Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Kaszycki"

Rekultywacja skażonej ziemi i wód metodami fito- i bioremediacji


  Począwszy od lat 90. ubiegłego wieku, na Wydziale Ogrodniczym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie prowadzone są prace naukowo-badawcze i wdrożeniowe, mające na celu odnowę środowiska przyrodniczego, zdegradowanego na skutek zanieczyszczeń oraz nadmiernej eksploatacji przemysłowej i cywilizacyjnej. Przywrócenie środowiska do stanu zgodnego ze standardami wyznaczonymi przez Ministra Środowiska na wielu obszarach Polski, wymaga podjęcia intensywnych działań remediacyjnych, czyli takich, które pozwolą na usunięcie substancji zanieczyszczających glebę, wody gruntowe i powierzchniowe oraz powietrze. Spośród wielu metod coraz większe uznanie zyskują technologie biologiczne, stanowiące przedmiot i cel badawczy niezwykle dziś rozwijanej dziedziny naukowej - biotechnologii. Przedrostek biooznacza wykorzystanie szeroko rozumianej biologicznej aktywności organizmów. Ostatnio słyszymy go często, w kontekście licznych badań o charakterze podstawowym (poznawczym), jak również wdrożeniowym, w publikacjach dotyczących wynalazków i zgłoszeń patentowych, a w końcu w mediach i praktyce życia codziennego. Metody biologiczne w odniesieniu do technologii fizycznych i chemicznych są tańsze, a jako naturalne - cechują się mniejszą inwazyjnością i mniejszym zagrożeniem dewastacji krajobrazu czy też powstania niebezpiecznych produktów ubocznych. Bioremediacja Bioremediacja zanieczyszczeń środowiskowych - głównie związków organicznych, ale też metali ciężkich, pierwiastków radioaktywnych, minerałów oraz złożonych kompleksów metaloorganicznych - stanowi podstawę większości zabiegów biologicznych stosowanych do oczyszczania i odnowy skażonego środowiska. Z punktu widzenia biotechnolo-gii środowiska jest to metoda likwidacji uciążliwych skażeń środowiskowych, definiowana jako wykorzystanie układów biologicznych do usuwania zanieczyszczeń wody, gleby i powietrza i/lub przemiany tych zanieczyszczeń w formy mniej szkodliwe. Natomiast, jeśl[...]

Use of a two-component, mineral-bacterial biofertilizer in cultivation of ornamental plants Zastosowanie dwuskładnikowego bionawozu bakteryjno-mineralnego w uprawie roślin ozdobnych DOI:


  Peat substrate was doped with modified SiO2 (up to 25% by vol.) and Rhizobium sp. soil bacteria (up to 1% by vol.) sep. or jointly and used for the cultivation of marigold and begonia. The nos. of bacteria in the soil and the plant height were detd. at weekly intervals. After 8 weeks, mass of plants, no. of flowers and the concs. of P, K, Fe and N in the substrates and in the leaves were detd. for each variant of cultivation. For 2-component fertilizer, any adverse effect of SiO2 on bacterial viability was not obsd. Two-component fertilizer showed a particularly positive influence on the no. of flowers of marigold and begonia plants. The joint action of the bacteria and 5% SiO2 on begonia culture resulted in increased concn. of sol. forms of P, K and Fe in the substrate. Opracowany na bazie modyfikowanej krzemionki i bakterii glebowych Rhizobium sp. bionawóz zastosowano jako środek wspomagający uprawę roślin ozdobnych: begonii stale kwitnącej (Begonia xsemperflorens) i aksamitki rozpierzchłej (Tagetes patula L.). Określano wpływ bionawozu na wzrost, rozwój i kwitnienie roślin, analizowano stężenie rozpuszczalnych form wybranych składników pokarmowych w podłożu, zawartość tych składników w liściach, badano również dynamikę populacji bakterii glebowych, w tym zaszczepionych drobnoustrojów rodzaju Rhizobium. Bionawóz i jego poszczególne składniki pozytywnie działały na wzrost i kondycję badanych roślin, a także polepszały warunki uprawowe zastosowanego podłoża torfowego. Obserwowano przypadki współdziałania zmodyfikowanej krzemionki oraz komponentu mikrobiologicznego, dającego skumulowany, korzystny efekt poprawiający wybrane parametry upraw. Zastosowany bionawóz wydaje się być dogodną alternatywą dla konwencjonalnych metod mineralnego nawożenia roślin. Żyzność gleb w warunkach intensywnej produkcji rolniczej prowadzonej bez właściwego zaopatrzenia w nawozy organiczne przy równocześnie zachodzących procesach wymycia, i[...]

