Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Mariola Kwasek"

Poziom wyżywienia w Chinach i Indiach

Czytaj za darmo! »

Spożycie żywności na świecie jest bardzo zróżnicowane, zależy bowiem od wielu czynników ekonomicznych i pozaekonomicznych. Zasadniczą rolę odgrywają czynniki ekonomiczne, a wśród nich dochód narodowy i jego podział w przeliczeniu na jednego mieszkańca, dochody i oszczędności ludności, podaż żywności i jej ceny. Istotny wpływ na spożycie żywności mają także czynniki pozaekonomiczne: demografi[...]

Bezpieczeństwo żywnościowe na świecie współczesne problemy


  Bezpieczeństwo żywnościowe przez stulecia oznaczało możliwość zaopatrywania się w żywność wyprodukowaną w całości lub w większości w danym kraju, w celu zaspokojenia potrzeb wszystkich jego mieszkańców. Wraz z rozwojem handlu i specjalizacji międzynarodowej tak pojmowane bezpieczeństwo żywnościowe uległo zmianie. Szybki wzrost produkcji żywności na świecie, a także swobodny handel na arenie międzynarodowej umożliwił krajom o niekorzystnych warunkach do rozwoju produkcji rolniczej zakup potrzebnej żywności na innych rynkach. O dostępie do żywności decydowały posiadane dochody, a nie krajowa produkcja. Bezpieczeństwo dochodowe wyparło bezpieczeństwo żywnościowe. Na takie postrzeganie tematu wpływ mieli ekonomiści, którzy chcieli, ażeby żywność i produkty rolne traktować jak inne wyroby, wielkość i strukturę krajowej produkcji żywności poddać zaś regulacjom rynkowym i zasadzie kosztów komparatywnych. Dopiero światowy kryzys żywnościowy na przełomie lat 2007/2008 na nowo ożywił dyskusję na temat bezpieczeństwa żywnościowego w wymiarze światowym, regionalnym, narodowym i gospodarstwa domowego. Bezpieczeństwo żywnościowe jest osiągalne tylko w przypadku jednoczesnego zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego, socjalnego oraz utrzymania krajowej produkcji na poziomie, który gwarantuje dostępność żywności, utrzymania handlu zagranicznego i rezerw żywnościowych, a także prawidłowego funkcjonowania przetwórstwa i dystrybucji. Bezpieczeństwo żywnościowe jest przede wszystkim efektem systemowo- instytucjonalnych rozwiązań w sferze politycznej, gospodarczej i społecznej. Bezpieczeństwo żywnościowe zajmuje coraz więcej miejsca w dyskusji na temat przyszłości Wspólnej Polityki Rolnej po 2013 r. Świadczy o tym rezolucja Parlamentu Europejskiego z 18 stycznia 2011 r. o uznaniu rolnictwa za sektor strategiczny w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego. Unia Europejska, jako największa gospodarka świata, może odegrać istotną rolę w zapewnien[...]

Zmiany w zwyczajach żywieniowych Polaków DOI:10.15199/65.2016.12.1


  Wzrost wydatków na gastronomię w gospodarstwach domowych, wg grup społeczno-ekonomicznych i miejsca zamieszkania (miasto - wieś) w latach 2005-2015, świadczy o coraz większym zainteresowaniu tą formą zaspokajania potrzeb żywnościowych. Nowe zwyczaje żywieniowe Polaków, polegające na spożywaniu posiłków poza domem, przekładają się na rozwój rynku gastronomicznego. Sposób odżywiania się wywiera istotny wpływ na zdrowie człowieka, jego sprawność fizyczną i rozwój intelektualny. Nadmierna konsumpcja produktów żywnościowych bogatych w tłuszcze, zwłaszcza nasycone, cukier i sól prowadzi do rozwoju chorób dietozależnych oraz nadwagi i otyłości, uznanej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za globalną epidemię XXI w. Przemysł spożywczy poprzez działania, w tym reformulację żywności, może przyczynić się do poprawy zdrowotności mieszkańców Polski. W Polsce wprowadzane są liczne programy mające na celu promocję zdrowego stylu życia przez edukację społeczeństwa w zakresie żywienia i aktywności fizycznej.Wybory konsumenckie są rezultatem oddziaływania czynników o charakterze zewnętrznym i wewnętrznym, w tym ekonomicznych i pozaekonomicznych (m.in. demograficznych, kulturowych, psychologicznych) oraz informacji płynących z rynku. Zmieniające się uwarunkowania konsumpcji żywności pod wpływem globalizacji konsumpcji wywierają wpływ na zmiany w zwyczajach żywieniowych (dietary habits) konsumentów, przez które należy rozumieć ustalony w dłuższym okresie sposób odżywiania się obejmujący: dobór produktów spożywczych w całodziennym żywieniu, ich przygotowanie i spożycie charakterystyczne dla danego regionu kraju lub grupy ludności, uzależnione od czynników kulturowych, społecznych i ekonomicznych [4]. Proces globalizacji konsumpcji to proces upowszechniania oferty produktów lansowanych na rynkach światowych, prowadzący do upodabniania wzorców konsumpcji żywności i zachowań konsumenckich w różnych regionach świata [8]. Upodabnia[...]

