Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Michalska"

Oszust, złodziej, morderca - mroczne sekrety opakowań

Czytaj za darmo! »

Gdyby spróbować nadać opakowaniom cechy ludzkie, niektóre z nich okazałyby się typami spod ciemnej gwiazdy. Wśród populacji porządnych, ładnych, interesujących czy inteligentnie zaprojektowanych opakowań są takie, z którymi chyba nikt z własnej woli nie chciałby mieć do czynienia.Są opakowania - kłamczuchy. Trochę oszukują nas co do wielkości czy ilości produktów, jakie kryją w sobie. Zwodzą nas opisem sporządzonym małą czcionką, a kiedy doczytamy w domu skład czy pochodzenie towaru, czujemy się wprowadzeni w błąd. Są takie wytwory, które stroją się w cudze piórka, naśladują, u[...]

Wpływ nadtlenku wodoru i odczynnika Fentona na eliminację bakterii Listeria monocytogenes z osadów ściekowych DOI:10.15199/62.2018.9.42


  W Polsce dla małych i średnich oczyszczalni ścieków rolnicze wykorzystanie osadów jest najbardziej korzystne1), zwłaszcza w tych rejonach, w których w użytkowaniu rolniczym dominują gleby lekkie i ubogie w warstwę próchnicy2). W osadach ściekowych występują jednak liczne mikroorganizmy potencjalnie chorobotwórcze oraz patogenne, przy czym do najczęściej identyfikowanych bakterii należą: Salmonella spp., Shigella spp., Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Clostridium perfringens, Proteus vulgaris oraz Listeria monocytogenes2, 3). Analizy zachowania L. monocytogenes w ściekach i osadach przeprowadzili Garrec i współpr.4). Największą liczbę tych bakterii w osadzie stwierdzono w ilości 5,3·101-2,8·104 jtk/g suchej masy (s.m.) w 93% pobranych próbek. Liczba bakterii Listeria spp. kształtowała się na tym samym poziomie zarówno w zmieszanych, jak i odwodnionych osadach (11-35 jtk/g s.m.). W przypadku L. monocytogenes stwierdzono liczebność nie większą niż 4,3 jtk/g i jej obecność w 70% osadów zmieszanych oraz 73% odwodnionych. W niesprzyjających warunkach środowiska liczne bakterie patogenne, dzięki wstrzymaniu wzrostu i syntezy ściany komórkowej oraz poprzez spowolnienie przemian metabolicznych, uzyskują możliwość przetrwania i uaktywnienia się w bardziej korzystnym środowisku5). Szczególną oporność L. monocytogenes na warunki środowiska w porównaniu z innymi bakteriami stwierdzili Pourcher i współpr.6). Według niektórych autorów7, 8) u bakterii L. monocytogenes w niesprzyjających warunkach środowiskowych (m.in. w stresie głodowym) może występować zjawisko VBNC (viable but nonculturable). Istnieje pogląd, że stan ten jest genetycznie zaprogramowaną odpowiedzią bakterii na stresy środowiskowe, umożliwiającą przetrwanie w bardzo trudnych warunkach. Mimo pewnych rozbieżności dotyczących traktowania zjawiska VBNC przez różnych badaczy, pewne jest, że bakterie znajdujące się w tym stanie są ewidentnym zagrożeniem, ponieważ [...]

Hygienization of sewage sludge with burned and hydrated lime Higienizacja osadów ściekowych z wykorzystaniem wapna palonego i hydratyzowanego DOI:10.15199/62.2015.4.23