Dynamika zmian mikrobioty środowiska sianokiszonek przygotowanych z zastosowaniem folii nowej generacji DOI:10.15199/62.2018.8.18


  Pasze pochodzące z łąk i pastwisk, konserwowane w formie kiszonek, stanowią doskonałe źródło energii, białka, witamin oraz składników mineralnych dla zwierząt gospodarskich, zapewniając produkcję dobrej jakości mięsa i mleka1-3). Procesy kiszenia z zastosowaniem folii do przykrywania zbiorników lub owijania bel rozpowszechniły się w latach 80. i 90. XX w., pozwalając na lepszą konserwację materiału paszowego na okres zimowy oraz na uniezależnienie składowania od warunków pogodowych czy też dostępnej przestrzeni magazynowej4-7). W Europie użycie folii do produkcji kiszonek stało się powszechne i spowodowało przeznaczenie na ten cel prawie połowy tworzyw sztucznych wykorzystywanych w rolnictwie7). Ważną cechą folii kiszonkarskiej jest jej grubość, rozciągliwość, wytrzymałość na nacisk, odporność na uszkodzenia i promieniowanie UV oraz nieprzepuszczalność dla powietrza i wody tak, aby wewnątrz beli wytworzyły się warunki odpowiednie dla przebiegu fermentacji prowadzonej przez bakterie kwasu mlekowego1, 3, 8). Dobrej jakości folia powinna także wykazywać wysoką trwałość, pozwalającą na ochronę bel przez co najmniej rok od owijania, a najkorzystniej aż do okresu skarmienia9). Jednocześnie, wytwarzany podczas kiszenia produkt musi spełniać odpowiednie wymagania jako pasza wysokojakościowa i wysokoenergetyczna. Dodatkowo, sianokiszonka powinna charakteryzować się obecnością licznych bakterii kwasu mlekowego oraz niską zawartością pleśni, drożdży i bakterii tlenowych10-13). Obecnie w praktyce rolniczej wykorzystywane są głównie folie produkowane na bazie polimerów polietylenowych, spełniające wszystkie wymagane kryteria jakościowe, jednakże nastręczające trudności z ich utylizacją po zakończeniu przechowywania balotu. Ponowne wykorzystanie produktu jest bowiem niemożliwe ze względu na duże zabrudzenia glebą i pozostałościami kiszonkarskimi1, 14). Dodatkowy problem stanowi uciążliwe dla środowiska, długotrwałe składowanie zużytej folii[...]

Polyphenols, carboxylic hydroxyacids and carotenoids in berries of blue honeysuckle (Lonicera coerulea var. kamtschatica) Polifenole, hydroksykwasy karboksylowe i karotenoidy w owocach suchodrzewu jadalnego (Lonicera coerulea var. kamtschatica) DOI:10.12916/przemchem.2014.948


  Two cultivars of blue honeysuckle (Lonicera coerulea var. kamtschatica) were extd. with acidic MeOH to recover chlorogenic, ferulic, salicyl, cinnamic, and caffeic acids, catechin, quercetin, rutin, lutein, zeaxanthin and β-carotene. The exts. were analyzed by high-performance liq. chromatog. to identify the components. Antioxidant potential of the exts. was detd. by electron paramagnetic resonance spectroscopy and confirmed by comparative measurements of other berry exts. (raspberry, blackberry). Aktywne biologicznie wtórne metabolity roślinne oznaczano w ekstraktach owoców dwóch odmian suchodrzewu jadalnego (jagody kamczackiej, Lonicera coerulea var. kamtschatica), wykorzystując metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej HPLC-DAD (high performance liquid chromatography, photodiode array detector) oraz HPLC UV-Vis. Zidentyfikowano 5 kwasów fenolowych (kwas chlorogenowy, ferulowy, salicylowy, cynamonowy i kawowy) oraz 3 związki z grupy flawonoidów (katechina, kwercetyna i rutyna). Spośród karotenoidów stwierdzono obecność luteiny, zeaksantyny i β-karotenu. Obecność związków fenolowych korelowała z potencjałem anty-oksydacyjnym ekstraktów, mierzonym jako pojemność przeciwrodnikowa metodą elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR, electron paramagnetic resonance). Dużą aktywność przeciwutleniającą owoców jagody kamczackiej potwierdzono w badaniach porównawczych z wykorzystaniem ekstraktów innych owoców jagodowych (maliny i jeżyny) bogatych w antyoksydanty z grupy związków fenolowych. W ostatnich latach, w chemii i technologii żywności, znaczną uwagę poświęca się gatunkom i odmianom roślin, mogącym stanowić źródło cennych, prozdrowotnych i łatwo przyswajalnych metabolitów wtórnych1), takich jak związki fenolowe i karotenoidy. Szczególnie korzystnym źródłem aktywnych biologicznie czynników są niektóre rośliny ogrodnicze i sadownicze, zdolne do zwiększonej syntezy wymienionych związków i gromadzenia ic[...]

