Wyniki 1-10 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Michnikowski"

Czy temperatura wewnętrzna lokalu może być kryterium podziału kosztów ogrzewania?


  Replika zawierająca opinię na temat kilku aspektów poruszanej problematyki, dotyczącej artykułu zamieszczonego w numerze 7-8/2011 pt. "Temperatura jako kryterium podziału kosztów ogrzewania" autorów Pana dra Michała Kozaka i mgr inż. Olgierda Romanowskiego.W NUMERZE 7-8/2011 czasopisma "Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja" [1] ukazał się artykuł pt. "Temperatura jako kryterium podziału kosztów ogrzewania" autorów dra Michała Kozaka i mgr inż. Olgierda Romanowskiego. Od szeregu lat zajmuję się podziałem kosztów ogrzewania, dlatego chciałbym zabrać głos w paru aspektach poruszanej problematyki. Na wstępie tej polemiki chciałem zwrócić uwagę na literaturę na jaką powołali się PT Autorzy wymienionego artykułu. Ogranicza się ona do czterech wyrywkowych pozycji i jednej normy dotyczącej obliczania zużycia energii do ogrzewania, i chłodzenia. Autorzy przypisują pomysł metody rozliczeń opartej na pomiarze temperatury w pomieszczeniach doktorowi inż. Cezaremu Pieńkowskiemu. Nie jest to prawdą, ponieważ dr Cezary Pieńkowski tylko głęboko przeanalizował literaturę i wszystkie metody podziału kosztów i uznał metodę opartą na wykorzystaniu temperatury wewnętrznej jako godną polecenia do szerokiego stosowania. Pierwszy znany mi artykuł na temat rozliczeń kosztów ogrzewania na podstawie mierzonej temperatury w pomieszczeniach ukazał się w Polsce w numerze 11 "Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja" z 1992 roku [6] i jego autorem był profesor Józef Śmigielski z IMP PAN Gdańsk. Podobny do opisywanego przez niego systemu, a mianowicie system GT-15 oferowała w tym czasie szwedzka firma ICM. W roku 2004 w numerze 6 "Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja" ukazał się artykuł prof. Władysława Szaflika i doktora inż. Jana Skórskiego z Politechniki Szczecińskiej [5], w którym Autorzy omówili podstawy teoretyczne tego systemu rozliczeniowego, jego zalety i wady oraz podali rozwiązanie systemu pomiarowego. Warto jeszcze przywołać publikacj[...]

Jak rozliczać indywidualne koszty ogrzewania lokali w budynkach wielolokalowych DOI:10.15199/9.2015.10.6

Czytaj za darmo! »

Skrótowo opisano kryteria oceny rozliczania kosztów ogrzewania dla całego budynku wielolokalowego na podstawie wskazań elektronicznych podzielników. Warunkiem wykorzystania wspomnianych kryteriów jest posiadanie pełnej dokumentacji jednostki rozliczeniowej. Zaproponowano sposób oceny jakości rozliczania kosztów ogrzewania na podstawie pojedynczego rachunku jednego z lokali. Podano warunki poprawnego rozliczania kosztów ogrzewania lokali. Wskazano na niektóre propozycje naprawy obecnie stosowanych metod rozliczania na podstawie wskazań nagrzejnikowych podzielników kosztów ogrzewania w polskim budownictwie wielolokalowym.1. Wstęp Dyrektywa Parlamentu Europejskiego 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej w art. 9 pkt. 3 zatytułowanym "Opomiarowanie", wprowadza do dnia 31 grudnia 2016 r. w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w budynkach wielomieszkaniowych i wielofunkcyjnych z własnym źródłem centralnego ogrzewania/chłodzenia, prawny obowiązek zamontowania liczników zużycia ciepła, chłodu lub ciepłej wody dostarczanej do każdego lokalu, a w przypadku gdy zastosowanie indywidualnych liczników nie jest technicznie wykonalne lub nie jest opłacalne, do pomiarów zużycia ciepła wykorzystane mają być podzielniki kosztów ciepła na grzejnikach [1]. Niestety, w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej mimo technicznej wykonalności i ekonomicznej opłacalności, opomiarowanie jedną z dwóch wymienionych przez dyrektywę metod jest problematyczne. W numerze 9/2014 COW [2] przytoczono konkretne przykłady patologii związanych z niewłaściwym rozliczaniem kosztów ogrzewania na podstawie wskazań nagrzejnikowych podzielników kosztów. Prowadzi to do wzrostu nieufności użytkowników do tej formy racjonalizacji zużycia ciepła. Zwrócono także uwagę na dramatyczną sytuację tych użytkowników, którzy zachowują się racjonalnie i korzystają z ciepła z grzejników do pokrycia strat ciepła w swoich lokalach w celu utrzymania komfortu tak [...]

