Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Koniorczyk"

Wpływ zawartości soli na pozorną wartość współczynnika przewodzenia ciepła cegły ceramicznej DOI:10.15199/33.2017.05.47


  W artykule przedstawiono wyniki badań zależności pozornej wartości współczynnika przewodzenia ciepła λ cegły pełnej od stopnia nasycenia wodą oraz roztworem siarczanu sodu. Badania przeprowadzonometodą stacjonarnego przepływu ciepła w przypadku następujących stopni nasycenia: 25, 50, 75, 100%.Wyniki eksperymentu potwierdzają negatywny wpływ wilgoci na przewodność cieplną materiału. Wartość współczynnika przewodzenia ciepła λ rośnie wraz ze wzrostem stopnia nasycenia materiału wodą lub roztworem soli. Zaobserwowano, iż obecność roztworu Na2SO4 oraz kryształów dziesięciowodnego siarczanu sodu ma mniej negatywny wpływ na przewodność cieplną badanych próbek niż obecność czystej wody. Słowa kluczowe: cegła pełna, pozorny współczynnik przewodzenia ciepła, siarczan sodu.Obecność wody i rozpuszczonych w niej związków chemicznych znacznie pogarsza właściwości porowatych materiałów budowlanych. Wwielu pracach analizowano związek pomiędzy zawartościąwilgoci awłaściwościami cieplnymi materiałów izolacyjnych [1, 2, 5], zaprawcementowych [3, 4, 7], betonów[3, 4] oraz cegły dziurawki [6].Autorzy tych prac skupiali się na ocenie wpływu czystejwody nawłaściwości cieplnemateriału. W artykule porównano wpływ zarówno czystej wody, jak i kryształów dziesięciowodnego siarczanu sodu (mirabilitu), obecnego w porach, na wartość efektywnego współczynnika przewodzenia ciepła λ pełnej cegły ceramicznej, w której zawartość wilgoci znacznie przekraczała maksymalną sorpcyjną wilgotność materiału. Badania Celem badań opisanych w artykule jest analiza zależności między współczynnikiem przewodzenia ciepła cegły pełnej a stopniem nasycenia wodą lub roztworem soli.Wtestachwykorzystanowodę destylowaną oraz wodny roztwór siarczanu sodu (Na2SO4).W obu przypadkach analizowano następujące stopni[...]

Wpływ postępu zniszczenia mrozowego na przepuszczalność betonu DOI:10.15199/33.2017.12.13


  Mrozoodporność jest jedną z najistotniejszych właściwości, decydujących o trwałości kompozytów cementowych poddanych naprzemiennemu zamrażaniu i rozmrażaniu [4, 6]. Osłabienie materiału jest skumulowanym efektem wielokrotnych zmian temperatury betonu i towarzyszących im odkształceń spowodowanych zamarzaniem cieczy porowej. Przepuszczalność materiału decyduje o odporności jego porowatej struktury na wnikanie agresywnych gazów lub cieczy.Wardeh i in. [10] zaobserwowali, że pogorszenie właściwości mechanicznych materiału zwiększa jego przepuszczalność. Uszkodzenie próbek zdefiniowano jako spadek modułu sprężystości oraz wzrost przepuszczalności w funkcji propagacji pęknięć powstałych na skutek zniszczenia mrozowego. Picandet i in. [5] analizowali wzrost przepuszczalności betonów poddanych cyklicznemu ściskaniu osiowemu (od 3,5 MPa do 60 - 90% wytrzymałości granicznej próbki). Na podstawie badań uzyskano zależność przepuszczalności betonów od zniszczenia materiału określonego jako względny spadek dynamicznego modułu sprężystości. Wbadaniach doświadczalnych zamieszczonych w [1] zaobserwowano, że przepuszczalność gazu jest parametrem bardzo wrażliwym na zniszczenie i zmienia się wyraźnie wraz ze wzrostem poziomu uszkodzenia.Wprzypadku betonu zwykłego przepuszczalność próbek zniszczonych zwiększyła się dziesięciokrotnie w porównaniu z materiałem referencyjnym, podczas gdy dyfuzyjność jedynie 2,5-krotnie. Celem przeprowadzonych badań była ocena wpływu cyklicznego zamrażania wody na wybrane właściwości betonów. Na podstawie wykonanych oznaczeń przeprowadzona została analiza postępu zniszczenia mrozowego opisanego za pomocą zmiany wytrzymałości na ściskanie i modułu sprężystości betonów nienapowietrzonych o różnym wskaźniku wodno-cementowym. Następnie oszacowano wpływ zniszczenia mrozowego na przepuszczalność gazu i jej korelację z modułem sprężystości, którego zmiana jest identyfikowana z parametrem zniszczenia. Badania Program b[...]