Recovery of chromium adsorbed by Saccharomyces cerevisiae biomass Odzysk chromu zaadsorbowanego przez biomasę Saccharomyces cerevisiae DOI:10.12916/przemchem.2014.954


  Cr(III)-contg. biomass of Saccharomyces cerevisiae was leached with aqueous solutions of complexing agents of varying affinity to Cr(III). Na citrate, oxalate, tartrate and glycinate, as well as glycine and water were used at pH 3.8-9. Diffusion of the complexing agents into the biomass cells and chem. reaction the biomass-complexed Cr(III) ion and eluent mols was found the main stages of the process. Math. description of the process kinetics was given. Biomasa drożdży Saccharomyces cerevisiae zawierająca zaadsorbowany chrom(III) została poddana procesowi elucji cytrynianem, szczawianem, winianem i glicynianem sodu oraz glicyną i wodą, wykazujących jako ligandy zróżnicowane powinowactwo w stosunku do Cr(III). Wartości pH procesów elucji wynosiły 3,8-9. Elucję Cr(III) z biomasy drożdżowej opisano jako dyfuzję cząsteczek reagentów do wnętrza komórek biomasy oraz jako reakcję chemiczną przebiegająca pomiędzy jonem Cr(III) skompleksowanym przez białkowe struktury biomasy, a cząsteczkami eluenta. Szybkość wymywania Cr(III) z biomasy zależała od obydwu analizowanych procesów, a kluczowe parametry wpływające na proces elucji obejmowały zdolność kompleksowania, masę cząsteczkową i stężenie eluentu oraz pH roztworu stosowanego w procesie wymywania.Skażenie metalami ciężkimi jest poważnym problemem ekologicznym. Zanieczyszczenie chromem pochodzącym z licznych procesów przemysłowych, takich jak garbowanie skór, galwaniczne chromowanie stali, barwienie tkanin i skór, eksploatacja elektrowni jądrowych, kondycjonowanie wody chłodzącej, produkcja masy celulozowej lub procesy rafinacji ropy naftowej powoduje pogorszenie jakości wody1). Sześciowartościowy chrom jest czynnikiem bardzo toksycznym i mutagennym dla większości organizmów2). Ścieki z zakładów przemysłowych można oczyszczać biosorbentami w celu zmniejszenia i/lub wyeliminowania emisji toksycznych związków chromu do środowiska. Biosorbenty są szczególnie użyteczne w uzdatnianiu [...]

Pumpkin (Cucurbita sp.) as a source of health-beneficial compounds with antioxidant properties Dynia (Cucurbita sp.) jako źródło prozdrowotnych związków o charakterze antyoksydacyjnym DOI:10.15199/62.2015.6.10


