Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Małgorzata Ruggiero-Mikołajczyk"

Wpływ dodatku Ce, Cr i/lub Ga do katalizatora Cu/Zn/Zr na syntezę metanolu z ditlenku węgla i wodoru DOI:10.15199/62.2019.1.22


  Wzrost zainteresowania procesem syntezy metanolu jest ściśle związany z wykorzystaniem nadmiaru antropogenicznego ditlenku węgla. Ciągły wzrost emisji CO2 jest spowodowany gwałtownym rozwojem światowej gospodarki, istnieje wiele jego źródeł emisji, m.in. energetyka, ciepłownictwo i przemysł chemiczny. Zagospodarowanie CO2 do syntezy metanolu ma także znaczenie ekologiczne1). Metanol jest ważnym związkiem chemicznym o szerokim zastosowaniu w wielu gałęziach przemysłu. W latach 2010-2017 jego światowa produkcja wzrosła z 50 do ponad 80 mln t2). W przemyśle chemicznym metanol odgrywa ogromną rolę w produkcji szerokiej gamy chemikaliów, m.in. formaldehydu, eteru dietylowgo, kwasu octowego, olefin MTO (methanol-to-olefins) oraz węglowodorów aromatycznych MTA (methanol-to-aromatics)3-5). Ponadto metanol jest jednym z ciekłych "nośników energii", można go przekształcić poprzez rozkład lub parowy reforming w wodór, np. zasilający ogniwa paliwowe6, 7). Pierwszą przemysłową produkcję metanolu uruchomiono w latach dwudziestych XX w. Metanol produkowano w obecności katalizatora chromowo-cynkowego (Cr2O3/ZnO) metodą wysokociśnieniową z gazu syntezowego (mieszaniny H2 i CO). Od lat sześćdziesiątych XX w. metanol produkowany jest metodą niskociśnieniową na katalizatorach miedziowo-cynkowych modyfikowanych chromem (katalizator ICI) lub glinem (katalizator Błasiaka). Surowcem do produkcji metanolu metodą niskociśnieniową jest mieszanina H2 i CO z dodatkiem CO2 nie większym niż 2% ze względu na możliwość dezaktywacji katalizatora8, 9). Synteza metanolu w warunkach przemysłowych jest procesem katalitycznym, prowadzonym w zakresie ciśnień 5-10 MPa i temp. Łukasz Hamryszaka,*, Maria Madej-Lachowskab, Mirosław Grzesika, Karina Kocotc, Małgorzata Ruggiero-Mikołajczykd 134 98/1(2019) Dr Karina KOCOT w roku 2005 rozpoczęła studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego. W 2015 r. obroniła rozprawę doktorską pt. "Mikroekstrak[...]

Synteza 2-metylofuranu i furanu poprzez uwodornienie alkoholu furfurylowego i furfuralu przy użyciu katalizatorów chromitowych DOI:10.15199/62.2019.3.8


  Gwałtowny rozwój przemysłu światowego oraz globalnej gospodarki spowodował rosnące zapotrzebowanie na energię i paliwa. Pogoń za nowymi źródłami energii w połączeniu ze stale wzrastającą świadomością ekologiczną kierunkuje badania naukowe w stronę zwiększenia produkcji związków chemicznych opartych na biomasie. Ekologiczna biomasa (pokłady leśne, resztki drewna i słoma) może służyć obecnie nie tylko jako bezpośrednie źródło energii poprzez spalenie, ale także jest używana do produkcji paliw płynnych, gazowych oraz innych substancji chemicznych1, 2). Cząsteczki otrzymane na skutek przeróbki biomasy mogą być wykorzystywane jako związki wyjściowe do otrzymywania produktów o wysokiej wartości dodanej3). Jedną z bardziej obiecujących tego typu cząsteczek jest furfural4, 5). Do najważniejszych produktów przemian furfuralu należą furan, 2-metylofuran, tetrahydrofuran, 2-metylotetrahydrofuran, lewulinian etylu oraz wiele alkoholi i dioli5). Za szczególnie obiecujący bio-dodatek do paliw został ostatnio uznany 2-metylofuran (2-MF)6, 7). Jego właściwości fizykochemiczne są korzystniejsze niż właściwości 2-metylotetrahydrofuranu, dodatku do paliwa zatwierdzonego przez amerykański Departament Energii. Furfurol, produkt pośredni uzyskiwany poprzez uwodornienie furfuralu również może stanowić substrat dla syntezy 2-MF. Celem pracy było zsyntetyzowanie serii katalizatorów na bazie struktury chromitu i przetestowanie ich w reakcji uwodornienia furfuralu i alkoholu furfurylowego. Motywację do podjęcia pracy stanowiły doniesienia literaturowe świadczące o tym, że aktywnymi katalizatorami przemian furfuralu i furfurolu są układy zawierające metale szlachetne, głównie Pt i Pd osadzone na nośnikach5, 8-11), jak 98/3(2019) 395 Dr Michał ŚLIWA w roku 2005 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2011 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych w Instytucie Katalizy i Fizykochemii Powierzchni im. Jerzego Habera [...]

 Strona 1