Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Katarzyna Przywecka"

Pigmenty fosforanowe zawierające amon, glin, wapń i molibden do zastosowań w kompozycjach powłok ochronnych DOI:10.15199/62.2017.12.27


  Obecnie głównym źródłem strat materiałowych w przypadku konstrukcji i urządzeń jest korozja. Wiąże się to również z zanieczyszczeniem środowiska oraz zagrożeniem dla życia i zdrowia ludzkiego. Każdego roku korozja jest powodem ogromnych strat budżetowych na całym świecie1). Do dziś usuwane są przede wszystkim jej skutki, rzadziej zaś zapobiega się niszczeniu korozyjnemu już na etapie projektowania konstrukcji i jej późniejszej eksploatacji. Coraz większa świadomość w tym zakresie sprawia, że na przestrzeni lat można zauważyć tendencję wzrostową w zakresie inwestowania w odpowiednią ochronę antykorozyjną. W Stanach Zjednoczonych w 1975 r. aż 40% kosztów spowodowanych korozją związane było z niewłaściwym stosowaniem praktyk antykorozyjnych, zaś w 2010 r. koszty z powodu korozji, których można uniknąć stanowiły już 35% kosztów całkowitych2). Obecnie jednym z najpopularniejszych sposobów walki z korozją jest stosowanie organicznych powłok ochronnych3-6). Jeszcze lepszą ochronę zapewnia dodatek pigmentów antykorozyjnych7). Do tej pory stosowano w tym celu chromiany baru, cynku, strontu oraz ołów w postaci proszkowej, a także w postaci mieszanych tlenków ołowiu. Substancje te mają jednak negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie człowieka i z tego powodu zaprzestano ich stosowania8, 9). Od wielu lat najpowszechniej stosowanymi pigmentami antykorozyjnymi są pigmenty fosforanowe pierwszej generacji, czyli fosforany(V) oraz hydroksyfosforany(V) kationów jednego rodzaju10). W tej grupie pod kątem właściwości antykorozyjnych najlepiej sprawdził się fosforan( V) cynku. Badania wykazały, że jego toksyczność jest mniejsza niż toksyczność chromianów11-19). Mimo to, zgodnie z europejskim rozporządzeniem CLP z 2008 r.20), Zn3(PO4)2 został zaklasyfikowany jako substancja niebezpieczna i oznaczony symbolami H400 ("działa bardzo toksycznie na organizmy wodne") oraz H411 ("działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki"). Taki[...]

Wytwarzanie antykorozyjnych pigmentów fosforanowych w instalacji pilotażowej DOI:10.15199/62.2019.2.27


  Stal jest jednym z podstawowych materiałów konstrukcyjnych, szeroko stosowanych zarówno w przemyśle, jak i w urządzeniach powszechnego użytku. Światowa produkcja tego materiału w 2017 r. wyniosła 1609,5 Tg, a w Polsce było to 9,2 Tg w 2016 r.1, 2). Jednym z najpoważniejszych niebezpieczeństw związanych z wykorzystaniem stali jest jej korozja. Zjawisko to generuje nie tylko duże koszty związane z samą naprawą uszkodzonych urządzeń3), ale także może powodować utratę cennych materiałów, zmniejszenie wydajności procesu (w przypadku instalacji przemysłowych), zanieczyszczenie środowiska produktami korozji, a nawet katastrofy4). Najbardziej efektywną i praktyczną metodą walki z korozją jest stosowanie różnego rodzaju powłok ochronnych5-7). Są to nierozpuszczalne cząstki pigmentów, najczęściej nieorganicznych, w organicznych lub wodnych nośnikach zwanych matrycami. To właśnie pigmenty dodawane do farb mają zdolność inhibitowania korozji, dzięki czemu nadają właściwości ochronne całej kompozycji powłoki8). Dotychczas najpowszechniej stosowanym w tym celu materiałem był fosforan(V) cynku9-13). Jednak jego działanie nie jest wystarczające ze względu na słabą rozpuszczalność14, 15) i wskazana jest jego modyfikacja poprzez wprowadzenie innych kationów lub anionów16-18). Dodatkowo fosforan(V) cynku został zaklasyfikowany jako substancja niebezpieczna dla organizmów wodnych (ze względu na jony cynku), co znacznie ogranicza jego użycie w przemyśle okrętowym19). Od wielu lat prowadzone są badania w kierunku wprowadzenia do obrotu alternatywnych inhibitorów korozji. Jako zamienniki dla fosforanu( V) cynku proponowano inne związki. Jedną z takich grup są fosforany( V), w których kationy cynku są częściowo lub całkowicie zastąpione kationami sodu, potasu, wapnia, magnezu, glinu lub strontu20-25). Kolejne Bogumił Kica, Katarzyna Przyweckaa,*, Barbara Grzmila, Krzysztof Kowalczyka, Adam Burkiewiczb, Robert Pleskaczb 318 98/2(2019) Dr hab. inż. Krzys[...]

 Strona 1