Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Bogusław Buszewski"

29. Międzynarodowe Sympozjum Chromatograficzne (ISC-Toruń'12) 18. Międzynarodowe Sympozjum Metod Separacyjnych (ISSS'2012)


  Światowe spotkanie chromatografistów oraz tych, którzy interesują się szeroko pojętymi metodami separacyjnymi, odbyło się po raz dwudziesty dziewiąty w Toruniu w dniach 9-13 września 2012 r. Stało się to dzięki wysiłkowi wszystkich członków i organizacji, ze wschodu i zachodu, północy i południa Europy, skupiających analitykówchromatografistów. W murach Uniwersytetu Mikołaja Kopernika spotkali się specjaliści, zarówno teoretycy, jak i praktycy, reprezentanci 58 krajów, pochodzący z uczelni wyższych, instytutów badawczych oraz różnych branż przemysłu. Tematem przewodnim 29. Międzynarodowego Sympozjum Chromatograficznego (29'ISC-Torun'12) oraz 18. Międzynarodowego Sympozjum Metod Separacyjnych (ISSS'2012) była Chromatografia wczoraj, dzisiaj i jutro. Organizatorami byli: Stały Komitet ISC, Polskie Towarzystwo Chemiczne, Komitet Chemii Analitycznej PAN, Europejskie Towarzystwo Metod Separacyjnych (EuSSS), Centralnoeuropejska Grupa Metod Separacyjnych (CEGSS) oraz Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Patronat honorowy nad tym ważnym wydarzeniem objęła Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prof. dr hab. Barbara Kudrycka. Na czele Międzynarodowego Komitetu Naukowego i Komitetu Organizacyjnego stanął prof. dr hab. B. Buszewski (UMK, Toruń) prezydent EuSSS, CEGSS i PTChem wspierany przez współpracowników, doktorantów i studentów-wolontariuszy z Katedry Chemii Środowiska i Bioanalityki UMK. Głównymi sponsorami 29'ISC byli: Agilent Technology, Shimadzu, Thermo-Fisher, LECO i Waters. Patronat medialny pełniły czasopisma LC-GC, Chromatography Today oraz Analityka i Laboratorium. Toruńskie spotkanie otworzył koncert fortepianowy Pawła Wakarecego, (toruńskiego laureata finału Konkursu Chopinowskiego (2011 r.) oraz krótki wykład dr M. Targowskiego o historii i współczesnym znaczeniu kulturalnego i naukowego Torunia. Uroczystego otwarcia Sympozjum dokonali prof. J. Guliński, wiceminister Nauki i Szkolnictw[...]

Porowate nanostruktury polimerowe do selektywnej sorpcji śladowych ilości związków organicznych


  W ostatnich latach zauważalny jest intensywny wzrost badań nad nowymi zastosowaniami polimerów elektroaktywnych. Materiały te wykorzystuje się w chwili obecnej m.in. w budowie urządzeń elektronicznych i elektroluminescencyjnych. Ostatnie lata wskazują również na nowe zastosowania tych materiałów jako sensorów oraz selektywnych sorbentów w technikach przygotowywania próbek, głównie w mikroekstrakcji do fazy stałej (SPME). Stanowić mogą one również wypełnienia kolumn do wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC). Jedną z technik, z wykorzystaniem której mogą być otrzymywane porowate nanostruktury polimerowe, jest polimeryzacja elektrochemiczna. Technika ta, poprzez dobór odpowiednich warunków prądowych podczas syntezy, bądź też rodzaju układu elektrolitowego, pozwala na ste- Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń Paweł Olszowy, Bogusław Buszewski* Porowate nanostruktury polimerowe do selektywnej sorpcji śladowych ilości związków organicznych Polymeric porous nanostructures for application in extraction of trace amounts of organic compounds Dr Paweł OLSZOWY w roku 2007 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Na tej samej uczelni, w 2011 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych. Od 2011 r. odbywa staż podoktorski w Department of Pharmacology and Experimental Neuroscience, College of Medicine, University of Nebraska Medical Center w USA. Od 2007 r. jest członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego, a od 2009 r. również Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Specjalność - chemia polimerów i chemia analityczna, w tym metody przygotowania próbek, chromatografa, metody separacyjne, spektrometria mas oraz proteomika i metabolomika.� Katedra Chemii Środowiska i Bioanalityki, Wydział Chemii, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, ul. Gagarina 7, 87-100 Toruń, tel.: (56) 611-43-08, fax: (56) 611-48-37, e-mail: bbusz@chem.uni.torun.pl, tel. +48, fax. +48 Prof. dr [...]

