Wyniki 1-10 spośród 22 dla zapytania: authorDesc:"Zygmunt Matkowski"

Problemy związane z metodyką pomiarów wilgotności ścian murowanych w obiektach zabytkowych


  Wiele budynków murowanych wzniesionych przed IIwojną światową jestwzłymstanie technicznymiwymaga remontu. Poważną destrukcyjną rolę w tych obiektach odgrywa woda oraz zawarte w murach sole. Umiejętność dokładnego określenia wilgotności murów, najczęściej ceglanych, jest niezbędna ze względu na ustalenie przyczyn nadmiernego zawilgocenia ścian, wybór metody wykonania izolacji wodochronnych, metody osuszenia budynku, a także kontroli skutecznościwykonanych zabezpieczeń przeciwwilgociowych i monitorowania szybkości wysychania ścian. Dlatego, szczególnie ważnym zagadnieniem jest umiejętność zbadania wilgotnościmurówceglanychwtakich obiektach.Wartykule przedstawiono podział metod badania wilgotności materiałów budowlanych, metodykę przeprowadzania takich pomiarów oraz błędy najczęściej popełniane w trakcie prowadzenia badań. Słowa kluczowe: obiekty zabytkowe, ściany murowane, badania, wilgotność.Bardzo ważnym problemem, który należy zdefiniować przed przystąpieniem do remontu obiektów zabytkowych, jest zbadanie zawilgocenia murów piwnicznych, parteru, a często też wyższych kondygnacji w celu ustalenia ich wilgotności oraz przyczyn nadmiernego zawilgocenia. Metody pomiaru wilgotności murów Badania wilgotnościmurów przeprowadza się, stosując dwie podstawowe grupy metod: niszczące i nieniszczące. Do metod niszczących zaliczamy tradycyjnąmetodę suszarkowo-wagową, metodę z użyciem urządzenia zwanego wago-suszarką oraz metodę karbidową (CM), która należy do metod pośrednich. Metoda suszarkowo-wagowa uważana jest za najbardziej dokładną i wiarygodną, ale wymaga pobrania próbek z muru, co czasem jest niemożliwe w przypadku braku zgody konserwatora. Z tego względu bardzo często stosuje się metody nieniszczące. Zasada nieniszczącej oceny zawilgocenia materiałów budowlanych polega na pośrednim określeniu wilgotności przez pomiar innej cechy fizycznej bądź chemicznej wilgotnegomateriału. Wielkośćmierzonej cechy uzależniona jest od wilgotnoś[...]

Przyczyny przeciekania wody w podziemnych częściach budynków DOI:10.15199/33.2015.11.58


  W artykule przedstawiono najczęściej występującemiejsca przecieków wody do wnętrza części podziemnych budynków spowodowane opadami atmosferycznymi oraz wysokim poziomem wód gruntowych. Dokonano analizy przyczyn powstania tych przecieków, wskazując na błędy projektowe, wykonawcze i eksploatacyjne. Słowa kluczowe: budynki, płyty i ściany fundamentowe, zawilgocenie, izolacje.Wczasach, w których coraz trudniej o atrakcyjne działki budowlane, inwestorzy decydują się na realizację swoich zamierzeń budowlanych na terenach trudnych, często z wysokim poziomem wód gruntowych. Natomiast w centrach dużych miast w warunkach zabudowy z reguły istnieje warunek, aby nowo powstające obiekty wyposażone były w miejsca parkingowe, które lokalizowane są w częściach podziemnych budynków,mających często kilka kondygnacji. W takich warunkach istnieje duże ryzyko wystąpienia przecieków wody do wnętrza obiektu. Pierwsze problemy pojawiają się już przy opracowywaniu dokumentacji. Projektanci w projekcie budowlanym nie precyzują, w jaki sposób ma być wykonana hydroizolacja, pozostawiając to do decyzji wykonawcy, ci z kolei realizują roboty izolacyjne najczęściej z tanich materiałów, nie przywiązując wagi do staranności i dokładności robót, czego efektem są późniejsze przecieki wody. Miejsca przecieków W obiektach podziemnych przecieki wody występują głównie w dwóch obszarach - na dole na styku izolacji poziomej i pionowej oraz na górze przez nieszczelne stropodachy, które dodatkowo pełnią obecnie często funkcję pasażu pieszo-jezdnego, tarasu lub dachu zielonego. Na rysunku 1 przedstawiono schematyczny przekrój przez przykładowe pomieszczenie piwniczne z tarasemna stropodachu (posadowione w terenie o wysokim poziomie wód gruntowych) i zaznaczonomiejsca na[...]

