Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Arkadiusz Matwijczuk*"

Temperaturowe efekty podwójnej fluorescencji 4-(5-heptylo-1,3,4-tiadiazol-2-ilo)benzeno- -1,3-diolu (C7) DOI:10.15199/62.2017.7.13


  Poszukiwanie nowych związków, które cechowałyby się zarówno wysoką skutecznością działania, zaś z drugiej strony wykazywałyby niską toksyczność w stosunku do komórek macierzystych jest jednym z priorytetów współczesnej nauki. Powyższe warunki spełniają związki Arkadiusz Matwijczuka,*, Dariusz Karczb, Dariusz Kluczykd, Alicja Matwijczuka, Bożena Gładyszewskaa, Andrzej Niewiadomya,c, Mariusz Gag ośd Aq. solns. of 4-(5-heptyl-1,3,4-thiadiazo-2-yl)benzene-1,3- -diol (C7) showed two well-resolved fluorescence bands at 20-40°C and pH 1-7. At the temps. exceeding 40°C, only a single fluorescence max. was obsd. The resonance light scattering spectra measured at 20-40°C showed a strong signal, which decreased with the temp. increase. The data were consistent with previous reports and confirmed a mol. aggregation-related nature of the fluorescence effects. The possibility of a quick fluorescence spectroscopy- based anal. of intra- and intermol. transformations was evidenced. Dokonano pomiarów emisji fluorescencji stacjonarnej dla 4-(5-heptylo-1,3,4-tiadiazol-2-ilo) benzeno-1,3-diolu (C7) w środowisku wodnym. Dla C7 rozpuszczonego w roztworach o niskim pH (poniżej 7) i w zakresie temp. 20-40°C, zaobserwowano dwa wyraźnie rozdzielone pasma emisji fluorescencji. Natomiast dla C7 w tym samym zakresie pH lecz w temp. powyżej 40°C obserwowano już tylko pojedyncze pasmo fluorescencji. W przypadku widm rezonansowego rozpraszania świa1512 96/7(2017) Dr Alicja MATWIJCZUK w roku 2008 ukończyła studia na kierunku biologia na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie. W 2009 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu towaroznawstwa i obrotu żywnością na tej samej uczelni, a w 2012 r. Policealne Studium Medyczne TEB Edukacja w Lublinie i zdała egzamin państwowy, uzyskując stopień technika farmaceutycznego. W 2013 r. uzyskała stopień doktora nauk zoologicznych na Wydziale Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Mgr fa[...]

Otrzymywanie, spektroskopia i właściwości antyoksydacyjne nowych pochodnych 1,3,4-tiadiazolu w postaci hybryd tiadiazolo-kumarynowych DOI:10.15199/62.2017.10.27


  Pochodne kumaryny, jak i 1,3,4-tiadiazolu od lat stanowią obiekt zainteresowania licznych grup naukowców1-5). Dzieje się tak przede wszystkim ze względu na szeroki zakres aktywności biologicznej tych związków, która niejednokrotnie znalazła zastosowanie terapeutyczne. Przykładowo, jednym z najczęściej przepisywanych leków przeciwzakrzepowych są warfaryny, substancje których głównym elementem strukturalnym jest szkielet kumarynowy. Liczne antybiotyki, diuretyki, aPolitechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki; bUniwersytet Przyrodniczy w Lublinie; cInstytut Przemysłu Organicznego, Warszawa; dUniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Preparation, spectroscopic characteristics and antioxidant activity of novel 1,3,4-thiadiazole-based coumarin hybrids Otrzymywanie, spektroskopia i właściwości antyoksydacyjne nowych pochodnych 1,3,4-tiadiazolu w postaci hybryd tiadiazolo-kumarynowych DOI: 10.15199/62.2017.10.27 Dr inż. Karolina STARZAK w roku 2011 ukończyła studia na kierunku biotechnologia na Wydziale Chemicznym Politechniki Rzeszowskiej. W 2017 r. uzyskała z wyróżnieniem stopień doktora na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej, gdzie obecnie pracuje na stanowisku asystenta. Specjalność - analityka pochodnych betalainowych. Zakład Chemii Analitycznej, Instytut Chemii i Technologii Nieorganicznej (C1), Wydział Inżynierii i Technologii Chemicznej, Politechnika Krakowska, ul. Warszawska 24, 31-155 Kraków; tel.: (12) 628-20-35, fax: (12) 628-27-01, e-mail: dariuszkarcz@chemia.pk.edu.pl Dr inż. Dariusz KARCZ - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 7/2017, str. 1511. * Autor do korespondencji: Two novel substituted thiadiazoles I (R = nonyl or 1-naphthylmethyl) were synthesized by Pechman condensation, converted to resp. II by reaction with AcCH2COOEt in H2SO4/EtOH, purified by recryst. from EtOH (yield about 65%), identified by spectroscopy and studied for antioxidative [...]