A new approach to fractionation of colloidal particles by gravitational fractionation in self-adjustable split-flow thin cells in the full depletion mode Nowe podejście do frakcjonowania cząstek koloidalnych za pomocą grawitacyjnego frakcjonowania w samonastawnym kanale przepływowym w trybie pełnego zubożenia DOI:10.15199/62.2016.4.25


  A SiO2 suspension with a strictly defined particle size distribution and a sediment taken from the Vistula river were sepd. by short and long-term fractionations carried out in a newly developed self-adjustable split-flow thin cell fractionation system operating in the full depletion mode. The collected fractions were characterized by using a laser diffraction particle size analyzer. A very good sepn. of both materials during the short-term fractionation was achieved. The sepn. efficiency significantly decreased during the 24 h long fractionation because of sedimentation of particles in the app. Przedstawiono wyniki eksperymentalnych badań separacji zawiesiny krzemionki o ściśle zdefiniowanej wielkości cząstek oraz osadów dennych pobranych z rzeki Wisły, zarówno podczas frakcjonowania krótko-, jak i długotrwałego. Frakcjonowanie przeprowadzono w nowo opracowanej, samonastawnej celce do frakcjonowania z podziałem strumienia, pracującej w trybie pełnego zubożenia. Analizy zebranych frakcji dokonano metodą dyfrakcji laserowej za pomocą analizatora wielkości cząstek. Uzyskano bardzo dobre rozdzielenie obu materiałów w trakcie frakcjonowania krótkotrwałego. Separacja znacząco obniżyła się w trakcie frakcjonowania po 24 h w wyniku sedymentacji cząstek w aparaturze. Obecnie coraz częściej poszukuje się tanich oraz uniwersalnych metod separacji koloidów, mogących znaleźć zastosowanie zarówno w analityce, jak i w skali przemysłowej. Wymaga to uwzględnienia wielu czynników, takich jak duża wydajność separacji przy zróżnicowanych prędkościach przepływu cieczy, sprawność rozdzielania cząstek w szerokim spektrum ich wielkości, a także prostota i łatwość 95/4(2016) 839 Prof. dr hab. Bogusław BUSZEWSKI w roku 1982 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie. W 1986 r. uzyskał stopień doktora nauk na Słowackim Uniwersytecie Technicznym w Bratysławie. Na tej samej uczelni, w 1992 r. obronił pracę[...]

Synthesis of silver-casein nanocomplexes Synteza nanokompleksów srebrowo-kazeinowych DOI:10.15199/62.2016.7.29


  Ag ions were adsorbed on milk casein from an aq. solns. at pH 3-9 and room temp. to study the process kinetics and the morphol. and structure of the complexes. Przeprowadzono syntezę nanokompleksów kazeiny z srebrem. Zbadano kinetykę immobilizacji srebra na kazeinie oraz zależność immobilizacji srebra na kazeinie od wartości pH roztworu. Zarówno kazeinę, jak i syntezowane kompleksy srebra z kazeiną scharakteryzowano metodą transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM) i fourierowskiej spektroskopii w podczerwieni (FTIR). Dodatkowo wykorzystano techniki spektrometrii mas z laserową jonizacją- desorpcją wspomaganą matrycą z analizatorem czasu przelotu (MALDI TOF MS) oraz z indukcyjnie sprzężoną plazmą (ICP). Uzyskane wyniki badań pozwoliły na sformułowanie wniosków dotyczących charakteru przebiegu, a także mechanizmów tworzenia się kompleksów srebrowo-kazeinowych. Mleko jest pierwszym i podstawowym źródłem pożywienia ssaków. Jego zadaniem jest zarówno odżywienie organizmu, jak i dostarczenie łatwo dostępnych źródeł energii, takich jak kwasy tłuszczowe i aminokwasy oraz witaminy. W mleku znajdują się peroksydazy, laktoferyny, immunoglobuliny oraz lizozymy pełniące funkcję ochronną zarówno dla dziecka, jak i matki1). W mleku rozróżnia się kazeiny, których zawartość szacuje się na ok. 80% wszystkich obecnych białek, oraz tzw. białka serwatkowe (pozostałe 20%), zawieszone w roztworze o pH 4,62). Kazeina stanowi podstawowy materiał budulcowy w procesie tworzenia hemoglobiny, białek osocza krwi, ponadto stymuluje proliferację limfocytów i aktywuje makrofagi. Kazeiny są syntezowane w gruczołach ssaków. Ich cechą szczególną jest obecność wiązania aminokwasów z grupą fosforanową3). W sekwencji w pierwszej kolejności występuje seryna, następnie dowolny aminokwas i na końcu kwas glutaminowy lub ponownie seryna. Ufosforylowane części polipeptydu tworzą swoiste klastry z fosfoseryną znajdującą się po zewnętrznej stronie. Ma to szczególni[...]