Podział kosztów ogrzewania w budynku wielorodzinnym wykorzystujący nagrzejnikowe podzielniki kosztów DOI:10.15199/9.2017.1.3

Czytaj za darmo! »

W artykule dokonano przeglądu wybranych pozycji literaturowych zajmujących się problematyką wyznaczania kosztów stałych w procedurze podziału kosztów ogrzewania w budynkach wielorodzinnych na podstawie zarejestrowanego zużycia. Zaprezentowano autorską metodę ustalania poziomu kosztów stałych zapewniających utrzymanie w lokalach minimalnej temperatury wewnętrznej 160C. Podano przykłady określania kosztów stałych w rzeczywistych budynkach wielorodzinnych.1. Wstęp Dyrektywa Parlamentu Europejskiego dotycząca efektywności energetycznej zwiększyła zainteresowanie zarządców oraz użytkowników lokali budynków wielorodzinnych problematyką rozliczania kosztów ogrzewania [1]. W większości budynków wielorodzinnych w Polsce, a także Państw Europejskich, podział kosztów ogrzewania odbywa się na podstawie wskazań nagrzejnikowych podzielników kosztów. O patologiach związanych z rozliczaniem kosztów ogrzewania w Polsce wiele pisano na łamach tego czasopisma. Warto wspomnieć o kilku publikacjach, w których obok przytoczenia przykładów złego rozliczania kosztów, zaproponowano także testy sprawdzające jakość tych rozliczeń w odniesieniu do całych jednostek rozliczeniowych [2], jak i indywidualnych lokali [3]. Bardzo istotnym zagadnieniem, szczególnie w kontekście zachowania poprawnych warunków eksploatacji budynku, określonych w przepisach prawa budowlanego [4], [5] jest sposób podziału całkowitych kosztów ogrzewania na część stałą i zmienną. Pierwsza część kosztów całkowitych budynku jest dzielona proporcjonalnie do stałego parametru budowlanego, a część druga dzielona proporcjonalnie do wskazań urządzeń pomiarowych lub wskaźnikowych. Problematyka ta znalazła już należne jej miejsce w licznych materiałach propagandowych, instrukcjach, analizach oraz publikacjach naukowo-technicznych. 2. Podział kosztów ogrzewania na część stałą i zmienną według źródeł Podstawowym kryterium podziału całkowitych kosztów ogrzewania na składnik stały i zmienn[...]

Metoda wyznaczania ilości ciepła wymienianego przez sąsiednie lokale w budynku wielorodzinnym DOI:10.15199/9.2018.3.3

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Tematyka podziału na poszczególne lokale energii dostarczonej na potrzeby ogrzewania budynku wielolokalowego stała się ostatnio bardzo aktualna, szczególnie po przyjęciu przez Parlament Europejski Dyrektywy 2012/27/ EU. Podział energii jest konieczny do określenia kosztów ogrzewania lokali. Wspomniana Dyrektywa nakazuje stosowanie w państwach członkowskich EU w budynkach wielolokalowych rozliczania kosztów ogrzewania na podstawie zarejestrowanego zużycia [3], [16]. Jako urządzenia do realizacji tego celu wymienione są ciepłomierze lub podzielniki kosztów ogrzewania. Szereg publikacji wskazuje jednak na istotne błędy w usłudze rozliczania kosztów zużycia, szczególnie tam gdzie stosowane są do tego celu podzielniki kosztów ogrzewania montowane na grzejnikach. Są wśród nich publikacje zagraniczne [2], [5], [7], [9], [14], [17], [20], [21] oraz krajowe [1], [10], [11]. Z ich lektury wynika, że źródłami błędów są często jakość izolacji ścian wewnętrznych w budynku oraz sposób prowadzenia instalacji zasilającej grzejniki w lokalach. Oba te czynniki zależą m.in. od kraju, w którym prowadzi się taką usługę. Parlament Europejski biorąc pod uwagę różnorodność budownictwa oraz jakość instalacji grzewczych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w art. 9 wspomnianej Dyrektywy [3] zawarł zapis: "W przypadku gdy przeważającym rodzajem zabudowy są 96 CIEPŁOWNICTWO, OGRZEWNICTWO, WENTYLACJA 49/3 (2018) budynki wielomieszkaniowe, które zaopatrywane są z systemu ciepłowniczego lub chłodniczego lub które posiadają własne wspólne systemy ogrzewania lub chłodzenia obsługujące takie budynki, państwa członkowskie mogą wprowadzić przejrzyste zasady podziału kosztów zużycia energii cieplnej lub ciepłej wody w takich budynkach, aby zapewnić przejrzystość i dokładność rozliczania indywidualnego zużycia. W stosownych przypadkach zasady takie obejmują wytyczne w sprawie sposobu podziału kosztów energii cieplnej lub ciepłej wody, [...]

