Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Jarosław Turkiewicz"

Transmisja 100 Gbit/s

Czytaj za darmo! »

Ciągle rosnąca liczba użytkowników usług szerokopasmowych i ich potrzeb zmusza operatorów telekomunikacyjnych do stałego zwiększania pojemności systemów i sieci transmisyjnych. Choć bardzo duża pojemność transmisyjna światłowodu jest ograniczona, co wynika ze skończonej liczby dostępnych kanałów transmisyjnych [1]. Wykorzystywanie kolejnych kanałów prowadzi do wyczerpania pojemności transmisyjnej światłowodu dla danej przepływności. Dalsze zwiększanie tej pojemności może być uzyskane tylko przez zwiększenie przepływności w kanale transmisyjnym (rys. 1). Obecnie powszechnie są używane systemy ze zwielokrotnieniem w dziedzinie długości fali WDM (Wavelength Division Multiplexing) oparte na transmisji 10 Gbit/s OOK (On-Off Keying). Instalowane są też systemy o przepływnościach 40 Gbit/s. Przewiduje się, że już w roku 2010 będą wymagane systemy o przepływności 100 Gbit/s na kanał, w celu zaspokojenia wzrostu zapotrzebowania na pasmo przesyłowe. Dlatego też ciągle prowadzi się prace badawcze nad systemami transmisyjnymi o dużych przepływnościach w kanale transmisyjnym. Równolegle do prac badawczych są prowadzone prace standaryzacyjne przez takie organizacje, jak Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE), International Telecommmmunication Union (ITU-T) czy Optical Internetworking Forum (OIF). IEEE zajmuje się standaryzacją techniki Ethernet, ITU-T systemów i sieci OTN (Optical Transport Network), a OIF standaryzacją połączeń o wysokich przepływnościach wewnątrz urządzeń telekomunikacyjnych. Wszystkie te organizacje pracują obecnie nad opracowaniem standardu 100 Gbit/s. Artykuł ten ma na celu zaznajomienie czytelnika ze stanem prac badawczych i standaryzacyjnych nad transmisją 100 Gbit/s. Przedstawiono w nim rozwiązania standardu 100G Ethernet oraz omówiono zaawansowane metody modulacji wykorzystywane do realizacji transmisji 100 Gbit/s. Transmisja 100G Ethernet Tradycyjnie w standardzie Ethernet przepływność bitowa [...]

Półprzewodnikowe wzmacniacze optyczne w telekomunikacyjnych systemach transmisyjnych DOI:10.15199/59.2015.2-3.2


  Jednym z podstawowych elementów telekomunikacyjnego systemu transmisyjnego są wzmacniacze optyczne. Mają one za zadanie kompensację strat mocy występujących w torze transmisyjnym spowodowanych tłumieniem światłowodu, stratami złączy i innych elementów toru, takich jak multipleksery i demultipleksery fali. Najważniejszą zaletą wzmacniacza optycznego, w porównaniu z rozwiązaniem wykorzystującym konwersję optycznoelektryczno- optyczną (O/E/O), jest jednoczesne wzmocnienie wielu kanałów na różnych długościach fal, a przez to znaczne zmniejszenie kosztu wzmocnienia transmitowanych sygnałów. Do najważniejszych typów wzmacniaczy optycznych zalicza się wzmacniacze oparte na światłowodach domieszkowanych pierwiastkami ziem rzadkich, takie jak wzmacniacz światłowodowy domieszkowany erbem EDFA (Erbium Doped Fibre Amplifier), wzmacniacz wykorzystujący nieliniowy efekt Ramana oraz półprzewodnikowy wzmacniacz optyczny SOA (Semiconductor Optical Amplifier). Wzmacniacze te różnią się między sobą podstawowymi parametrami transmisyjnymi: wzmocnieniem i jego pasmem, współczynnikiem szumów, a także właściwościami użytkowymi. W tabeli 1 porównano najważniejsze typy wzmacniaczy optycznych dla wybranych podstawowych parametrów transmisyjnych oraz właściwości użytkowych. ??Tabela 1. Porównanie najbardziej popularnych typów wzmacniaczy optycznych EDFA Ramana SOA Wzmocnienie [dB] 30÷40 15÷25 15÷25 Wyjściowa moc nasycenia [dBm] 15 20 10 Współczynnik szumów [dB] 4÷7 3÷5 6÷9 Pasmo wzmocnienia [nm] 1550 1300÷1600 1300÷1600 Liniowość dobra dobra średnia Możliwość integracji w postaci PIC nie nie tak Koszt średni wysoki niski Jak wynika z przedstawionych danych, najlepszym wzmacniaczem do zastosowań transmisyjnych jest wzmacniacz EDFA, działający w oknie transmisyjnym 1550 nm. Charakteryzuje go duże wzmocnienie i moc nasycenia oraz mały współczynnik szumów. Wzmacniacz Ramana cechuje stosunkowo małe wzmocnienie i wysoka cena. Ogranicza to jego zastos[...]