Przyczyny i skutki nadmiernego zawilgocenia murów ceglanych na przykładzie obiektów zabytkowych

Czytaj za darmo! »

Większość murowanych z cegły ceramicznej budynków, wzniesionych do lat dwudziestych ubiegłego wieku, w wyniku braku odpowiednich izolacji przeciwwodnych i przeciwwilgociowych, wykazuje obecnie objawy nadmiernego zawilgocenia. Celemdziałań konserwatorskich, rewaloryzacyjnych i remontowych w tych obiektach jest utrzymanie budynku w odpowiednim stanie technicznym, a w przypadku obiektów mocno zniszczonych ich remont z uwzględnieniem walorów, jakie w przeszłości posiadały wraz zmodernizacją przystosowującą do współczesnych wymagań. Procesy korozyjne prowadzące do destrukcji elementów budowli rozpoczynają się i intensyfikują pod wpływem dużego zawilgocenia i zasolenia murów. Przed przystąpieniem do wykonania odpowiednich zabezpieczeń przeciwwilgociowych i przeciwwodnych w[...]

Problemy zawilgocenia oraz osuszania budynków po powodzi

Czytaj za darmo! »

Wody powodziowe w różny sposób oddziałują na budynki. W terenach górskich, gdzie nurt rzek i strumieni jest wartki, duże znaczenie ma dynamiczne oddziaływanie wody na konstrukcję. W górach czas kontaktu budowli z wodami powodziowymi jest z reguły krótki. Inaczej jest na nizinach, gdzie oddziaływanie dynamiczne wód powodziowych na obiekty jest znacznie mniejsze, ale czas zalania budynków jest znacznie dłuższy (może dochodzić do kilku tygodni). Podczas powodzi w 2010 r. żywioł wodny zniszczył ogromną liczbę obiektów budowlanych usytuowanych w dorzeczach głównych rzek Polski przez ich zalanie lub podtopienie. Badania stopnia zawilgocenia budynków bezpośrednio po powodzi wykazały, że: ● wilgotność masowa zalanych lub podtopionych murów ceglanych wynosi 18 ÷ 25%i osiąga stan pełnego nasycenia; ● zawilgocenie murów wskutek podciągania kapilarnego jest o 30 ÷ 50 cm wyższe od poziomu wód powodziowych; ● wilgotność ścian betonowych wynosi 7 ÷ 9%, a podciąganie kapilarne jest o 10 ÷ 20 cm wyższe od poziomu zalania; ● wilgotność posadzek i podkładów betonowych (jastrychów) podłóg wynosi 8 ÷ 9%; ● wilgotność murów z betonu komórkowego może osiągać 50 ÷ 60%. Przed przystąpieniemdo właściwego osuszania obiektów po powodzi należy uzmysłowić sobie, że mury ceglane wchłonęły w trakcie powodzi ogromne ilości wody, np. 1 m2 muru ceglanego grubości 51 cm pobrał 300 ÷ 400 litrów wody. Największe ilości wody wchłonęły ściany warstwowe (szczelinowe), sklepienia stropów w strefie pach, wszelkie pustki w stropach (np. wolne przestrzenie w pustakach stropowych, w otworach kanałowych), pustki i kanały instalacji sanitarnych, kominów, wentylacji, instalacji c.o. Wodę znajdującą się w zalanych obiektach najogólniej można podzielić na dwa rodzaje: ■ wodę wolną, zalegającą we wszystkich pustkach i szczelinach, którą można wyprowadzić z obiektu za pomocą sił grawitacyjnych; ■ wodę związaną f[...]

Wybrane problemy związane z remontem zabytkowego budynku żelbetowego we Wrocławiu

Czytaj za darmo! »

Pawilon 4 Kopuł został wybudowany na początku XX w. na terenach wystawowych w rejonie osiedla Szczytniki we wschodniej części Wrocławia, na potrzeby Wystawy Stulecia. Wystawa ta, planowana w stulecie zwycięskiej dla Prus bitwy pod Lipskiem (1813 r.) była częścią obchodów upamiętniających wzrost znaczenia państwa pruskiego w Europie. Pawilon 4 Kopuł umiejscowiono w pobliżu Hali Ludowej wraz z innymi obiektami towarzyszącymi (m.in. Pergolą i Ogrodem Japońskim). W latach 1937 - 1938 do Pawilonu została dobudowana część administracyjno- -wystawiennicza z salą, która służyła do celów targowych oraz spotkań kulturalnych i koncertów. Po II wojnie światowej obiekt został przebudowany na potrzeby Wytwórni Filmów Fabularnych. Obecnie trwają prace przygotowawcze i projektowe przed wykonaniem modernizacji całości obiektu. Ogólny opis obiektu Pawilon 4 Kopuł wzniesiony jest na planie zbliżonym do prostokąta (rysunek) i składa się z czterech skrzydeł: północnego, południowego, wschodniego i zachodniego, rozmieszczonych wokół dziedzińca wewnętrznego, na który prowadzi brama przejazdowa zlokalizowana w skrzydle zachodnim. W części środkowej każdego skrzydła znajduje się część wyższa, zwieńczona kopułą o rzucie kołowym lub eliptycznym (fotografia 1). Części boczne każdego ze skrzydeł są jednokondygnacyjne. Pomimo dużej długości poszczególnych skrzydeł budynku (ok. 42 i 41 m), nie stwierdzono żadnych dylatacji konstrukcji fundamentów, ścian oraz dachów. Główna konstrukcja nośna obiektu jest żelbetowa (choć wg dzisiejszych kryteriów ze względu na zbyt mały stopień zbrojenia powinno się ją nazywać betonową), monolityczna, częściowo szkieletowa, a częściowo ścianowa.Wblendachmiędzy słupami ścian zewnętrznych wykonane są ściany warstwowe o następującym układzie warstw: tynk cementowo-wapienny, cegła dziurawka - 12 cm, pustka powietrzna, cegła dziurawka - 12 cm. W budynku wykonano kilka rodzajów stropów. Są to stropy żelbet[...]