Analityczno-pomiarowy sposób obliczania zużycia energii na potrzeby ogrzewania w budynkach wielorodzinnych DOI:10.15199/9.2018.5.2


  Podział kosztów ogrzewania w budynku wielorodzinnym wzbudza w Polsce wiele emocji i jest przyczyną wielu kontrowersji. Niezależnie od zastosowanych urządzeń najważniejszym kryterium oceny poszczególnych metod podziału kosztów jest spełnianie wymagań art. 45 a, ust. 9 Ustawy Prawo energetyczne, tzn. aby wyznaczone koszty ogrzewania odpowiadały zużyciu ciepła do ogrzewania lokalu. Obecnie stosowane metody służące do rozliczania kosztów ogrzewania w Polsce nie spełniają tej podstawowej zasady, co zostało wykazane w prawomocnych wyrokach sądowych oraz bogatym piśmiennictwie fachowym. Obecnie w budynkach wielorodzinnych stosowane są metody, których podstawą są odczyty wskazań ciepłomierzy lokalowych lub podzielników kosztów montowanych na wszystkich grzejnikach w lokalu. W obu przypadkach wyznaczone koszty ogrzewania nie pokrywają się z kosztami ciepła dostarczonego do lokalu ze źródeł zewnętrznych. W pierwszym przypadku koszty energii nie uwzględniają ciepła dostarczonego przez ściany wewnętrzne z sąsiednich lokali. W drugim przypadku, wtedy gdy do podziału kosztów wykorzystywane są podzielniki montowane na grzejnikach, nie uwzględniane są dodatkowe dwa źródła ciepła w lokalu: z instalacji wewnętrznej dostarczającej ciepło do grzejników oraz przenikania przez ściany wewnętrzne. Wspomniane zjawiska zostały opisane w licznych publikacjach zagranicznych i krajowych [1], [3], [8], [9], [10], [11], [13], [14], [16], [18], [19]. Część publikacji, szczególnie tych, które ukazały się w ostatnich latach, opisuje wiele ulepszeń tych systemów rozliczeń, których podstawą jest rejestracja ciepła dostarczanego z grzejników. W jednej z metod w procedurze rozliczeniowej uwzględniono, oprócz wskazań podzielników, także temperaturę wewnętrzną w rozliczanych lokalach [7]. W języku potocznym metoda ta określana jest jako "metoda z komfortem cieplnym". Nazwa nie jest adekwatna do zasad fizycznych, które są jej podstawą. Metoda weszła do kanonu a[...]

Analiza zależności wskazań podzielników kosztów ogrzewania montowanych na grzejnikach od zużycia ciepła DOI:10.15199/9.2019.3.3