  Sewage sludge was treated with CaO or Ca(OH)2 (doses up to 350 g/kg of dry mass) for 96 h to eliminate Salmonella enteritidis bacteria. Full hygienization of the sludge was achieved after 1 h when CaO doses 250 g/kg or Ca(OH)2 doses 350 g/kg were used. Zbadano wpływ zróżnicowanych dawek wapna palonego i hydratyzowanego na higienizację osadów ściekowych zawierających bakterie Salmonella enteritidis. Dawką CaO zapewniającą całkowitą eliminację tych bakterii było 220 g/kg s.m. po 24 h kontaktu, a w przypadku Ca(OH)2 300 g/kg s.m. po 48 h. Stosując Ca(OH)2, oczekiwane efekty higienizacyjne można uzyskać przy niższych dawkach po wydłużeniu czasu oddziaływania. Osady ściekowe pochodzące z mechaniczno-biologicznych oczyszczalni ścieków o małej równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) mają korzystne właściwości nawozowe, przy czym zawartość metali ciężkich nie przekracza w nich wymagań określonych w Rozporządzeniu1). Duża zawartość substancji organicznej, związków azotu i fosforu, a także makro- i mikroskładników sprawia, że odpady te coraz częściej są wykorzystywane w nawożeniu terenów rolniczych i leśnych oraz do rekultywacji terenów zielonych2-4). Oprócz wielu aspektów przemawiających za ich rolniczym zagospodarowaniem, istnieją również znaczące ograniczenia, m.in. wynikające z obecności w ich składzie chorobotwórczych drobnoustrojów. Do najczęściej identyfikowanych mikroorganizmów patogennych w osadach ściekowych należą bakterie Salmonella spp., Shigella spp., Escherichia coli O157, Vibrio cholerae, Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas aeruginosa, Clostridium perfringens, Bacillus anthracis, Streptococcus faecalis i Proteus vulgaris5-7). Zgodnie z obecnym stanem prawnym w osadach ściekowych przeznaczonych do nieprzemysłowego wykorzystywania niedopuszczalne jest występowanie pałeczek z rodzaju Salmonella. Jednak skażenie surowych osadów ściekowych tymi bakteriami stwierdziło wielu autorów2, 8-10). Liczba pałeczek Salmonella w [...]

Effect of ferrous sulfate and peracetic acid on the properties of activated sludge Wpływ siarczanu żelaza(III) i kwasu nadoctowego na właściwości osadu czynnego DOI:10.15199/62.2015.10.41


  An activated sludge was treated with Fe2(SO4)3 (5-7 g/kg dry mass) and AcOOH (0.15-0.75 mg/kg dry mass) to change the suspension content, sediment index and d. index of the sludge. The addn. resulted in decrease of the biotic sediment index but did not result in any substantial decrease in the filamentous bacteria no. Zbadano wpływ siarczanu żelaza(III) i kwasu nadoctowego na właściwości osadu czynnego, opierając się na wskaźnikach fizykochemicznych i mikrobiologicznych (indeks osadowy, indeks gęstości, zawiesiny ogólne, indeks biotyczny osadu, bakterie nitkowate). Zastosowane w doświadczeniu reagenty chemiczne wpływały na skład ilościowy i gatunkowy biocenozy osadu czynnego. Siarczan żelaza stanowił czynnik limitujący proliferację bakterii nitkowatych, jednak ograniczał w znacznym stopniu rozwój pozostałych elementów mikrofauny. Dozując siarczan żelaza(III) w dawce powyżej 6 g/kg s.m. zawiesin ogólnych (ZO), stwierdzono tendencję zmniejszenia ilości bakterii nitkowatych oraz obniżenie wartości indeksu biotycznego osadu. Kwas nadoctowy jako reagent nieselektywnie utleniający niekorzystnie wpływał na właściwości osadu czynnego, gdyż powodował znaczny wzrost proliferacji morfotypów bakterii nitkowatych już przy najniższej dawce. Jednocześnie kwas ten negatywnie wpływał na biocenozę osadu czynnego, co powodowało obniżenie indeksu biotycznego osadu o 8 jednostek w 10-stopniowej skali.Oczyszczanie ścieków komunalnych metodą osadu czynnego należy do najbardziej popularnych i wydajnych technologii. Podstawowy proces oczyszczania składa się z 2 głównych etapów obejmujących rozkład zanieczyszczeń zawartych w ściekach przez mikroorganizmy w wyniku przemian biochemicznych oraz oddzielenie ścieków oczyszczonych od biomasy osadowej przez sedymentację i dekantację. Efektywność poszczególnych składowych w znacznym stopniu zależy od składu biocenozy osadu czynnego oraz parametrów ścieków surowych dostarczanych do układu1-3). Dla odpowi[...]

Content of nitrogen and phosphorous forms in reclaimed waters of the Mogileńskie Lake Zawartość azotu i fosforu w wodach rekultywowanego Jeziora Mogileńskiego DOI:10.15199/62.2015.11.9