Xenobiotics, toxic compounds, mutagens and carcinogens substances. Classification and regulatory challenges Ksenobiotyki, substancje toksyczne, mutagenne i kancerogenne. Klasyfikacja i aspekty prawne DOI:10.15199/62.2017.1.5


  A review, with. 54 refs., of legal aspects of using chem. substances in the environment and foods. Dokonano przeglądu literatury naukowej i omówiono akty prawne dotyczące ksenobiotyków, substancji toksycznych, mutagennych i kancerogennych. Podano klasyfikacje tych substancji wg ECHA (UE), IARC (WHO) oraz ATSDR i OSHA (USA). Przytoczono liczne akty prawne (dyrektywy, ustawy, rozporządzenia) dotyczące rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, w sprawie wprowadzania klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin chemicznych (CLP). Omówiono problematykę substancji chemicznych, ich mieszanin oraz czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy w Polsce i USA. Podano informacje na temat substancji niepożądanych w paszach dla zwierząt gospodarskich oraz zanieczyszczeń chemicznych w środkach spożywczych (żywności) z uwzględnieniem prawnych wymogów unijnych (UE). Przedstawiono rolę instytucji kontrolnych w ocenie jakości żywności i środowiska w Polsce oraz w USA (FDA, EPA). Problematyką ksenobiotyków zajmuje się toksykologia, interdyscyplinarna nauka wyodrębniona z takich dziedzin, jak biologia, chemia, medycyna, medycyna weterynaryjna i farmakologia1-4). Już w średniowieczu ojciec medycyny nowożytnej Paracelsus zwrócił uwagę na znaczenie dawki i negatywny wpływ substancji obcych dla organizmów żywych. Substancje te mogą wywierać u człowieka i zwierząt negatywne skutki zdrowotne (także śmiertelne) po wchłonięciu ich drogą pokarmową (doustną), oddechową (inhalacyjną) lub po absorpcji i dyfuzji przez skórę (droga dermalna)2, 4), co przedstawiono na rys. 1. Terminem "ksenobiotyk" określany jest związek chemiczny występujący w organizmie, którego jednak sam organizm nie produkuje ani też w normalnych warunkach nie przyjmuje z pożywieniem (paszą). Inaczej mówiąc, jest [...]

Ekstrakcja płynami w stanie nadkrytycznym jako technika izolowania związków biologicznie aktywnych z materiału roślinnego o znaczeniu przemysłowym DOI:10.15199/62.2018.8.3


  W ostatnim dwudziestoleciu obserwuje się znaczący wzrost zainteresowania przemysłu farmaceutycznego, kosmetycznego i spożywczego pozyskiwaniem substancji biologicznie aktywnych przez ekstrakcję płynami w warunkach nadkrytycznych. Rośnie liczba doniesień literaturowych na temat rodzaju ekstrahowanych materiałów, jak również pogłębiany jest stan wiedzy o mechanizmie procesu oraz zależnościach fizykochemicznych, decydujących o jego powodzeniu1). Technika ta stosowana jest do izolowania wybranych grup związków biologicznie aktywnych z roślin, które pozyskiwane są w formie ekstraktu lub do oczyszczania surowca w celu uzyskania właściwej pozostałości poekstrakcyjnej. Przykładem tego może być dekofeinizacja kawy lub oczyszczanie materiałów z niepożądanych składników, np. pestycydów lub wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych2). Proces ekstrakcji w warunkach nadkrytycznych w skali ½-technicznej i przemysłowej, ze względu na złożoność zachodzących zjawisk fizykochemicznych, parametrów procesu, wymagań odnośnie czystości produktów, powinien być poprzedzony badaniami w mniejszej skali. Badania te mają na celu, m.in. znalezienie optymalnego obszaru parametrów, w którym separacja pożądanych substancji bioaktywnych zachodzi z największą wydajnością. Umiejętne przeniesienie warunków tych badań na skalę przemysłową pozwala na prowadzenie procesu przy możliwie najniższych kosztach. Ekstrakcja płynem w stanie nadkrytycznym, szczególnie ditlenkiem węgla jako rozpuszczalnikiem, jest techniką przyjazną środowisku, 97/8(2018) 1247 Prof. dr hab. Bogusław BUSZEWSKI w roku 1982 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie. W 1986 r. uzyskał stopień doktora nauk na Słowackim Uniwersytecie Technicznym w Bratysławie. W 1992 r.obronił pracę habilitacyjną na tej samej uczelni, a w 1999 r. uzyskał tytuł profesora nauk chemicznych. Jest kierownikiem Katedry Chemii Środowiska i Bioanalityki Wydziału Chemi[...]

