Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"JERZY BOCHEN"

Posadzki z wielkoformatowych płyt ceramicznych - problemy wykonawcze DOI:10.15199/33.2016.12.03


  Wartykule przedstawiono wyniki badańmających na celu wyjaśnienie uszkodzeń nietypowych wielkoformatowych płyt posadzkowych ze spieków kwarcowych, które powstały w czasie użytkowania w istniejącym budynku.Wtym celu przeanalizowano obowiązującewymagania normowe i zalecenia techniczne oraz w ich świetle wykonano badania właściwości płyt. Wyniki wykazały jako przyczynę uszkodzeń nieprawidłowości wykonawcze oraz ujawniły problemy i konsekwencje związane z jakością podłoża i sposobu klejenia płyt. Słowa kluczowe: wielkoformatowe płyty posadzkowe, uszkodzenia użytkowe, wymagania techniczne, właściwości fizyczne i mechaniczne.Poprawne ułożenie posadzki z płytek ceramicznych związane jest ze spełnieniem wymagań dotyczących: podłoża; zaprawy klejącej; spoinowania i jakości powierzchni [13, 14, 15]. Zgodnie z wytycznymi [16, 17], płytki ceramiczne należy układać na podkładzie równym, odpowiednio wytrzymałym i zdylatowanym. Zaprawa klejąca powinna być właściwie układana,mieć odpowiednią grubość, a spoiny odpowiednią szerokość.Muszą być także uwzględnione wytyczne producenta płytek dotyczące rodzaju kleju.Podczas układaniapłytekceramicznychnależyprzestrzegać wytycznych normowych i instrukcji [3 ÷ 12]. Wartykule pokazano główne problemy wykonawcze i ichwpływna błędy iwady posadzek ceramicznych wewnątrz pomieszczeń, wykonanych z cienkich wielkoformatowych płyt ze spieków kwarcowych. Wymagania normowe dotyczące wielkoformatowych płyt ceramicznych Na rynku obok typowych płytek ceramicznych od pewnego czasu są dostępne wielkoformatowe płyty ze spieków kwarcowych stosowane jako okładziny ścienne i podłogowe. Płyty mają wymiary powyżej 1,0 m i grubość 3 - 4,5 mm w zależności od systemu.Wzwiązku z tym, ich układanie obłożone jest licznymi i zaostrzonymi wymaganiami. W aprobacie technicznej ITB nr AT-15-9003/2012 [1] określono 16 wymaganych właściwości: wygląd zewnętrzny; odchyłki wymiarowe; jakość powierzchni; nasiąkliwość wodą; wyt[...]

Posadzki z wielkoformatowych płyt ceramicznych - problemy wykonawcze DOI:


  Poprawne ułożenie posadzki z płytek ceramicznych związane jest ze spełnieniem wymagań dotyczących: podłoża; zaprawy klejącej; spoinowania i jakości powierzchni [13÷15]. Zgodnie z wytycznymi [16, 17], płytki ceramiczne należy układać na podkładzie równym, odpowiednio wytrzymałym i zdylatowanym. Zaprawa klejąca powinna być właściwie układana, mieć odpowiednią grubość, a spoiny odpowiednią szerokość. Muszą być także uwzględnione wytyczne producenta płytek dotyczące rodzaju kleju. Podczas układania płytek ceramicznych należy przestrzegać wytycznych normowych i instrukcji [3÷12]. W artykule pokazano główne problemy wykonawcze i ich wpływ na błędy i wady posadzek ceramicznych wewnątrz pomieszczeń, wykonanych z cienkich wielkoformatowych płyt ze spieków kwarcowych. WYMAGANIA NORMOWE DOTYCZĄCE WIELKOFORMATOWYCH PŁYT CERAMICZNYCH Na rynku obok typowych płytek ceramicznych od pewnego czasu są dostępne wielkoformatowe płyty ze spieków kwarcowych stosowane jako okładziny ścienne i podłogowe. Płyty mają wymiary powyżej 1,0 m i grubość 3-4,5 mm w zależności od systemu. W związku z tym, ich układanie obłożone jest licznymi i zaostrzonymi wymaganiami. W aprobacie technicznej ITB nr AT-15-9003/2012 [1] określono 16 wymaganych właściwości: wygląd zewnętrzny; odchyłki wymiarowe; jakość powierzchni; nasiąkliwość wodą; wytrzymałość na zginanie; odporność na uderzenie; odporność na ścieranie; współczynnik liniowej rozszerzalności cieplnej; odporność na szok termiczny; mrozoodporność; odporność na środki chemiczne i na plamienie; antypoślizgowość; reakcja na ogień. Z aplikacją płyt ze spieków kwarcowych o wymiarach 1000 x 3000 mm i grubości 3 mm zetknąłem się w budynku mieszkalnym, gdzie ułożono 36 całych i 41 przyciętych elementów płyt [2]. Po ułożeniu posadzki zaczęły pojawiać się liczne uszkodzenia. Łącznie uszkodzonych było 17 całych płyt i 19 fragmentów, czyli 47% powierzchni. Najczęściej występujące defekty, to pękn[...]