Problemy projektowe remontu budynku gospodarczego adaptowanego na cele mieszkalne


  Wartykule przedstawiono specyficzne problemy powstałe w trakcie projektowania remontu budynku gospodarczego adaptowanego na cele mieszkalne posadowionego tuż przy stawie w pagórkowatym terenie leśnym (fotografia 1). Dotyczą one, nietypowej dla warunków polskich, drewnianej konstrukcji więźby dachowej oraz zabezpieczeń przeciwwilgociowych murów. Rozpatrywany budynek został wzniesiony w technologii tradycyjnej przed IIwojną światową. Jest niepodpiwniczony, ma poddasze i przykryty został dachemstromymo konstrukcji drewnianej, pokrytym dachówką ceramiczną. Podstawowe elementy konstrukcyjne budynku: - fundamenty - ławy kamienne i ceglane; - ściany nośne - murowane z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie wapiennej i cementowo-wapiennej, nowe ściany z pustaków żużlobetonowych; - stropy nad przyziemiem- odcinkowe na belkach stalowych oraz stropy żelbetowe monolityczne; - dach drewniany, dwuspadowy z dwoma naczółkami; Tynki wewnętrzne i zewnętrzne są cementowo- wapienne, a elewacje szczytowe częściowo pokryte od zewnątrz deskami. W ostatnim czasie w budynku przeprowadzono roboty remontowe, takie jak: wymiana więźby dachowej, stolarki okiennej i drzwiowej oraz częściowa wymiana stropów nad przyziemiem. Uszkodzenia więźby dachowej Więźba dachowa (fotografie 2 i 3) została wykonana ok. 10 lat temu w konstrukcji drewnianej jętkowej, w sposób typowy dla budownictwa holenderskiego, rzadko spotykany na terenie Polski. Po dziesięciu latach eksploatacji więźba jest w złym stanie technicznym, głównie z uwagi na wyboczenie smukłych elementów drewnianych. Krokwie wykonane są z elementó[...]

Remont zabytkowej drewnianej klatki schodowej


  Podczas opracowywania projektów remontu obiektów zabytkowych projektanci zmagają się z klatkami schodowymi. Z reguły elementy komunikacji pionowej w takich obiektach nie spełniają obecnie obowiązujących wymagań dotyczącychm.in. szerokości biegów, wysokości balustrad, bezpieczeństwa pożarowego, czy też warunków granicznych nośności i użytkowalności. Stan zachowania elementów drewnianych historycznych klatek schodowych jest także nieodpowiedni, gdyż elementy drewniane często są porażone przez grzyby domowe i owady.Wzwiązku z tym z konstrukcyjnego punktu widzenia najprościej i najwygodniej jest wymienić klatki drewniane na żelbetowe, ale konserwatorzy zabytków preferują zachowanie tych elementów nawet kosztem odstępstw od wymagań obecnie obowiązujących przepisów. W artykule przedstawiono zagadnienia konstrukcyjne dotyczące projektowania i wykonania remontu spiralnej klatki schodowej w jednym z obiektów wrocławskich, wybudowanym na przełomie XVIII i XIX w. Opis klatki schodowej Klatka schodowa (fotografia 1) usytuowana jestwewnątrz budynkumurowanego, wzniesionego w latach 1802 - 1804, przy południowej ścianie zachodniego skrzydła budynku. Prowadzi do nie[...]