  Rozliczanie kosztów ogrzewania w budynkach wielorodzinnych na podstawie zużycia ciepła w lokalach jest jednym z elementów strategii efektywności energetycznej w sektorze bytowym ludności. Dlatego nakaz rozliczania kosztów ogrzewania na podstawie rzeczywistego zużycia energii znalazł się w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego w sprawie efektywności energetycznej. Dyrektywa 2012/27/UE (EED) w art. 9 pkt. 3 zatytułowanym "Opomiarowanie", wprowadziła do dnia 31 grudnia 2016 r. w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w budynkach wielomieszkaniowych i wielofunkcyjnych z własnym źródłem centralnego ogrzewania/chłodzenia, prawny obowiązek zamontowania liczników zużycia ciepła lub chłodu lub ciepłej wody dostarczanej do każdego lokalu, a w przypadku gdy zastosowanie indywidualnych liczników nie jest technicznie wykonalne lub nie jest opłacalne, do pomiarów zużycia ciepła wykorzystane mają być podzielniki kosztów ciepła na grzejnikach [4]. Następna Dyrektywa 2018/2002/UE (EED-18) zapisy powyższe doprecyzowała [5]. 1. Praktyka rozliczania indywidualnych kosztów ogrzewania w państwach Unii Europejskiej Mimo obowiązującej od 2012 roku Dyrektywy o efektywności energetycznej, wymagającej implementacji do przepisów krajowych obowiązku rozliczania kosztów ogrzewania i podgrzania wody według zużycia, część państw członkowskich Unii Europejskiej tego nie zrobiła. Na 28 członków Unii Europejskiej, 16 państw wprowadziło przepisy o rozliczaniu zgodnym ze zużyciem, trzy 98 CIEPŁOWNICTWO, OGRZEWNICTWO, WENTYLACJA 50/3 (2019) państwa: Malta, Polska i Wielka Brytania wprowadziła tylko ogólne zasady, a dziewięć państw czyli Hiszpania, Portugalia, Irlandia, Grecja, Cypr, Luksemburg, Belgia, Szwecja oraz Finlandia w ogóle nie wprowadziły przepisów o rozliczaniu zgodnym ze zużyciem [2]. W przypadku trzech państw, które wprowadziły przepisy w postaci ogólnej lub w ogóle nie implementowały EED do swoich przepisów krajowych, znane są powody takiego[...]

Ocena poprawności rozliczania kosztów ogrzewania lokali w budynkach wielorodzinnych na podstawie zarejestrowanego zużycia DOI:10.15199/9.2019.5.4


  W numerze wrześniowym 2014 r. czasopisma COW ukazała się publikacja dotycząca oceny poprawności rozliczania kosztów ogrzewania lokali w budynkach wielorodzinnych na podstawie wskazań nagrzejnikowych podzielników kosztów [2]. Podano w niej testy oceny rozliczeń kosztów ogrzewania budynku zawarte w wytycznych VDI z 2009 roku [4]. Opisywane we wspomnianej publikacji testy miały być skutecznym narzędziem do oceny rozliczenia kosztów ogrzewania na podstawie wskazań elektronicznych podzielników montowanych na grzejnikach. Kierowane były przede wszystkim do wyspecjalizowanych firm rozliczeniowych, ale także do odbiorcow ciepła czyli zarządców lub właścicieli budynków i biegłych sądowym. Warunkiem ich stosowania miał być dostęp do zbiorczych danych dotyczących wskazań podzielników oraz powierzchni wszystkich lokali w danej jednostce rozliczeniowej. Znowelizowana norma techniczna dotycząca elektronicznych podzielników ‒ jako sposób oceny istotności wpływu ciepła pochodzącego z wewnętrznej instalacji wewnętrznej na wynik podziału kosztów ogrzewania [1] ‒ podawała m.in. testy zawarte w wytycznych VDI. Opisane testy mogą nie być przydatne do oceny pojedynczego rozliczenia, w przypadku użytkownika nie dysponującego pełną dokumentacją rozliczonego budynku. Wynika to z faktu, że indywidualny użytkownik ma tylko do dyspozycji własny rachunek, ponieważ zarządca nie chce mu udostępnić całej dokumentacji rozliczeniowej, jako przyczynę podając ochronę danych osobowych. Wtedy do takiej weryfikacji mogą być pomocne metody wykorzystywane w stosunku do pojedynczego lokalu (jednostki użytkowej), oparte na określeniu maksymalnej wydajności instalacji grzewczej w tym lokalu [3]. Umożliwia to sprawdzenie, czy w analizowanym lokalu instalacja grzewcza może dostarczyć w sezonie grzewczym taką ilość ciepła, która została przypisana mu na i[...]

 Strona 1  Następna strona »