Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Marek Wolszczak"

Skład chemiczny i mikrostruktura biowęgli otrzymanych pirolitycznie z odpadów roślinnych DOI:10.15199/62.2018.8.29


  Współczesny przemysł rolno-spożywczy jest odpowiedzialny za powstawanie odpadów roślinnych, które stanowią cenne źródło surowca do wytwarzania przydatnych gospodarczo produktów. Wśród odpadów celulozowych generowanych w branży rolno- -spożywczej można wymienić m.in. pestki owoców, łupiny, wytłoki, odpady słomy zbożowej, paździerze roślin włóknistych, biomasę alg i szyszki chmielowe stanowiące odpad po ekstrakcji nadkrytycznej. Na szczególną uwagę zasługuje pirolityczne przetwarzanie odpadów roślinnych, pozwalające na otrzymywanie węgli aktywnych1-7). Pirolityczny rozkład biomasy jest procesem złożonym, podczas którego przebiegają różnego typu reakcje chemiczne, głównie wg mechanizmu rodnikowego. Podstawowym procesem chemicznym jest karbonizacja, której towarzyszą reakcje dehydratacji, izomeryzacji, aromatyzacji, a także utleniania. Doniesienia literaturowe wskazują także na przebieg procesów wtórnych, takich jak kraking, kondensacja oraz powstawanie syngazu. Jakość produktów tych przemian uzależniona jest od parametrów technologicznych, głównie 97/8(2018) 1381 Inż. Marek WOLSZCZAK w roku 1995 ukończył studia inżynierskie w Wyższej Szkole Inżynierskiej im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu. Obecnie jest zatrudniony w Zakładzie Technologii Proekologicznych w Instytucie Technologii Eksploatacji - Państwowym Instytucie Badawczym w Radomiu. Specjalność - technologia chemiczna. warunków temperaturowych, a także rodzaju atmosfery ochronnej. W wyniku pirolizy powstają w szczególności węgiel, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, para wodna, tlenki węgla, wodór, a także smoły popirolityczne8). Karbonizacja przebiega w wysokich temperaturach, w atmosferze ochronnej, uniemożliwiającej dostęp powietrza. W temp. 400-600°C większość związków organicznych, w tym celuloza, stanowiąca materiał budulcowy większości odpadów roślinnych, ulega destrukcji z wytworzeniem wolnych rodników, które w dalszych reakcjach rekombinacji tworzą struktury [...]

Ocena efektywności wybranych metod dehydratacji oleju transformatorowego


  Zastosowanie suszenia olejów transformatorowych ma szczególne znaczenie dla transformatorów długo eksploatowanych oraz pełniących ważne funkcje w systemie energetycznym. W artykule omówiono wyniki badań procesu odwadniania oleju transformatorowego metodami przedmuchu powietrza i próżniową. Opisano stanowiska badawcze stosowane do osuszania oleju. Przeprowadzone badania pozwoliły na ustalenie odpowiednich warunków suszenia z uwzględnieniem właściwości oleju. Wyniki zostały wykorzystane do opracowania nowego urządzenia do odwadniania olejów transformatorowych, które można podłączyć bezpośrednio do transformatora. Transformatory podczas eksploatacji narażone są na zawilgocenie izolacji w wyniku kontaktu z powietrzem przenikającym z zewnątrz przez nieszczelności oraz chemicznego rozpadu celulozy [1, 2]. Woda stanowi produkt rozpadu celulozy i jednocześnie przyspiesza ten proces. Zawilgocenie izolacji powoduje obniżenie rezystywności elektrycznej izolacji, wzrost współczynnika strat dielektrycznych i pojawienie się wyładowań niezupełnych. Najgroźniejszym skutkiem zawilgocenia jest zjawisko gwałtownego uwalniania wody po przekroczeniu krytycznej temperatury (tzw. efekt bąblowania) [1]. Dzięki suszeniu oleju możliwe jest spowolnienie procesu degradacji izolacji, co zwiększa bezpieczeństwo użytkowania, stabilizuje ogólny stan techniczny transformatora oraz wydłuża czas jego eksploatacji [3-6]. Osuszenia oleju można dokonać w warunkach eksploatacyjnych za pomocą urządzeń do usuwania wody. Główną zale[...]

Proekologiczne bazy olejowe wysokospecjalistycznych środków smarowych DOI:10.15199/62.2018.9.30


  W ostatnich latach nastąpił wzrost zainteresowania olejami roślinnymi w aspekcie ich szerokiego stosowania jako proekologicznych środków smarowych. Pomimo realizacji wielu prac badawczych nadal nie wzrasta liczba nowych zastosowań przemysłowych dla tych środków i od wielu lat utrzymuje się ona na stałym poziomie nieprzekraczającym kilku procent produkowanych substancji smarowych. Głównymi zaletami olejów roślinnych są przede wszystkim korzystne właściwości smarne, jak również ich nietoksyczność oraz biodegradowalność w środowisku naturalnym1, 2). Wadą jest mała odporność na proces utleniania i hydrolizy ze względu na ich strukturę, a w szczególności występowanie wiązań podwójnych i wiązania estrowego w cząsteczce triglicerydów3-5). W warunkach tarcia oleje roślinne narażone są na zmienne temperatury wymuszeń mechanicznych i czynników atmosferycznych, co przyczynia się do intensyfikacji degradacji olejów i zmian jakości ograniczających zakres ich zastosowań6, 7). Jednym ze sposobów zwiększania trwałości eksploatacyjnej olejów roślinnych jest stosowanie dodatków poprawiających ich odporność oksydacyjną oraz właściwości funkcjonalne8-10). Szczególne wymagania w stosunku do użytkowanych środków smarowych występują w branżach przemysłu produkującego żywność11- 14). System zarządzania bezpieczeństwem żywności wg normy15) wprowadza konieczność stosowania bezpiecznych środków smarowych. W normie dotyczącej maszyn dla przemysłu spożywczego sprecyzowano zagrożenia, jakie dla wytwarzanej żywności mogą stanowić maszyny stosowane w tym przemyśle oraz warunki, jakie powinny spełnić środki smarowe, żeby były dopuszczone do kontaktu z żywnością, a także niezbędne przedsięwzięcia dla uniknięcia zanieczyszczenia żywności. Z analizy wymagań dotyczących produkcji i higieny żywności wynika, że smarowanie maszyn w przemyśle spożywczym wymusza stosowanie tylko i wyłącznie certyfikowanych środków smarowych, a wszystkie stosowane składniki do wytwarz[...]