Międzynarodowe zalecenia żywieniowe DOI:10.15199/65.2017.1.5


  Zalecenia żywieniowe odzwierciedlają najnowsze wyniki badań naukowych w zakresie żywienia człowieka. Stanowią one podstawowy instrument polityki rolnej, żywnościowej i prozdrowotnej. Zalecenia żywieniowe dla mieszkańców Europy są formułowane przez organizacje międzynarodowe zajmujące się problematyką wyżywienia ludności: Światową Organizację Zdrowia (WHO) i Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO). W Polsce zalecenia żywieniowe są opracowywane przez Instytut Żywności i Żywienia (IŻŻ). Są one upowszechniane w formie graficznej w celu łatwiejszego ich przyswajania przez konsumentów. Obecnie zalecenia żywieniowe koncentrują się nie tylko na zdrowiu człowieka, ale także na środowisku. Z badań Centrum Żywności i Żywienia włoskiego koncernu Barilla (BCFN) wynika, że żywność korzystnie wpływająca na zdrowie człowieka ma jednocześnie pozytywny wpływ na środowisko przyrodnicze.Zalecenia żywieniowe, przez które należy rozumieć wskazania dotyczące proponowanych zmian spożycia wybranych produktów żywnościowych i zawartych w nich składników odżywczych, uzasadnione potrzebą poprawy stanu odżywienia i ochrony zdrowia społeczeństwa oraz profilaktyką chorób [5], odzwierciedlają najnowsze wyniki badań naukowych w zakresie żywienia człowieka. Stanowią one podstawowy instrument polityki rolnej, polityki żywnościowej i polityki prozdrowotnej. Sformułowano je po raz pierwszy w USA w 1917 r. Od tego czasu są one formułowane i systematycznie uaktualniane w ponad 100 krajach świata. Celem zaleceń żywieniowych jest realizacja racjonalnego żywienia oraz zapobieganie przewlekłym chorobom niezakaźnym, tzw. dietozależnym, w tym chorobom układu krążenia, niektórym nowotworom, cukrzycy, osteoporozie oraz nadwadze i otyłości. ZDROWIE A GOSPODARKA Zdrowie jest zarówno wewnętrznym zasobem człowieka, który można rozwijać we wzrostowej fazie życia, jak i dobrem specyficznym, które można przywracać, gdy ulega pogorszeniu i pod[...]

Aspekt ekonomiczny Marnotrawienie żywności w Unii Europejskiej DOI:10.15199/65.2017.11.1