Keto-enol tautomerism of 2-(4-fluorophenyl)-5- -(2,4-dihydroxyphenyl)-1,3,4-thiadiazole. Spectroscopic studies Tautomeria keto-enolowa w 2-(4-fluorofenylo)- -5-(2,4-dihydroksyfenylo)-1,3,4-tiadiazolu. Badania spektroskopowe DOI:10.15199/62.2016.10.7


  2-(4-Fluorophenyl)-5-(2,4-dihydroxyphenyl)-1,3,4-thiadiazole (FBT) was used as model for examn. of solvent effects on keto-enol tautomerism of 1,3,4 thiadiazole derivatives. The spectroscopic expts. were carried out in solvents of various polarizability. In non-polar solvents of high polarizability, the keto form, while in the more polar solvents of low polarizability the enol form of FBT was predominant. Przedstawiono wyniki badań 2-(4-fluorofenylo)- 5-(2,4-dihydroksyfenylo)-1,3,4-tiadiazolu (FBT), związku z grupy 1,3,4-tiadiazoli, wykazującego właściwości antynowotworowe. Zaobserwowano zjawiska indukowane zmianami polarności (polaryzowalności) rozpuszczalnika, takie jak tautomeria keto-enolowa oraz możliwość formowania wewnątrzcząsteczkowego wiązania wodorowego pomiędzy grupą -OH pierścienia rezorcylowego i grupą =N-N- pierścienia 1,3,4-tiadiazolowego. W przypadku niepolarnych rozpuszczalników o dużej polaryzowalności, takich jak np. n-heksan, w widmach absorpcji elektronowej obserwowano pasmo z maksimum w obszarze 270-276 nm (forma keto związku) oraz znacznie słabsze z maksimum ok. 340 nm (forma enolowa związku). W rozpuszczalnikach polarnych znika pasmo z maksimum w obszarze 270-276 nm, a pojawia się bardzo intensywne pasmo z maksimum charakterystycznym dla formy enolowej związku. Zauważono również, że spektralne zmiany w widmach absorpcji elektronowej zależą bardziej od wartości średniej elektronowej polaryzowalności rozpuszczalnika niż od stosunku Kirkwooda, związanego ze stałą dielektryczną, lub od zmian polaryzowalności środowiska opisanej za pomocą funkcji Lorenza i Lorentza, związanej z jego współczynnikiem załamania światła czy też funkcji wynikających z równania Lipperta i Matagi. Arkadiusz Matwijczuka,*, Dariusz Karczb,**, Radosław Walkowiaka, Alicja Matwijczuka, Andrzej Niewiadomya, c, Sławomir Wybraniecb, Grzegorz P. Karwaszd, Mariusz Gagośe 95/10(2016) 1895 Dr Alicja MATWIJCZUK w roku 2008 ukończyła [...]

Wpływ pola magnetycznego na zawartość 5-hydroksymetylofurfuralu, aktywność diastazy oraz zmiany w widmach ATR-FTIR w świeżych miodach gryczanych DOI:10.15199/62.2018.3.8