Self-lubricating epoxide composites Kompozyty epoksydowe o właściwościach samosmarujących DOI:10.15199/62.2015.12.24


  A com. epoxy resin was modified by addn. of aliph. polyamine, graphite, a poly-α-olefin oil and phosphate fire retardant, cured at 130°C and studied for friction coeff. in contact with steel, heat resistance and mech. strength. The addn. of graphite resulted in a decrease in the resin hardness, impact strength and friction coeff. Przedstawiono wyniki badań aplikacyjnych samosmarujących kompozytów epoksydowych o potencjalnym zastosowaniu w środkach transportu. Badano stabilność termiczną i właściwości tribologiczne materiałów kompozytowych. Dodatki w postaci rozgałęzionych środków sieciujących, bezhalogenowych retardantów palenia i środków smarowych znacząco poprawiły właściwości tribologiczne kompozytów. Testy tribologiczne wykazały, że dodatek smaru ciekłego lub stałego do kompozytów epoksydowych powodował obniżenie ich współczynnika tarcia o powierzchnie stalowe. Jednym ze sposobów zmniejszania negatywnego wpływu tarcia na styku każdych powierzchni poruszających się względem siebie, np. w silnikach i łożyskach, jest stosowanie środków obniżających tarcie, które przedłużają życie stalowych elementów. Wadą środków smarowych (zarówno smarów stałych, jak i olejów) jest to, iż po zużyciu konieczna jest ich wymiana, bez możliwości recyklingu. Zatem środek smarowy staje się odpadem, który należy poddać utylizacji. Równie istotnym problemem są niekontrolowane wycieki olejów i smarów powodujące w przemyśle spożywczym kontaminację żywności, a w transporcie, w przemyśle leśnym i wydobywczym zanieczyszczenie środowiska naturalnego.Podejmowano próby obniżenia współczynnika tarcia poprzez zastosowanie stałych napełniaczy kompozytów żywic epoksydowych oraz pokrywanie powierzchni metali materiałami termoutwardzalnymi. Yin i współpr.1) zastosowali naniesioną na powierzchnię metalu powłokę epoksydową napełnioną grafitem, obniżającą współczynnik tarcia. Pomimo korzystnego działania stałego modyfikatora tarcia na właściwości tribologicz[...]

Impregnaty parafinowe do papierowych i tekturowych opakowań do żywności DOI:10.15199/62.2017.12.37


  Opakowania papierowe i kartonowe, ze względu na dobre właściwości i niski koszt, są od wielu lat niezastąpione w przemyśle spożywczym1). Papier i tektura, których zaletami są między innymi niska gęstość, szerokie możliwości kształtowania i łatwość nadruku, skutecznie chronią zawartość przed wpływem czynników zewnętrznych. W przeciwieństwie do opakowań z tworzyw sztucznych, których okres rozkładu wynosi kilka tysięcy lat, papier całkowicie ulega biodegradacji już po 2 latach2). Technologia przetwarzania papieru na skalę przemysłową osiągnęła bardzo wysoki poziom. Możliwość ponownego wykorzystania i biodegradowalność sprawiają, że szczególną dynamiką wzrostu charakteryzuje się rynek opakowań z tektury falistej. Opakowania te są idealnym surowcem do przetwarzania, co potwierdza ok. 85-proc. wydajność otrzymywania wtórnej miazgi z odzyskanego papieru3, 4). Opakowanie musi spełnić wiele wymagań związanych z dopuszczeniem do kontaktu z żywnością5). Stosowanie mas celulozowych z rynku wtórnego wiąże się z możliwością przenikania zanieczyszczeń z opakowania do żywności. Ich źródłem jest często samo opakowanie, głównie pozostałości farb drukarskich. W celu zapewnienia właściwości ochronnych i barierowych opakowania są impregnowane woskami, termoplastycznymi polimerami lub dyspersjami. Stosowane są również systemy wielowarstwowej laminacji (tzw. TetraPak)6). Względnie nowymi rozwiązaniami dla zapobiegania migracji substancji niepożądanych do żywności są pojemniki na napoje impregnowane silikonem i papier pokryty związkami perfluoroalkilowymi. Na etapie badań są również powłoki oparte na różnych materiałach biopolimerowych, takich jak pochodne skrobi czy celulozy, chitozan, alginiany, gluten pszeniczny, proteiny serwatkowe, polikaprolakton i polihydroksyalkaniany7). Biopolimerowe powłoki zapobiegają przenikaniu wilgoci do produktów żywnościowych, są dobrymi barierami dla olejów i są biodegradowalne. Polimery oraz materiały kompozytowe zawi[...]

 Strona 1