Optoelektroniczny system sensorów biomarkerów zawartych w wydychanym powietrzu DOI:10.15199/13.2016.9.12


  W artykule omówiono optoelektroniczny system sensorów biomarkerów zawartych w wydychanym powietrzu. System ten składa się z pięciu bloków funkcjonalnych: układu pobierania próbek (UPP), układu kondycjonowania (UK), czujnika CEAS (ang. Cavity Enhanced Absorption Spectroscopy), dwuwidmowego czujnika MUPASS (ang. MUltiPass Absorption Spectroscopy System), oraz układu przetwarzania sygnałów (UPS). Układ UPP służy do pobrania od pacjenta próbki wydychanego powietrza z górnych lub z dolnych dróg oddechowych. Zadaniem UK jest minimalizacja wpływu interferentów, jakimi są m.in. para wodna, czy ditlenek węgla. Czujnik CEAS umożliwia wykrywanie tlenku azotu. Dla tego markera uzyskano granicę wykrywalności około 30 ppb. Do detekcji metanu i tlenku węgla zastosowano dwuwidmowy sensor MUPASS z jedną komórką wieloprzejściową. Dla metanu uzyskano granicę wykrywalności 100 ppb, natomiast dla tlenku węgla wyniosła ona 400 ppb. Słowa kluczowe: sensory optoelektroniczne, analiza wydychanego powietrza, biomarkery.Powietrze wydychane z płuc ludzkich jest mieszaniną azotu, tlenu, dwutlenku węgla, pary wodnej oraz śladowych ilości innych gazów, w tym przeszło 1000 lotnych związków organicznych o stężeniu od kilku ppm do nawet setek ppt [1]. Badanie związków endogennych (wytwarzanych wewnątrz organizmu) może stanowić istotne źródło informacji o stanie zdrowia, natomiast związki egzogenne (dostarczane z pożywieniem), o ile występują w niestandardowych stężeniach, mogą wskazywać na ewentualne stany wywołane zażywaniem lekarstw lub oddziaływaniem zanieczyszczonego środowiska. Obecność chorych komórek w organizmie ludzkim powoduje zmiany stężenia poszczególnych składników wydychanego powietrza, tzw. biomarkerów. Biomarkerami mogą być również inne substancje lotne, niespotykane zazwyczaj w oddechu człowieka zdrowego. W Polsce od kilku lat są prowadzone prace badawcze nad wykrywaniem markerów chorobowych w wydychanym powietrzu. Początkowo problematyką tą[...]

Sensory optoelektroniczne do detekcji markerów chorobowych z laserami przestrajalnymi w zakresie < 2,5 mikro m DOI:10.15199/13.2016.9.16


  Pewne związki chemiczne występujące w oddechu ludzkim (zwane biomarkerami) dostarczają informacji o stanie zdrowia organizmu. W artykule tym prezentujemy wyniki doświadczeń dotyczących wykrywania biomarkerów takich jak tlenek węgla, metan, amoniak i aceton przy użyciu laserowej spektroskopii absorpcyjnej w zakresie UV-NIR. Dla większości związków wymienionych powyżej osiągnięte zostały czułości detekcji umożliwiające zastosowanie optoelektronicznych sensorów do wykrywania chorób. Słowa kluczowe: sensory optoelektroniczne, analiza wydychanego powietrza, biomarkery.W powietrzu wydychanym z płuc ludzkich, obok głównych gazów (N2, O2, CO2, H2O), wykryto około 3000 innych związków [1] Nadmiar pewnych związków (nazywanych biomarkerami) jest związany z niektórymi chorobami. Obecnie obserwuje się szybki postęp w rozwoju metod analizy oddechu. Umotywowane jest to wielkim potencjałem rozpoznawania tą drogą chorób lub monitorowania terapii. Metody te są względnie nieskomplikowane, bezbolesne, niestresujące i nieinwazyjne [2]. Absorpcyjna spektroskopia laserowa umożliwia szybkie i precyzyjne wykrywanie niektórych związków w oddechu. Takie instrumenty będą mogły być stosowane w praktyce klinicznej do wykrywania chorób w czasie rzeczywistym. Układy doświadczalne Wykrywanie biomarkerów metodami optycznymi polega na pomiarze tłumienia światła w komórce zawierającej badaną próbkę wydychanego powietrza [3]. Wymaganą selektywność detekcji osiąga się dzięki użyciu światła laserowego, którego długość fali jest precyzyjnie dopasowana do charakterystycznej linii widmowej danego związku. Biomarkery należą do grupy związków, które występują w oddechu w zakresie niewielkich stężeń tj. od dziesiątków ppt do dziesiątków ppm. Przy dużej liczbie związków występujących w wydychanym powietrzu ich widma absorpcyjne mogą się nakładać i zakłócać. W szczególności cząsteczki ditlenku węgla i pary wodnej występujące w oddechu w wysokim stężeniu (do 5%) należą d[...]

 Strona 1