  Miód gryczany to cenny produkt wytwarzany przez pszczoły z nektaru kwiatów gryki zwyczajnej (Fagopyrum esculentum Moench). W 2014 r. powierzchnia upraw gryki w Polsce wynosiła 62 710 ha1), a ok. 1/3 tej powierzchni stanowiły plantacje w województwie lubelskim. Duże zagęszczenie plantacji gryki w tym regionie umożliwia pozyskiwanie jednoodmianowego miodu gryczanego. Produkt ten jest szczególnie bogaty w enzymy, żelazo i magnez, ponadto zawiera duże ilości witaminy C i witamin z grupy B, wykazuje również silne właściwości bakteriostatyczne oraz wysoką aktywność antybiotyczną2). Jednym z najważniejszych kryteriów jakości miodów pszczelich jest zawartość 5-hydroksymetylofurfuralu (5-HMF), która nie powinna być wyższa niż 40 mg/kg3). 5-HMF jest związkiem furanowym, powstającym w kwaśnym środowisku miodu, nawet w niskich temperaturach. Związek ten może być niebezpieczny zarówno dla pszczół, jak i dla ludzi. Przy wysokim stężeniu działa bowiem cytotoksycznie, podrażnia oczy, górne drogi oddechowe, skórę oraz błony śluzowe4). Oferowany konsumentom miód w opakowaniach jednostkowych ma zazwyczaj upłynnioną postać skrystalizowanego wcześniej produktu. Proces dekrystalizacji miodu wymaga przestrzegania granicznej temperatury nie wyższej niż 42°C5), do której może być on podgrzewany. Ogrzewanie miodu do wyższych temperatur powoduje zwiększenie zawartości 5-HMF6). Kolejnym wskaźnikiem jakości miodu jest aktywność enzymatyczna wyrażona jako LD, która nie powinna być niższa niż 8 (wg skali Schade’a)3). Enzym α-amylaza występuje naturalnie w miodzie, katalizując hydrolityczny rozkład skrobi i innych wielocukrów, a β-amylaza katalizuje dalszy rozpad cukrów do maltozy. Enzymy te są wrażliwe na podwyższoną temperaturę, co prowadzi do ich stopniowej inaktywacji. Przyjmuje się, że wysoka wartość LD oraz niska zawartość 5-HMF są gwarancją wysokiej jakości miodów. Ogrzewanie miodów wzmaga proces powstawania 5-HMF, obniżając jednocześ[...]

Otrzymywanie, spektroskopia i biologiczna aktywność kompleksów Cu(II) i Zn(II) z pochodnymi 1,3,4-tiadiazolu DOI:10.15199/62.2018.7.12


  Obecność śladowych ilości pierwiastków metalicznych jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. Spośród licznych przykładów korzystnego działania jonów metali na organizm do najbardziej reprezentatywnych zaliczyć można chociażby funkcje pełnione przez jony Fe(II) i Fe(III)1), wpływ jonów Zn(II) na procesy związane z prawidłowym wzrostem i rozwojem fizycznym2) czy też wpływ jonów Cu(II) na mechanizmy zapewniające prawidłową pracę serca3). Procesy z udziałem śladowych ilości jonów metali przebiegają w organizmie właściwie tylko w przypadku prawidłowej ich homeostazy. Zaburzenie gospodarki jonami metali w organizmie może prowadzić do licznych niepożądanych procesów, których konsekwencją jest rozwój wielu jednostek chorobowych. Przykładowo, niedobór żelaza może prowadzić do anemii, a niedobór miedzi powoduje choroby układu krążenia1). Z kolei nadmierna akumulacja w tkankach takich metali, jak miedź lub cynk może powodować zaburzenia neurodegeneracyjne, np. chorobę Alzheimera lub Parkinsona4, 5). Ponadto, wiele substancji zawierających jony Ni(II), Co(II) lub różnorakie związki chromu uznaje się za rakotwórcze6-8). Ogólnie znany jest również szkodliwy wpływ, Dariusz Karcza,*, Karolina Starzaka, Arkadiusz Matwijczukb, Ewa Ciszkowiczc, Katarzyna Lecka-Szlachtac, Alicja Matwijczukb, Anna Ciupakb, Bożena Gładyszewskab, Andrzej Niewiadomyb, d 1096 97/7(2018) Dr inż. Ewa CISZKOWICZ ukończyła studia na kierunku biologia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2014 r. uzyskała stopień doktora na Wydziale Biologiczno-Rolniczym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Obecnie pracuje na stanowisku asystenta w Zakładzie Biotechnologii i Bioinformatyki na Wydziale Chemicznym Politechniki Rzeszowskiej. Jest stypendystką Podkarpackiego Funduszu Stypendialnego dla doktorantów i laureatką Indywidualnej Nagrody III stopnia Rektora Politechniki Rzeszowskiej. Specjalność - badanie właściwości antybakteryjnych [...]

 Strona 1