Porównanie metod pobierania materiału z betonu samozagęszczalnego w analizie FTIR DOI:10.15199/33.2018.08.20


  Beton samozagęszczalny (SCC, ang. Self-CompactingConcrete) jest określany mianem przełomowej innowacji w technologii betonu [7, 11].Wśród badań laboratoryjnych służących określeniu postępu procesu karbonatyzacji w betonie [1, 5, 8, 12, 13] należy wymienić: termograwimetrię (TG) oraz termiczną analizę różnicową (DTA); dyfraktometrię rentgenowską (XRD); spektroskopię w podczerwieni (FTIR); gammadentysometrię. Najczęściej stosowaną metodą pobierania próbek betonowych do analizy FTIR jest metoda wiercenia na zakładaną głębokość, a następnie rozwiercony materiał jest poddawany analizie. Z pobranegomateriału przygotowywana jest pastylka. Opisana metoda może być obarczona dużymbłędem, ponieważ ok. 70% objętości betonu stanowi kruszywo, a ilość pobieranego materiału w analizie FTIR jest bardzo niewielka (0,001 - 0,0027 g). Analizowany materiał może pochodzić z matrycy cementowej, w której dochodzi do procesu Pod- 1) Politechnika Łódzka; Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska *) Adres do korespondencji: eng.Hubert.Witkowski@gmail.com Streszczenie. W artykule przedstawiono nową metodę pobierania materiału do przygotowania próbek w analizie FTIR, którą można wykorzystać do określenia postępu karbonatyzacji betonu. Uzyskane wyniki porównano ze stosowaną do tej pory metodą wiercenia próbki. Przeprowadzono analizę dwóch mieszanek betonu samozagęszczalnego. Badane próbki miały postać typowych sześciennych kostek oraz gruzu betonowego. Próbki były przechowywane przez 56, 112 i 168 dni w komorze karbonatyzacyjnej. Jednocześnie wykonano analizę termiczną TG/DTA. Uzyskane wyniki potwierdziły zalety zaproponowanej metody. Słowa kluczowe: karbonatyzacja betonu; FTIR; beton SCC; TG/DTA. Abstract.The paper presents a newsamplingmethod for the FTIR analysis,whichmight be used for the determination of the concrete carbonation progress.The obtained resultswere comparedwith the existing drilling method. In the research [...]

Wpływ zawartości alkaliów i ich transportu na rozwój odkształceń wskutek reakcji alkalia-krzemionka w kompozytach cementowych


  W wyniku reakcji alkalia-krzemionka powstaje higroskopijny żel, który powodować może powstawanie naprężeń niszczących beton. Jednym z głównych czynników uwarunkowujących występowanie oraz wpływających na ewolucję tej reakcji jest stężenie alkaliów. Sformułowano model matematyczny opisujący transport powietrza, wody, energii oraz alkaliów w materiale. Uwzględniono adwekcyjny oraz dyfuzyjny transport alkaliów. Postęp reakcji alkalia-krzemionka oraz odkształcenia przez nią spowodowane opisane są w formie przyrostowej. Przedstawiono analizę wpływu współczynnika dyfuzji alkaliów na postęp reakcji alkaliakrzemionka w początkowym okresie reakcji. Słowa kluczowe: reakcja alkalia-krzemionka, transport alkaliów w kompozytach cementowych, degradacja chemiczna betonu Infl uence of the alkali content and transport on the evolution of strains due to the alkali-silica reaction in the cement-based materials The alkali-silica reaction causes chemical degradation of concrete. One of the key factors infl uencing the reaction evolution is the alkali concentration in the material. A mathematical model describing transport of dry air, water, energy and alkalis in the material has been formulated. Both the diffusive and advective fl ows of alkalis have been included. The alkali-silica reaction extent and strains caused by it are described in a rate form. An analysis of the infl uence of the alkali diffusivity on the development of the reaction has been performed. Keywords: alkali-silica reaction, alkali transport in cement-based materials, chemical damage of concrete 1. Wstęp Jedną z przyczyn degradacji konstrukcji betonowych jest reakcja zachodząca między niektórymi kruszywami a alkaliami. Produkty tej reakcji, chłonąc wilgoć, zwiększają swoją objętość, powodując jednocześnie powstawanie naprężeń w materiale. Reakcja ta zachodzi, gdy w strukturze betonu bądź zaprawy jest obecne kruszywo reaktywne chemicznie, stężenie alkaliów w materiale jest odpowiednio [...]