  Water from Mogileńskie Lake was studied for content of PO4 3- ions, total P as well as nitrate(V), nitrate(III) and N-NH4. The total P content was 0.029-0.798 mg/dm3, PO4 3- 0.07-0.34 mg/dm3, total N 10.4-11.9 mg/dm3, NO- 3 8.1-11.9 mg/dm3, NO- 2 0.16-0.35 mg/dm3 and NH4 + 0.09-0.21 mg/dm3. Zawartości pierwiastków biogennych i ich związków w wodzie Jeziora Mogileńskiego były wyższe od wyników uzyskanych w 2001 r. (zaraz po rekultywacji), co mogło świadczyć o niewłaściwej gospodarce ściekowej i rolnej w zlewni jeziora. Ponadnormatywna zawartość substancji biogennych wskazywała na ponowny wzrost trofii jeziora. Położenie jezior w zagłębieniu terenu sprawia, że są one z natury rzeczy osadnikiem, w którym sedymentują zawiesiny i do którego dopływają związki rozpuszczone ze zlewni (materia allochtoniczna), jak również powstające w jeziorze z "produkcji własnej" (materia autochtoniczna). Proces ten zachodzi we wszystkich jeziorach w tempie uzależnionym od wieku i indywidualnych cech (typu morfometrycznego, charakteru otoczenia-zlewni, tempa wymiany wody) i doprowadza w efekcie do zaniku zbiornika na skutek wypełnienia misy osadami okruchowymi i organogenicznymi1). Eutrofizacja w warunkach naturalnych następuje na przestrzeni tysięcy lat. Wywołuje masowy rozwój glonów i sinic, co w konsekwencji prowadzi do zmętnienia wody i zaniku życia biologicznego2). Najszybciej ulegają jej małe jeziora wytopiskowe, największy opór stawiają duże jeziora rynnowe. Ten naturalny proces uległ znacznemu przyspieszeniu (od połowy XVIII w.) w wyniku zmian zagospodarowania zlewni, wycinania i wypalania lasów oraz zwiększenia terenów uprawnych. Kolejne przyspieszenie (XX w.) znajduje swoje źródła w stosowaniu nawozów sztucznych, przejściu z hodowli na chów wielkotowarowy oraz w melioracji terenów rolnych. Intensyfikację spowodowała również urbanizacja, w wyniku której do jezior zaczęły spływać ścieki. Wszystko to wiąże się z przemieszczaniem biogenó[...]

Effect of chlorine dioxide and hydrogen peroxide on elimination of Salmonella Enteritidis in wastewater from fruit and vegetable-processing industry Wpływ ditlenku chloru i nadtlenku wodoru na eliminację Salmonella Enteritidis w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego DOI:10.15199/62.2016.7.18


  Survival times of the title bacteria at 4°C and 20°C as well as effectiveness of their removal by treatment of the wastewater with ClO2 or H2O2were detd. Total disinfection of wastewater was reached after application ClO2or H2O2 doses of 3.0 g/dm3 or 1.67 g/dm3 of wastewater, resp. W ściekach po mechaniczno-biologicznych etapach oczyszczania często występują bakterie patogenne, które mogą w środowisku wodnym przeżywać przez długi czas, stwarzając zagrożenie dla zdrowia ludzi. Podjęte badania miały na celu oznaczenie czasu przeżywalności bakterii Salmonella Enteritidis w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego oraz określenie skuteczności dezynfekcji ścieków ditlenkiem chloru i nadtlenkiem wodoru. Ustalono optymalne dawki zastosowanych dezynfektantów. Pełną eliminację szczepów wzorcowych bakterii uzyskano przy stężeniu ditlenku chloru 3,0 g/dm3. W przypadku stosowania nadtlenku wodoru całkowitą inaktywację badanych drobnoustrojów uzyskano przy stężeniu 1,67 g/dm3. W zależności od rodzaju produkcji i przerabianego surowca zakłady przetwórstwa owoców i warzyw zużywają duże ilości wody, produkując przy tym sezonowo znaczną ilość ścieków, które charakteryzują się dużą zawartością węglowodanów, związków mineralnych, zmiennym pH, dużą wartością parametrów BZT5 (biochemiczne zapotrzebowanie na tlen), ChZT (chemiczne zapotrzebowanie na tlen) oraz wysokim stężeniem zawiesin. Wskaźnik BZT5 tych ścieków waha się najczęściej w przedziale 500-5000 mg/dm3, a w małych przetwórniach owoców osiąga średnio wartość ok. 10-krotnie większą niż dla typowych ścieków komunalnych1). Ścieki pochodzące z zakładów przerobu owoców i warzyw mogą być również skażone mikrobiologicznie. Wśród tych zanieczyszczeń znajdują się bakterie, wirusy, pasożyty oraz grzyby. Za najczęściej występujące w żywności bakterie, które mogą przedostawać się do ścieków uważa się: Salmonella spp., Brucella spp., Aeromonas hydrophila, Escherichia coli, Vibrio spp., Yersinia sp[...]