  Twelve cultivars of 3 pumpkin species (Cucurbita sp.) were extd. with 80% MeOH. The exts. were analyzed for contents of phenolic compds. by high-performance liq. chromatog. and for antioxidant properties by 2 spectroscopic methods: ferric ion-reducing ability of plasma and a 2,2-diphenyl- 1-picrohydrazyl-radical-based one. Six phenolic acids (p-hydroxybenzoic, chlorogenic, caffeic, syringic, p-transcoumaric and ferulic acids) and one flavonoid (rutin) were found in the exts. Significant differences obsd. for the tested cultivars suggest various health-promoting qualities of particular pumpkin genotypes. Aktywne roślinne metabolity wtórne z grupy związków fenolowych (polifenole i hydroksykwasy karboksylowe) były ekstrahowane 80- proc. metanolem z miąższu dwunastu odmian należących do trzech gatunków dyni (Cucurbita sp.). Metodą Folina i Ciocalteu oznaczano sumę fenoli, a techniką wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC UV-Vis) dokonano identyfikacji 6 kwasów fenolowych (kwas p-hydroksybenzoesowy, chlorogenowy, kawowy, syryngowy, p-trans-kumarowy oraz ferulowy) oraz jednego flawonoidu (rutyna). Badano również aktywność antyoksydacyjną ekstraktów, a odnotowane statystycznie istotne różnice w uzyskanych wynikach wskazują na istnienie dużego zróżnicowania pod względem walorów prozdrowotnych pomiędzy badanymi odmianami oraz gatunkami dyni. Od wielu lat konsumenci przejawiają niesłabnące zainteresowanie zdrowym stylem życia. Świadomie wybierają oni produkty żywnościowe charakteryzujące się korzystnym wpływem na ich zdrowie. Z tego powodu nie tylko w przemyśle rolno-spożywczym, ale również w chemii i technologii żywności zwraca się szczególną uwagę na źródła naturalnych antyoksydantów pochodzenia roślinnego1). Rosnące zagrożenie chorobami cywilizacyjnymi sprawia, że poszukuje się gatunków roślin uprawnych o silnych właściwościach prozdrowotnych2). Dynia (Cucurbita sp.) jest jednoroczną rośliną z rodziny dyniowatych (Cucu[...]

Zastosowanie konsorcjów mikrobiologicznych do biologicznego oczyszczania ścieków pofermentacyjnych po biometanizacji osadów ściekowych i gnojowicy świńskiej DOI:10.15199/62.2018.7.32


  Funkcjonowanie biogazowni wiąże się z powstawaniem dużej ilości masy pofermentacyjnej. Jej objętość, w zależności od wielkości biogazowni, może dochodzić do kilkudziesięciu tys. m3 rocznie1). Szczególna uciążliwość tego odpadu wiąże się z dużą zawartością azotu, występującego głównie w postaci jonu amonowego powstającego podczas amonifikacji w silnie alkalicznym i redukującym środowisku charakterystycznym dla procesu biometanizacji2, 3). Poferment, wylewany bezpośrednio z komór fermentacyjnych, charakteryzuje się niską zawartością suchej masy (3-6%)4). Wysokie uwodnienie masy pofermentacyjnej powoduje wzrost nakładów inwestycyjnych, związanych z koniecznością budowy zbiorników przeznaczonych na jej składowanie. Dlatego często stosowanym rozwiązaniem jest separacja wytworzonego odpadu na frakcję ciekłą i stałą5). Właściwości fizykochemiczne wydzielonych produktów różnią się między sobą. Znaczna część azotu przechodzi do frakcji ciekłej, co jest związane z wysoką rozpuszczalnością formy amonowej. Występujący w formie jonowej potas również dominuje w fazie ciekłej, natomiast magnez i fosfor, jako pierwiastki obecne głównie w połączeniach z materią organiczną, pozostają przede wszystkim we frakcji stałej6). Oddzielona część stała może zostać poddana spalaniu, procesowi suszenia, lub wykorzystana do użytkowania przyrodniczego jako odpad ekologicznie użyteczny (kod odpadu 19 06)7), a w szczególności do biologicznej rekultywacji terenów zdegradowanych i zamkniętych składowisk8, 9). Małgorzata Hałat-Łaśa, Paweł Jedynakb, Przemysław Malecb, Jan Burczykc, Alba Iglesias Vilchesa, Paweł Kaszyckia, * 1190 97/7(2018) Prof. dr hab. n. farm. Jan BURCZYK w latach 1965-1990 był pracownikiem naukowym Pracowni Biochemii Stosowanej w Instytucie Zootechniki w Gumnach koło Cieszyna, a w latach 1985-2009 pełnił funkcję kierownika Katedry i Zakładu Farmakognozji i Fitochemii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, Wydziału Farmaceutycznego [...]