Właściwości mechaniczne warstwy zbrojonej BSO wykonanej z siatki pancernej DOI:10.15199/33.2015.10.37


  W artykule przedstawiono wyniki badań odporności na uderzenie ciałem twardym warstwy zbrojonej siatką pancerną Bezspoinowych Systemów Ociepleń oraz przyczepności klejów do podłoża betonowego i styropianu. Otrzymane wyniki porównano z właściwościamimechanicznymi warstwy zbrojonej wykonanej z tradycyjnej siatki szklanej. Podczas badań zastosowano dwa kleje: tradycyjną zaprawę klejowo-szpachlową zbrojoną włóknami oraz klej dyspersyjny. Badany kompozyt poddano różnym warunkom kondycjonowania. Słowa kluczowe: BSO, warstwa zbrojona, siatka pancerna, właściwości mechaniczne.Wytrzymałość mechaniczna Bezspoinowego Systemu Ociepleń (BSO) powinna być zagwarantowana przez dobrą przyczepność kleju do materiału termoizolacyjnego i powierzchni ściany, warstwy zbrojonej z wyprawą tynkarską do materiału termoizolacyjnego [1] oraz odporność na zmiany temperatury i uderzenia. Cechy te zapewnia stosowanie odpowiedniej warstwy zbrojonej złożonej z tkaniny, dawniej polipropylenowej [2], a obecnie najczęściej z włókna szklanego oraz kleju [3]. Odporność mechaniczna jest parametrem szczególnie ważnym w miejscach, gdzie mogą pojawić się przypadkowe lub nieprzypadkowe uderzenia, np. gałęzią drzewa, piłką lub innym przedmiotem. Wzmacnianie warstwy zbrojonej części parterowej powinno być standardemw budynkach wielorodzinnych czy użyteczności publicznej. Jest to rozwiązanie zalecane w Instrukcji ITB nr 447/2009 [4]. Najczęściej odporność na uderzenie poprawia się przez zastosowanie podwójnej siatki w warstwie zbrojonej systemu. Stosunkowo nowym rozwi[...]

Możliwość stosowania tynków lekkich jako tynków renowacyjnych DOI:10.15199/33.2016.09.06


  Wartykule przedstawiono badania dotyczącemożliwości wykorzystania tynków lekkich jako tynków renowacyjnych. Bazując na wymaganiach zawartych w polskiej normie i instrukcjiWTA, wykonano badania parametrów fizycznych tynku cementowo-wapiennego, trzech tynków lekkich wykonanych z perlitu oraz tynku renowacyjnego. Cechy mechaniczne oraz porowatość i paroprzepuszczalność wybranych tynków lekkich spełniają wymagania stawiane tynkom renowacyjnym. Zbyt duża adsorpcja wody wskutek podciągania kapilarnego może spowodować powierzchniową krystalizację soli, co wyklucza zastosowanie tynków lekkich jako tynków renowacyjnych. Istnieje możliwość stosowania tynków lekkich jako tynków podkładowych w systemie tynków renowacyjnych. Słowa kluczowe: tynki lekkie, krystalizacja soli, tynki renowacyjne, perlit.Jednym z czynników powodujących zniszczenie bądź uszkodzenie obiektów budowlanych jest woda oraz substancje chemiczne w niej rozpuszczone, w tym sól. Zawilgocenie ścian może byćwynikiembraku izolacji poziomej lub pionowej, uszkodzeń pokrycia dachu lub obróbek blacharskich, deszczu zalewającego mur bezpośrednio, a także rozbryzgów od nawierzchni chodnika lub jezdni podczas ruchu pojazdów. Sole rozpuszczone w wodzie przedostają się wówczas w głąb muru, a w czasie odparowywania wilgoci do otoczenia sól krystalizuje w porach i na powierzchni przegrody. Jednymze sposobów zabezpieczenia konstrukcji przed niekorzystnymwpływemsoli jest stosowanie systemu tynków renowacyjnych. Wymagania dotyczące tego typu systemu sformułowane zostały przez instytut WTA (Wissenschaftlich-TechnischeArbeitsgemeinschaft für Bauwerkserhaltung und Denkmalpflege) w instrukcji nr 2-9-04 Sanierputzsysteme [6]. W zależności od stopnia zasolenia, zdefiniowanegowtabeli 1, budowę oraz grubości warstw tynków renowacyjnych przedstawiono w tabeli 2. Norma PN-EN-998-1 [2] zawiera równieżwymagania dotyczące tynkówrenowacyjnych, jednak nie wspomina, że powinny one stanowić [...]

 Strona 1