, obserwuje się tu podatność na samoregenerację. Ostatnie lata pokazują, że metody biologiczne, równie skutecznie jak metody chemiczne czy fizyczne3), sprawdzają się w unieszkodliwianiu lotnych zanieczyszczeń, zarówno tych związanych z powstawaniem odorów, jak i lotnych związków organicznych. Podczas przepływu zanieczyszczonego gazu przez warstwę materiału filtracyjnego następuje dyfuzja zanieczyszczeń z fazy gazowej do aktywnej biologicznie warstwy otaczającej cząstki materiału filtracyjnego4). Dzięki biomasie następu[...]

Zastosowanie TiO2 i ZnO w oczyszczaniu ścieków koksowniczych DOI:10.15199/62.2018.9.15


  W procesie koksowania węgla i uzyskiwania węglopochodnych powstają wody poprocesowe charakteryzujące się bardzo złożonym składem chemicznym zależącym m.in. od parametrów technologicznych produkcji koksu, temperatury procesu koksowania, rodzaju wykorzystywanego węgla oraz stosowanych metod odzysku produktów ubocznych1, 2). Ten rodzaj ścieków można zaliczyć do grupy ścieków przemysłowych szczególnie trudnych do oczyszczania i biodegradacji. W ich skład wchodzą m.in. wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, związki heterocykliczne, oleje, substancje smołowe oraz związki nieorganiczne (cyjanki, siarczki, siarczany, tiosiarczany, amoniak), jak również jony metali ciężkich i rodanki3, 4). Ilość ścieków technologicznych waha się w zakresie 0,15-0,35 m3/t węgla co w przeliczeniu na tonę koksu daje 0,35-0,45 m3. Z uwagi na skład tych wód poprocesowych, klasyczne metody ich oczyszczania oparte na osadzie czynnym nie zawsze są skuteczne i efektywne5, 6). Do unieszkodliwienia ścieków trudno biodegradowalnych zastosować można techniki zwane zaawansowanymi metodami utleniania AOP (advanced oxidation process), w których zasadniczą rolę w utlenianiu związków organicznych odgrywają rodniki hydroksylowe7, 8). Generowanie tych silnie aktywnych rodników następuje w obecności ozonu (O3), nadtlenku wodoru (H2O2), promieniowania UV (fotoliza lub fotokataliza) i/lub ultradźwięków. Heterogeniczna fotokataliza wydaje się być interesującą alternatywą oczyszczania ścieków posiadających w swoim składzie związki refrakcyjne. Jest to stosunkowo tania metoda, która prowadzi do całkowitej mineralizacji materii organicznej do CO2. Procesy utleniania przebiegają w temperaturze otoczenia a stosowane fotokatalizatory są łatwo dostępne9, 10) . Jako półprzewodniki w tym procesie stosuje się głównie katalizatory w postaci tlenków metali (TiO2, ZnO, SnO2, WO3) oraz siarczków, selenów i tellurków (CdS, ZnS, CdSe)11, 12). Ditlenek tytanu wyróżnia się najwyższą aktywno[...]

 Strona 1