Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Hubert Okła"

Cytotoksyczność poliwęglanu napełnianego haloizytem, montmorylonitem i pochodną rodaminy B DOI:10.15199/62.2017.10.23


  W ostatnich latach nastąpił znaczący rozwój materiałów polimerowych. Do grupy cieszącej się szczególnym zainteresowaniem należą nanokompozyty polimerowe, zbudowane z matrycy polimerowej i rozmieszczonych w niej napełniaczy1). Zaprezentowano nowoczesne materiały oparte na poliwęglanie napełnionym różnymi substancjami organicznymi i mineralnymi, takimi jak montmorylonit, haloizyt i pochodna rodaminy B - RTF (chlorek [9-(2-karboksyfenylo)-6-(bisfenyloamino) ksanten-3-ylideno]-bisfenylazaniowy). Napełniacze te zastosowane w tworzywach polimerowych usprawniają ich właściwości mechaniczne, ale również często generują lepszą biozgodność materiałów, umożliwiając tym samym hodowlę komórek, w tym również komórek macierzystych na uzyskanych tworzywach. Procedura ta ma istotne znaczenie przy produkcji tak zwanych żywych rusztowań stosowanych do uzupełnienia ubytków tkankowych i narządowych. Wytypowane napełniacze (haloizyt i montmorylonit) należą do grupy glinokrzemianów. Haloizyt jest minerałem o budowie warstwowo-rurkowej, stanowiącym uwodnioną fazę kaolinitową o symetrii jednoskośnej. Jego struktura została również opisana w układzie heksagonalnym1, 2). Charakteryzuje się on dużą powierzchnią właściwą (60,9 m2/g), porowatością (pojemność 0,19 cm3/g, średnia średnica porów 122,3 Å) oraz jonowymiennością3). Dotychczasowe badania skupiały się głównie na jego wykorzystaniu jako nośnika leków oraz chemicznego inhibitora poprawiającego dostarczanie leku do miejsca docelowego4, 5). Jego dodatek do materiałów polimerowych może też poprawiać adhezję komórek, co zwiększyłoby efektywność wzrostu komórek na rusztowaniach6). Podobne nadzieje wiąże się z montmorylonitem7). Minerał ten ma strukturę płytkową, składa się z trzech wzajemnie połączonych warstw, pomiędzy którymi znajdują się kationy metali, przeważnie sodu, potasu i wapnia8). Taka budowa sprawia, że jest on hydrofilowy. W celu zapew- Aleksandra Skubisa, Bartosz Sikoraa, Klaudia Kubikb[...]

Nowy polimerowy materiał bakteriostatyczny modyfikowany pochodną rodaminy B (RTF) DOI:10.15199/62.2017.7.12


  Większość dostępnych handlowo polimerów ulega biodegradacji jedynie w minimalnym stopniu, co jest spowodowane małą podatnością na rozkład przez grzyby, bakterie lub roztocza oraz dużą odpornością na większość rozpuszczalników. Te właściwości powinny zapewnić warunki nieprzyjazne dla rozwoju kolonii mikroorganizmów ze względu na niewielką ilość dostępnego pokarmu. Jednak podczas normalnego użytkowania większość materiałów bywa pokryta zanieczyszczeniami w postaci łoju, resztek żywności lub kurzu, które mogą być dobrym siedliskiem dla takich organizmów, jak bakterie. W większości przypadków zjawisko to nie ma większego wpływu na użytkowanie materiału, ale w produktach medycznych lub higieny osobistej (strzykawki, szczoteczki do zębów, kabiny prysznicowe) oraz przedmiotów osobistych (słuchawki), właściwości bakteriostatyczne stają się bardzo pożądane. Zaprezentowano metodę otrzymywania nowego materiału bakteriostatycznego oraz jego praktyczne możliwości zastosowania. Walka z zakażeniami bakteryjnymi za pomocą antybiotyków staje się z roku na rok coraz mniej skuteczna z uwagi na wzrastającą odporność bakterii1-3). Dlatego też poza leczeniem, niezbędne jest wprowadzenie odpowiedniej profilaktyki, zapewniającej ograniczanie namnażania się kolonii bakteryjnych na przedmiotach codziennego użytku. Obecnie najczęściej stosowanymi metodami zwalczania bakterii na powierzchni materiałów jest sterylizacja oraz tworzenie powierzchni ochronny[...]

Porowate materiały poliuretanowe do zastosowań w diagnostyce medycznej DOI:10.15199/62.2019.2.13


  Analiza próbek biologicznych sięga wieku Hipokratesa, który opisał halitozę (fetor oris) oraz cuchnięcie wątrobowe (fetor hepaticus) w traktacie dotyczącym zapachu oddechu i chorób1). Możliwość stosowania wydychanego powietrza jako próbki diagnostycznej znacznie wzrosła wraz z powstaniem nowoczesnej chemii oraz inżynierii materiałowej i biomedycznej. W 1784 r. Antoine Lavoisier udowodnił, że ciało ludzkie zużywa tlen i wytwarza ditlenek węgla, a sześć lat później opublikował artykuł naukowy Eksperymenty nt. oddychania zwierząt i zmian zachodzących podczas przechodzenia powietrza przez płuca2). Prawie 100 lat później w 1874 r. Francis Anstie zaobserwował, że małe ilości alkoholu są wydalane w wydychanym powietrzu3). W 1897 r. Nebalthau wykazał, że osoby chore na cukrzycę wydychają aceton4). Bardziej systematyczne badania i testy oddechowe pojawiły się dopiero ok. 1927 r., kiedy to Bogen5) i McNalley6) opracowali testy na obecność alkoholu, które zapoczątkowały wytworzenie pierwszego urządzenia do badania trzeźwości u kierowców opracowanego przez Hargera w 1931 r. i opatentowanego w 1936 r.7). Współczesna era testów fazy oddechowej została zapoczątkowana w 1971 r., kiedy Pauling analizował lotne związki organiczne (LZO) znajdujące się w wydychanym powietrzu, które zostały skondensowane w schłodzonej rurce wykonanej ze stali nierdzewnej. Odkrył on, że normalny ludzki oddech zawiera ponad 250 różnych LZO8). Od tego czasu temat analizy fazy oddechowej przyciąga uwagę naukowców, a także duże zainteresowane lekarzy. Zaobserwowano również coraz większe zainteresowanie poliuretanami, zwłaszcza porowatymi piankami, w diagnostyce medycznej9-14). Celem pracy było otrzymanie oraz charakterystyka fizykochemiczna porowatych materiałów polimerowych i węglowych do zastosowań w diagnostyce medycznej oraz analizie fazy wydechowej sportowców. Część doświadczalna Materiały W badaniach stosowano propoksylowany cykliczny heksamer glicydolanu potasu[...]

 Strona 1