Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"PATRYCJA EWA JAGIEŁOWICZ"

Analiza śladu styku w globoidalnej przekładni ślimakowej z obrotowymi zębami DOI:10.15199/148.2017.12.1


  Globoidalne przekładnie ślimakowe złożone są z walcowej lub torusowej ślimacznicy oraz globoidalnego ślimaka, którego zarys w przekroju wzdłużnym ściśle przylega do ślimacznic. Koło ślimacznicy jest usytuowane względem ślimaka najczęściej pod kątem δ. W porównaniu z walcowymi przekładniami ślimakowymi, globoidalne przekładnie ślimakowe cechuje mniejsze zużycie eksploatacyjne oraz większa sprawność [1 - 4]. Zaletą jest również korzystniejsze położenie linii styku i jednoczesna współpraca większej liczby zębów [1 - 5]. Między zwojami ślimaka a zębami ślimacznicy występują duże prędkości poślizgu, nie tylko wzdłuż zarysów zębów, ale również wzdłuż zęba, co wynika z położenia kół względem siebie - wichrowatość osi [6, 7]. Przy większych obciążeniach następuje zatarcie zębów, ponieważ prędkość poślizgu wzrasta wraz ze wzrostem kąta wzniosu linii zwoju ślimaka. Wadą takich przekładni jest również mała sprawność i, co jest z tym związane, silne nagrzewanie się oraz konieczność chłodzenia. Do wad należą też trudności technologiczne oraz duża wrażliwość na dokładność wykonania tych przekładni [3]. Przekładnie ślimakowe znajdują zastosowanie w przypadkach, gdy wymagane jest duże przełożenie, a często także zmiana położenia osi. Z uwagi na budowę, jak i spełniane funkcje, przekładnie ślimakowe są wyzwaniem dla konstruktorów. Konstrukcja przekładni W celu ograniczenia tarcia ślizgowego stworzono nowy typ ślimacznicy [8, 9]. Zęby w ślimacznicy mają kształt ściętego stożka i są zamocowane obrotowo w łożyskach tocznych lub ślizgowych. Stożkowy kształt zęba obrotowego pozwala na minimalizowanie [...]

 Strona 1