Raspberry and blackberry leaves as a raw material for pharmaceutical industry Liście maliny i jeżyny jako surowiec dla przemysłu farmaceutycznego DOI:10.15199/62.2015.8.38


  Leaves of 16 mostly Polish cultivars of red raspberry (Rubus idaeus), black raspberry (Rubus occidentalis), and blackberry (Rubus fruticosus), collected twice within two seasons, were analyzed for the phenolics content (Folin and Ciocalteu assay) and compn. (high performance liq. chromatog.) as well as for their antioxidant activity (ferric ion reducing antioxidant power assay and electron paramagnetic resonance spectrometry). Significant differences between cultivars and between terms of harvests in all measured parameters were revealed. The leaves of red raspberry ‘Polka’ and of blackberry were the richest ones in phenolic and antioxidant compds. W liściach 16, głównie polskich, odmian maliny właściwej (Rubus idaeus), maliny zachodniej (Rubus occidentalis) i jeżyny (Rubus fruticosus), pochodzących z dwóch zbiorów w dwóch sezonach wegetacyjnych, oznaczono sumaryczną zawartość (metoda Folina i Ciocalteu) oraz skład (HPLC) związków fenolowych. Dokonano również analizy aktywności antyoksydacyjnej liści (metoda FRAP i spektrometria EPR). Analizowane parametry zależały od odmiany rośliny i terminu zbioru liści. Badania pozwoliły wskazać liście maliny właściwej od-miany ‘Polka’ oraz liście jeżyny jako najbogatsze w związki fenolowe i antyoksydanty. W ostatnich latach Polska stała się jednym ze światowych liderów w produkcji malin. Rozwojowi uprawy sprzyjają dogodne warunki klimatyczne i glebowe, doświadczenie hodowców oraz upowszechnienie odmian jesiennych. Owoce maliny właściwej (Rubus idaeus) zawierają liczne substancje o właściwościach prozdrowotnych, z których większość stanowią związki fenolowe1, 2). Wchodzące w ich skład antocyjany są inhibitorami cyklooksygenazy II (COX II), której aktywność wzrasta u zwierząt w czasie stanu zapalnego, często współistniejącego z nowotworem3-5). Udokumentowano także wpływ antocyjanów na metabolizm węglowodanów i tłuszczów, m.in. poprzez stymulację wydzielania insu[...]

Mikroglony jako czynnik inicjujący oczyszczanie odcieku pofermentacyjnego, powstającego przy produkcji biogazu DOI:10.15199/62.2018.12.18


  Dynamiczny rozwój technologii produkcji biogazu jest efektem rosnącego dostosowania gospodarki do pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych1). Według Urzędu Regulacji Energetyki w końcu 2016 r. w Polsce funkcjonowały 303 biogazownie2). Potencjał tej technologii uwarunkowany jest bardzo wydajnym wykorzystaniem energii zakumulowanej w biomasie, tanim surowcu, będącym zwykle odpadem powstającym w wyniku działalności rolniczej lub przemysłowej. Utylizacja biomasy (w tym liści, gnojowicy zwierzęcej, odpadów spożywczych, gospodarczych i komunalnych)2-6) poprzez fermentację beztlenową jest zarówno opłacalnym źródłem odnawialnej energii, jak i przykładem racjonalnego, wydajnego gospodarowania zasobami, zgodnego z promowaną koncepcją gospodarki o obiegu zamkniętym (circular economy)7). Technologia ta jest także bardziej przyjazna środowisku, ze względu na zbilansowaną emisję CO2, uwalnianego ze źródeł materii organicznej, w której był on uprzednio związany. Istniejące technologie produkcji biogazu generują również produkty uboczne, którymi są odcieki i osady pofermentacyjne. Fermentacja metanowa surowców pochodzenia roślinnego pozwala na wykorzystanie bogatych w substancje mineralne odcieków i osadów pofermentacyjnych jako nawozów stosowanych w uprawach roślin. Jednak w przypadku odcieków powstających w wyniku fermentacji odpadów komunalnych (np. osady ściekowe) i/lub przemysłowych, rolnicze użytkowanie nie zawsze jest możliwe i zostało obwarowane wieloma Paweł Jedynaka, Jan Burczykb,c, Sebastian Borowskid, Paweł Kaszyckie, Małgorzata Hałat-Łaśe, Magdalena Kędraa, Khongorzul Mungunkhuyaga, Przemysław Maleca,* 97/12(2018) 2107 Dr Magdalena KĘDRA w roku 1991 ukończyła studia w zakresie biologii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2001 r. uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Wydziale Ogrodniczym Akademii Rolniczej w Krakowie. Pracuje w Zakładzie Fizjologii i Biochemii Roślin WBBiB UJ. Specjalnoś[...]

 Strona 1