Diagnostyczne badania wykwitów solnych na restaurowanych elewacjach Część 1 -badania cegieł DOI:10.15199/40.2018.1.3

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Korozja mineralnych elementów elewacji muru może wynikać z właściwości materiału albo / i być spowodowana czynnikami zewnętrznymi. Bezpośrednią przyczyną powstawania wykwitów solnych na powierzchni elewacji jest migracja wilgoci przez porowate komponenty muru: cegły, zaprawę murarską i fugi. Wilgoć może pochodzić z gruntu lub opadów atmosferycznych. Istotnym czynnikiem jest woda, w której rozpuszczają się minerały. Kapilarnie transportowane jony na zewnątrz cegły podczas procesu wysychania krystalizują lub reagują ze składnikami cegieł i zapraw tworząc nowe związki. Z tego względu w niektórych porach roku, wiosną i jesienią, wykwity pojawiają się częściej i intensywniej. Kolejnym czynnikiem mającym wpływ na występowanie wykwitów jest skład stosowanych materiałów budowlanych oraz ich właściwości dyfuzyjne. Wysolenia mogą pojawić się bezpośrednio po związaniu spoiwa oraz po pewnym czasie po zawilgoceniu muru. Wykwity mogą pochodzić z wymywania i reakcji składników zhydratyzowanego cementu, czy ogólnie spoiwa, z jonami zawartymi w wodzie ze środowiska. Cement oraz stosowane domieszki lub dodatki mogą być potencjalnym źródłem soli rozpuszczalnych w wodzie. Najczęściej pojawiające się naloty to wykwity wapienne, siarczanowe, chlorkowe i sodowe, czy potasowe, ale również azotanowe, w zależności od umiejscowienia w budowli [3, 8, 10, 11, 19]. W pracy opisano zniszczenia elewacji obiektu, obecnie muzeum, któremu można przypisać klasę mikro ekspozycji MX5 według [14], ponieważ znajduje się w obszarze mocno uprzemysłowionym. W analizowanym przypadku remontowanego budynku, dawnej kopalnianej elektrowni, uszkodzone cegły nieotynkowanych elewacji były zastępowane nowymi, z zastosowaniem nowych zapraw do murowania i fugowania [1]. Prace renowacyjne trwały od wiosny do jesieni. Najintensywniejsze wykwity na cegłach i fugach elewacji pojawiły się w przedmiotowym budynku w pierwszym sezonie wiosennym, zwłaszcza na cokołach przyzi[...]

Diagnostyczne badania wykwitów solnych na restaurowanych elewacjach Część 2 - badania zapraw i tynków DOI:10.15199/40.2018.2.4

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Artykuł stanowi kontynuację prezentacji wyników badań jakości i trwałości nowo wbudowanych materiałów w adaptowanym ponad stuletnim pokopalnianym budynku dawnej elektrowni [1, 2]. Budynek został wzniesiony w konstrukcji murowej z kondygnacją podziemną. Ze względu na wysokie walory architektoniczne elewacji i zabytkowe wyposażenie, budynek został zaadaptowany jako muzeum i galeria wystaw. Z uwagi na znaczne zużycie i częściową degradację zostały wymienione wszystkie elementy wykończeniowe, a elewację odnowiono. Czynnikiem niekorzystnym było usytuowanie budynku na terenie położonym niżej w stosunku do ulicy, co okresowo skutkowało silniejszym oddziaływaniem wód gruntowych, opadowych. W celu zabezpieczenia przed wilgocią zostały wykonane nowe izolacje wodochronne oraz przepony hydrofobowe metodą iniekcji ciśnieniowej. Wpływ wilgoci na ściany, zwłaszcza kondygnacji podziemnej, ma bowiem istotne znaczenie dla ich trwałości. Ceglane elewacje zostały oczyszczone metodą ścierną na wilgotno, a uszkodzone cegły wymieniono na nowe z zastosowaniem zapraw do murowania i fugowania. Wszystkie tynki wewnętrzne w podziemiu, po zakończeniu prac iniekcyjnych, zostały wymienione na nowe. Wykonano je jako trójwarstwowe o grubości 18 - 35 mm z cienkimi warstwami obrzutki i gładzi 2 - 3 mm i zasadniczą warstwą wewnętrzną narzutu. Następnie, po okresie zimowym na wszystkich cokołach oraz na ścianach wokół schodów zewnętrznych do piwnic zaczęły pojawiać się wykwity solne - na nowych cegłach i na spoinach. Badania przedstawione w pierwszej części artykułu [2] wykazały, że do wysoleń na elewacjach przyczyniła się niska jakość cegieł - ich niekorzystne właściwości kapilarne, a źródłem soli okazały się zaprawy do murowania i fugowania oraz zastosowanie żużla w składzie surowcowym cegieł. Czynnikiem inicjującym była przypuszczalnie wilgoć z opadów atmosferycznych wnikająca w grunt, a następnie adsorbowana przez mury ścian zewnętrznych, która [...]

 Strona 1