Effect of chlorine dioxide and hydrogen peroxide on elimination of Listeria monocytogenes in wastewater from fruit and vegetable industry Wpływ ditlenku chloru i nadtlenku wodoru na eliminację Listeria monocytogenes w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego DOI:10.15199/62.2017.2.36


  Survival times of the title bacteria at 4°C and 20°C as well as effectiveness of their removal by treatment of the wastewater with ClO2 or H2O2 were detd. Total disinfection of wastewater was reached after application of ClO2 or H2O2 doses of 7.39 g/L or 10.34 g/L of wastewater, resp. W ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego często występują bakterie patogenne, w tym Listeria monocytogenes. Drobnoustroje te wykazują zdolność do długiego przeżywania w środowisku wodnym, co stwarza zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne. Przeprowadzone badania dotyczyły ustalenia czasu przeżycia L. monocytogenes w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego, a także określenia efektywności działania ditlenku chloru i nadtlenku wodoru na te bakterie. Wyniki badań dowiodły, że w celu całkowitej inaktywacji bakterii L. monocytogenes w ściekach należy zastosować duże dawki ClO2 i H2O2. Obliczone z równań regresji optymalne dawki gwarantujące pełną eliminację tych patogenów ze ścieków wynoszą dla ClO2 7,39 g/L, a dla H2O2 10,34 g/L. W zakładach przetwórstwa owocowo-warzywnego obowiązują wysokie standardy sanitarne, co wiąże się z dużą ilością powstających ścieków, które pochodzą głównie z mycia surowców, aparatury i urządzeń produkcyjnych. Ścieki te charakteryzują się zróżnicowanym składem fizykochemicznym i mikrobiologicznym wynikającym z sezonowości procesów produkcyjnych. Z uwagi na fakt, że zawierają one dużo zawiesin, mają wysokie wskaźniki BZT5 i ChZT oraz charakteryzują się wysoką kontaminacją drobnoustrojami chorobotwórczymi, nie mogą być bezpośrednio odprowadzane do środowiska bez uprzedniego oczyszczenia i dezynfekcji1). Na owocach i warzywach identyfikuje się liczne mikroorganizmy chorobotwórcze, w tym bakterie Listeria monocytogenes2), które należą do drobnoustrojów psychrofilnych, dobrze rozwijających się w żywności przechowywanej w niskich temperaturach, co wydłuża ich czas generacji. Bakterie te często są główną mikroflorą w żywności[...]

Zawartości miedzi, niklu i ołowiu w profilu podłużnym wód Jeziora Licheńskiego DOI:


  C oraz częściej - obok zanieczyszczeń wód powierzchniowych związkami biogennymi, powodującymi eutrofizację - dużym problemem staje się obecność w wodzie substancji niepożąda- nych o charakterze mikrozanieczyszczeń takich jak: metale ciężkie, WWA, zanieczyszczenia ropopochodne czy pestycydy. Związki te są szczególnie niebezpieczne ze względu na to, że już przy bardzo niskich stężeniach mogą wywoływać efekty szkodliwe w stosunku do człowieka jak i środowiska. Ponadto mają one zdolność do kumulowania się w organizmach ludzi i zwierząt, co dodatkowo potęguje ich toksyczność [2]. Dlatego też monitoring emisji tych substancji, a także ich obiegu w ekosystemach naturalnych po- winien stać się priorytetem dla służb oraz instytucji zajmujących się ochroną środowiska. Skład chemiczny wód warunkują: lokalizacja zbiornika lub cieku wodnego, procesy naturalne zachodzące w środowisku wodnym oraz dopływ zanieczyszczeń obcego pochodzenia [3]. Jednym z wyznaczników nasilenia antropopresji są metale ciężkie odprowadzane do wód powierzchniowych ze ściekami przemysłowymi i komunalnymi oraz zmywane z pól i łąk, gdzie dostają się jako domieszki nawozów i środków ochrony roślin, z transportu oraz z emisji pyłowych trafiających do atmosfery [4]. Metale ciężkie powszechnie uznaje się za szczególnie szkodliwe dla środowiska przyrodniczego. Ich obecność jest notowana w wodzie, atmosferze oraz w glebie. Metale docierające do ekosystemów wodnych mają swe źródło w procesach geochemicznych: pochodzące z ośrodka skalnego, powstające w wyniku procesów geologicznych i hydrogeologicznych [6, 13]. Podwyższone stęże- nie mikroskładników (Au, Ag, Cu, Mn, Fe, Co, Ni, Zn, U, Cd, Cu, Pb) w wodach jest najczęściej związane ze strefami występowania określonych złóż lub lokalnych nagromadzeń minerałów zawie- rających dany pierwiastek. Obecność metali w wodach jest także wynikiem antropopresji (przemysł, komunikacja, oczyszczalnie ścieków, produkty ubocz- ne z kopalni metali) [1[...]

 Strona 1