Aktualne problemy osuszania i remontów zalanych i zawilgoconych budynków


  W Polsce, w okresie ostatnich dwudziestu lat, na skutek wyraźnych zmian klimatycznych, nasiliło się występowanie intensywnych oddziaływań atmosferycznych, takich jak wichury, a nawet trąby powietrzne, intensywne opady śniegu powodujące oszronienia i szadź oraz intensywne opady deszczu powodujące powodzie. Główne źródła zawilgocenia obiektów murowanych: - kapilarne podciąganiewilgoci z gruntu; - sorpcja wilgoci zawartej w powietrzu przez porowate i higroskopijne materiały; - kondensacja pary wodnej, zwłaszcza w miejscach mostków termicznych; - woda napływająca z zewnątrz z powierzchni terenu, z rynien, rur spustowych, woda z przecieków dachów, ścian, okien, nieszczelnych instalacji, a także w czasie powodzi. Ponadto częstym źródłem zawilgocenia i niszczenia obiektów budowlanych mogą być nieprawidłowo stosowane współczesnemateriały budowlane, zmiana sposobu użytkowania obiektu, zmiana sposobu ogrzewania oraz brak wentylacji w pomieszczeniu i przegrodach budowlanych, a także zmiana poziomu wód gruntowych. Skutki nadmiernego zawilgocenia budynków Woda we wszystkich jej postaciach: pary, cieczy i lodu jest największym wrogiem wielu materiałów i konstrukcji, zwłaszcza w obiektach zabytkowych. Zawilgocenie struktury murów stanowi pierwsze ogniwo procesu ich niszczenia, szczególnie gdy woda zawiera szkodliwe lub agresywne domieszki.Wówczas mogą powstawać negatywne procesy fizyczne, chemiczne lub biologiczne, występujące często we wzajemnym powiązaniu. W budynkach poważny problem stanowią zazwyczaj sole, gromadzące sięwmurach w wyniku zachodzącego przez długi czas transportu kapilarnego wody wraz z zawartymi w niej roztworami solnymi. Obecność soli w murach powoduje zwiększenie zdolności higroskopijnego wchłanianiawilgoci. Wzrost zawilgoceniamurów wskutek sorpcji wilgoci z powietrza może być, w przypadku mocno zasolonych murów, porównywalny z zawilgoceniem spowodowanym innymi przyczynami.[...]

Analiza stanu konstrukcji słupowo-ryglowej w budynku gospodarczym adaptowanym na cele mieszkalne


  System s.upowo-ryglowy nazywany rownie. . w zale.no.ci od rodzaju materia.u wype.niaj.cego pola mi.dzyryglowe (tzw. fachy) . ryglowym, szachulcowymlubmurempruskimwykszta.ci. si. i rozwin.. g.ownie w krajach niemieckoj.zycznych, Anglii i Francji. W Polsce drewniane budownictwo szkieletowe by.o popularne przede wszystkim na Pomorzu, Warmii, Mazurach i na .l.sku [12]. Na .ciany s.upowo-ryglowe zu.ywa si. znacznie mniej drewna ni. na rozpowszechnione w Polsce .ciany wie.cowe, poniewa. pola mi.dzy s.upami i ryglami wype.niano m.in. nieregularnymi bry.ami z mieszaniny gliny z sieczk. oraz poziomymi dr..kami owini.tymi zaglinion. s.om. (mur pruski) [3, 9, 12]. Konstrukcja s.upowo-ryglowa jest ustrojem szkieletowym z.o.onym z rytmicznie rozmieszczonych s.upow osadzonych do.em w podwalinie, gor. spi.tych oczepem, po..czonych jednym lub dwoma poziomami rygli, z przynaro.nymi zastrza.ami [13]. W .cianach o du.ej d.ugo.ci zastrza.y umieszcza si. rownie. mniej wi.cej w po.owie ich d.ugo.ci [5]. Zastrza. nale.y ustawia. z pochyleniem na zewn.trz, poniewa. przejmuje on parcie wiatru i jest .ciskany. Ustawiony w kierunku przeciwnym by.by rozci.gany, co utrudnia.oby wykonanie po..cze. [8], a ponadto wtedy si.y poziome od wiatru obci..a.yby ca.. .cian. [7]. Na rysunku 1 przedstawiono schematy przekazywania si. poziomych od wiatru na .cian. (zaszarzone powierzchnie) w zale.no.ci od usytuowania zastrza.ow [7]. W przypadku pochylenia ich na zewn.trz, w kierunku s.upa naro.nego, belki oczepu nie s. nara.one na dzia.anie si. osiowych. Jest to istotne w przypadku d.u.szych .cian, w ktorych oczep sk.ada si. z belek ..czonych za pomoc. z..czy wzd.u.nych, w ktorych wskutek zsychania si. drewna i niedok.adnego ich spasowania mog. powsta. przemieszczenia [5]. Przy konstruowaniu tego typu .cian nie ma potrzeby uwzgl.dniania, jak w przypadku konstrukcji wie.cowych, tzw. zlegu [5]. Ponadto konstrukcja ryglowa pozwala na umieszczenie, [...]

 Strona 1  Następna strona »