Zastosowanie cyfrowego przetwarzania sygnałów w optycznych systemach z zaawansowanymi formatami modulacji

Czytaj za darmo! »

Wzrastająca liczba użytkowników usług szerokopasmowych oraz wzrost ich wymagań dotyczących pasma przepustowego powoduje konieczność zwiększania pojemności transmisyjnych systemów światłowodowych. Sposobem zwiększenia przepływności w kanale, przy jednoczesnej poprawie efektywności widmowej systemów oraz zapewnieniu większej odporności na zniekształcenia, jest zastosowanie zaawansowanych formatów modulacji. Dla potrzeb komunikacji optycznej zademonstrowano systemy wykorzystujące modulacje (D)PSK (Differential Phase Shift Keying) , (D)QPSK (Differential Quadrature Phase Shift Keying), OFDM (Orthogonal Frequency Division Multiplexing) oraz QAM (Quadrature Amplitude Modulation) [1]. Stosowanie zaawansowanych formatów modulacji, takich jak QAM czy QPSK, wymaga zastosowania transmisji koherentnej, która umożliwia wykorzystanie nie tylko zależności amplitudowych, ale również fazowych i częstotliwościowych. W systemach koherentnych jest możliwe zastosowanie cyfrowego przetwarzania sygnału DSP (Digital Signal Processing) po stronie odbiorczej i kompensacja zniekształceń takich, jak dyspersja chromatyczna CD (Chromatic Dispersion), polaryzacyjna PMD (Polarization Mode Dispersion), zniekształcenia fazowe, a także zniekształcenia nieliniowe [2], [3]. Pomimo większej odporności zaawansowanych formatów modulacji na zniekształcenia transmisyjne w porównaniu do tradycyjnej modulacji amplitudy OOK (On-Off Keying) o tej samej przepływności bitowej, istnieje potrzeba ich kompensacji w celu poprawy jakości odbieranego sygnału i zwiększania zasięgu transmisji. Ponadto na przykład kompensacja dyspersji polaryzacyjnej - ze względu na jej stochastyczny charakter - jest bardzo 188 PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK LXXXIII  nr 5/2010 trudna w dziedzinie optycznej. Zastosowanie bloku DSP daje możliwość adaptacyjnej kompensacji PMD w dziedzinie elektrycznej [3]. W artykule zostało przedstawione wykorzystanie transmisji koherentnej i [...]

Rozwój szerokopasmowych sieci dostępowych

Czytaj za darmo! »

Rozwój społeczeństwa informacyjnego wymaga odpowiednio wydajnej infrastruktury sieciowej. Tylko taka, zarówno w odniesieniu do szerokopasmowej sieci dostępowej, jak i sieci szkieletowej, może zapewnić odpowiedni poziom świadczenia usług szerokopasmowych, a przez to zapobiec wykluczeniu elektronicznemu społeczeństwa i przyczynić się do jego rozwoju zarówno gospodarczego, jak i społecznego. Obecnie trwa w Polsce ożywiona debata na temat strategii rozwoju szerokopasmowej sieci dostępowej, w której uczestniczą takie instytucje, jak Urząd Komunikacji Elektronicznej (UKE) czy nawet poszczególne partie polityczne. UKE zaproponował rozwój szerokopasmowej sieci dostępowej następnej generacji NGA (Next Generation Access) o przepływności co najmniej 30 Mbit/s, opartej na technice xDSL (Digital Subscriber Line) [1]. W artykule tym przedstawiamy kierunki rozwoju szerokopasmowych sieci dostępowych. Przeprowadzone analizy wykazują, że jedynie rozwój sieci światłowodowych FTTH (Fibre-To-The- Home) jest w stanie zaspokoić zapotrzebowanie na pasmo w przyszłości. Techniki dost ępu szerokopasmowego Systemy dostępowe można klasyfikować, dzieląc je na systemy bezprzewodowe i przewodowe. Zaletą systemów bezprzewodowych opartych na transmisji radiowej jest łatwość instalacji oraz potencjalna mobilność terminali abonenckich. Wadą tychże systemów jest ograniczone pasmo przesyłowe oraz wysokie zużycie energii. Nawet systemy bezprzewodowe następnej generacji, jak LTE (Long Term Evolution) z prędkością transmisji do 100 Mbit/s nie będą mogły zaspokoić zapotrzebowania na takie usługi szerokopasmowe, jak telewizja następnej generacji (omówiona w dalszej części artykułu). Ponadto w przypadku radiowych systemów dostępowych występuje silne ograniczenie maksymalnego zasięgu, co przekłada się na konieczność budowy gęstej sieci nadajników. Wśród technik dostępu bezprzewodowego można wymienić WiMax (Worldwide Interoperability for Microwave Access), LTE czy UM[...]

 Strona 1