  Marnotrawienie żywności osiągnęło tak wysoki poziom, że należy je traktować jako problem globalny, występujący w całym łańcuchu rolno-żywnościowym. Z danych Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wynika, że na świecie ok. 1/3 produkowanej żywności nadającej się do spożycia ulega stratom lub jest marnotrawiona, czyli 1,3 mld t rocznie [10]. To pociąga za sobą ogromne koszty ekonomiczne i środowiskowe. Żywność jest marnotrawiona we wszystkich krajach świata, w tym w krajach, w których występuje przewlekłe niedożywienie oraz nadmierna konsumpcja żywności. Jeżeli nie zostaną podjęte żadne działania lub środki zapobiegawcze, przewiduje się, że do 2020 r. całkowita ilość marnotrawionej żywności tylko w krajach UE wzrośnie z ok. 89 do ok. 126 mln t rocznie [6]. SKALA I KOSZTY marnotrawienia żywności w UE W Europie nie istnieje ujednolicona definicja marnotrawienia żywności. W związku z tym Parlament Europejski zaproponował, aby za taką uznać produkty żywnościowe odrzucone poza łańcuch rolno-żywnościowy ze względów gospodarczych, estetycznych lub z powodu zbliżającej się daty przydatności, które nadal jednak doskonale nadają się do spożycia i mogą być przeznaczone do konsumpcji przez ludzi, a które z braku możliwego, alternatywnego sposobu wykorzystania przeznacza się do likwidacji i utylizacji, co powoduje negatywne efekty zewnętrzne pod względem wpływu na środowisko, kosztów gospodarczych i braku dochodów dla przedsiębiorstw [14]. Z badań realizowanych na zlecenie Komisji Europejskiej wynika, że w Unii Europejskiej marnuje się ok. 89 mln t żywności rocznie, czyli 179 kg na mieszkańca [6]. W poszczególnych krajach Unii Europejskiej skala marnotrawienia żywności w przeliczeniu na mieszkańca jest bardzo zróżnicowana [9]. Najmniej żywności wyrzucają Grecy - 44 kg rocznie, a najwięcej Holendrzy - 579 kg (rysunek 1). Do największego marnotrawienia żywności dochodzi w sektorze gospodarstw domowych - 42%, z [...]

Samowystarczalność żywnościowa Polski na tle Unii Europejskiej DOI:10.15199/65.2018.11.1


  Prawo do bezpieczeństwa żywnościowego jest podstawowym prawem każdego człowieka i można je osiągnąć, gdy wszyscy ludzie przez cały czas, mają ciągły dostęp fizyczny, społeczny i ekonomiczny do wystarczającej, bezpiecznej i właściwej pod względem odżywczym żywności, zaspokajającej ich potrzeby i preferencje żywieniowe oraz zapewniającej aktywne i zdrowe życie. Istotnym czynnikiem decydującym o bezpieczeństwie żywnościowym jest wysoki stopień samowystarczalności żywnościowej [2]. W obliczu kryzysu żywnościowego z lat 2007-2008, który uwypuklił znaczenie samowystarczalności żywnościowej dla wyżywienia ludności w każdym kraju, niezależnie od poziomu rozwoju gospodarczego, Unia Europejska, a także wiele innych krajów świata uznało samowystarczalność żywnościową za najważniejszą kwestię bezpieczeństwa żywnościowego rozpatrywanego w aspekcie fizycznej dostępności żywności [1]. Unia Europejska ma obowiązek żywić swych obywateli, a kluczową rolę w tym zakresie odgrywa rolnictwo działające w zgodzie ze środowiskiem przyrodniczym [8]. BEZPIECZEŃSTWO ŻYWNOŚCIOWE w aspekcie fizycznej dostępności żywności Bezpieczeństwo żywnościowe rozpatrywane w aspekcie fizycznej dostępności żywności kształtują: wyniki produkcyjne krajowego rolnictwa, przemysłu spożywczego, import, eksport, gromadzenie i przechowywanie zapasów oraz rezerw surowców rolnych i żywności, uruchamianych w przypadku zakłóceń na rynku krajowym i światowym, spowodowanych klęskami żywiołowymi, kryzysami gospodarczymi i politycznymi. Gromadzenie i przechowywanie rezerw żywności jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym. Oprócz nich należy także gromadzić rezerwy gwarantujące niezakłócone funkcjonowanie aparatu wytwórczego agrobiznesu [4]. Fizyczna dostępność żywności jest tym warunkiem narodowego bezpieczeństwa żywnościowego, którego spełnienie i utrzymanie powinno być nadrzędnym celem polityki żywnościowej każdego państwa. Jeśli kraj ma zapewnioną żywność niezbędną do[...]

 Strona 1