Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"HELENA JANIK"

Materials used for the production of bone implants Materiały stosowane do wytwarzania implantów kości DOI:10.15199/62.2015.2.10


  A brief review, with 24 refs., of metallic, ceramic, polymeric and composite materials. Materiały stosowane do wytwarzania implantów kostnych muszą być biokompatybilne, nietoksyczne, bioaktywne oraz wykazywać odpowiednie właściwości mechaniczne, takie jak wytrzymałość na ściskanie, na zginanie oraz sztywność i twardość. Gama stosowanych materiałów jest bardzo szeroka, obejmuje metale, polimery, ceramikę oraz ich kompozyty. Każdy z tych materiałów ma swoje mocne i słabe strony. Praca stanowi przegląd materiałów stosowanych do wytwarzania implantów kości, ze szczególnym uwzględnieniem oferty rynku polskiego. W 2013 r. w Polsce zarejestrowano ok. 134 tys. złamań kości1). Najczęściej dochodzi do złamań w obrębie miednicy oraz kości udowej. Przyczyny złamań kości są różne. Mogą one dotyczyć jednej lub więcej kości (wielomiejscowe złamanie) lub złamania kości w wielu miejscach (złamania wielofragmentowe), które najczęściej występują u osób starszych lub powstają w wyniku ciężkiego obrażenia, np. zmiażdżenia kości. Odrębną grupę stanowią złamania patologiczne, powstające w zmienionej chorobowo tkance kostnej. Powstają one najczęściej w chorobach nowotworowych (w miejscu przerzutów), w chorobach układowych (np. odwapnienie, osteoporoza) lub w wyniku zapalenia tkanki kostnej2). Tkanka kostna ma zdolność regeneracji, nieustannie ulega resorpcji i jest zastępowana nową tkanką. Z tego względu większość defektów, takich jak niewielkie złamania, nie wymaga kosztownego i długotrwałego leczenia. W przypadku większych urazów, uszkodzeń lub ubytków kostnych niezbędne jest leczenie operacyjne. Początkowo stosowano operacyjne nastawianie i zespolenie kości, jednak metoda ta nie zapewniała uszkodzonej kości odpowiedniego wsparcia mechanicznego do prawidłowej regeneracji. Dlatego konieczne stało się wprowadzenie implantów kostnych. Materiałom stosowanym do wytwarzania implantów kostnych stawia się wiele wymogów. Pod kątem biologicznym materiał [...]

Poliuretany do zastosowań w medycynie na bazie poli(ε-kaprolaktonodiolu) oraz poliglikolu etylenowego

Czytaj za darmo! »

Omówiono sposoby otrzymywania poliuretanów do zastosowań medycznych. W wyniku modyfikacji znanej metody prepolimerowej otrzymano dwie serii nowych poliuretanów różniących się składem chemicznym, dla których przygotowano pełne charakterystyki właściwości. Wykazano, że wprowadzenie poliglikolu etylenowego do struktury poliestouretanów otrzymanych na bazie polikaprolaktonu znacząco poprawia powinowactwo materiałów do wody, zwiększa stopień degradacji i biozgodność polimerów bez straty właściwości mechanicznych. Mixed polyurethanes were prepd. in 2-stage reaction of poly(ε-caprolactonediol), poly(ethylene glycol) and 1,4-butanediol with NCO(CH2)6NCO and dicyclohexylmethylene- 4,4’-diisocyanate at 60-80°C and studied for heat resistance, hardness, d., swelling, degradn. in H2O, wetting behaviour and cytotoxicity. The addn. of poly(ethylene glycol) resulted in increasing the biocompatibility of the polyurethane recommended for medical applications. Od wielu lat poli(glikol etylenowy) (PEG) oraz polikaprolakton (PCL) są dzięki swojej nietoksyczności uznanymi biomateriałami, zatwierdzonymi do użytku wewnętrznego w organizmie człowieka przez amerykańską Agencję do spraw Żywności i Leków FDA (U.S. Food and Drug Administration)1). Zarówno PEG, jak i PCL cechują się wysoką biozgodnością, biodegradowalnością oraz przenikalnością dla cząsteczek leków2, 3). Oba związki z powodzeniem są stosowane jako oligodiole do produkcji poliuretanów (PUR) do zastosowań medycznych. W ostatniej funkcji sprawdzają się zarówno jako poliole, jak i napełniacze, a także uczestniczą w syntezach kopolimerów z dodatkiem innych polimerów, kopolimerów PCL-PEG, a także polimerów typu IPN (interpenetrating networks). Poliestrouretany otrzymane z PCL odznaczają się dobrymi parametrami mechanicznymi, są elastyczne i wytrzymałe, degradują się w długim czasie i w nieznacznym stopniu, a ich powierzchnia charakteryzuje się niewielką zwilżalnością4-7). Poliet[...]

Podatność na degradację poliuretanów z syntetycznym polihydroksymaślanem w środowisku utleniającym i hydrolitycznym


  Poliuretany (PURs), zawierające w segmencie giętkim ataktyczny, telecheliczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) (a-PHB) oraz polikaprolaktonodiol (PCL) lub polioksytetrametylenodiol (PTMG), poddano degradacji hydrolitycznej i oksydacyjnej. Segment sztywny zbudowany był z 4,4’-diizocyjanianu difenylometylenu (MDI) lub 4,4’-diizocyjanianu dicykloheksylometylenu (H12MDI) oraz 1,4-butanodiolu (1,4-BD). Dla porównania zsyntezowano PURs bez a-PHB. Poliuretany poddano degradacji hydrolitycznej w buforze fosforanowym z dodatkiem NaN3 w czasie 36 tygodni oraz oksydacyjnej w roztworze CoCl2/H2O2 w czasie 16 tygodni inkubacji. Próbki inkubowano w temperaturze 37oC. Postęp degradacji śledzono poprzez kontrolowanie masy próbek poliuretanów oraz obserwację ich powierzchni pod mikroskopem optycznym w świetle odbitym bez polaryzatora. Poliuretany, zawierające syntetyczny, ataktyczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) wykazały większą wrażliwość na degradację oksydacyjną niż hydrolityczną. Na powierzchni poliuretanów poddanych działaniu roztworu oksydacyjnego zaobserwowano wyraźną erozję próbek. Zastosowanie alifatycznego diizocyjanianu w syntezie poliuretanów zwiększyło podatność poliuretanów na degradację, zwłaszcza w środowisku hydrolitycznym, w porównaniu do poliuretanu z diizocyjanianem aromatycznym. Znacznie większe zmiany masy oraz powierzchni próbek zaobserwowano dla poliuretanów z PTMG niż z PCL w segmencie giętkim. Słowa kluczowe: poliuretany, hydroksymaślan, utlenianie, hydroliza, degradacja Degradability of polyurethanes with synthetic polyhydroxybutyrate in oxidative and hydrolytic environments New polyurethanes with synthetic polyhydroxybutyrate in their soft segments were degraded under hydrolytic and oxidative conditions. The soft segments of the investigated polyurethanes were built of polytetramethylene glycol (PTMG) and atactic poly[(R,S)- 3-hydroxybutyrate] (a-PHB) or polycaprolactone diol (PCL) and a-PHB, whereas the hard segments co[...]

 Strona 1