Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Landrat"

Możliwości zagospodarowania odpadów florystycznej gąbki polifenolowej DOI:10.15199/62.2017.8.16


  Gąbka florystyczna (zwana też gąbką oasis, pianką florystyczną, pianką do kwiatów) jest spienionym tworzywem sztucznym o kruchej strukturze, umożliwiającym umieszczenie w nim łodyg kwiatów w celu tworzenia kompozycji kwiatowych. Gąbki te dzieli się na tzw. mokre i suche. Suche (na bazie pianki poliuretanowej) są wykorzystywane do kompozycji z kwiatów zasuszonych oraz sztucznych. Gąbka mokra (rysunek), wykorzystywana do roślin i kwiatów żywych, tworzona jest na bazie żywicy fenolowo-formaldehydowej. Zapewnia ona stały dostęp do wody dzięki otwartym porom powstałym w wyniku spienienia żywicy fenolowo-formaldehydowej z dodatkiem odpowiednich środków umożliwiających tworzenie środowiska hydrofilowego. Rynek "gąbki" jest zdominowany przez gąbkę mokrą, która jest podstawowym materiałem wykorzystywanym we współczesnej florystyce. Piankę do żywych kwiatów przed układaniem kompozycji kwiatowych należy namoczyć. Traci ona swoje właściwości po wysuszeniu (nie jest w stanie powtórnie nasiąknąć wodą), dlatego nie może być używana wielokrotnie. Poza tym, po każdorazowym użyciu ulega uszkodzeniom mechanicznym, co skraca okres jej wykorzystania. Gąbka florystyczna bardzo szybko traci swoje właściwości użytkowe i staje się odpadem. Oprócz podstawowej funkcji, jaką jest stworzenie podbudowy pod kompozycję, może ona przedłużać świeżość umieszczonych w niej roślin, ponieważ producenci niekiedy dodają do pianki preparaty odżywcze, konserwujące i bakteriobójcze1). Charakterystyka i otrzymywanie pianki polifenolowej Pierwszym producentem gąbki florystycznej była firma Oasis. Gąbka ta została wymyślona w 1954 r. przez Vernona L.Smithersa, założyciela firmy Smithers-Oasis2). Na terenie Polski głównymi producentami gąbek mokrych są firmy Oasis i Victoria. Jedna z ty[...]

Termiczne właściwości odpadowych tworzyw sztucznych DOI:10.15199/62.2018.9.16


  Trudno byłoby dziś wyobrazić sobie współczesne społeczeństwo bez tworzyw sztucznych. Tworzywa sztuczne znalazły niezliczoną liczbę zastosowań w tak różnorodnych dziedzinach, jak sprzęt AGD, opakowania, budownictwo, medycyna, elektronika, czy motoryzacja i lotnictwo. Powodem takiego sukcesu tworzyw w zastępowaniu tradycyjnych materiałów, takich jak metale, drewno i szkło, w tak różnorodnych zastosowaniach, jest możliwość modyfikowania ich właściwości w zależności od potrzeb projektantów. To, a także łatwość, z jaką można przetwarzać tworzywa sztuczne, czyni je idealnymi materiałami do produkcji różnorodnych komponentów. Tworzywa sztuczne charakteryzuje stosunkowo mała gęstość, wysoka wytrzymałość oraz duża odporność na czynniki chemiczne i atmosferyczne. Ciągłe inno-wacje powodują, że tworzywa znajdują kolejne zastosowania, a ich produkcja i użytkowanie są mniej uciążliwe dla środowiska. Poziom produkcji tworzyw sztucznych Największym producentem tworzyw sztucznych są Chiny z produkcją ponad 97 Tg/r, co stanowi 29% światowej produkcji. W Unii Europejskiej zapotrzebowanie na tworzywa wynosi 49,9 Tg, co stanowi 19% światowego zapotrzebowania. Udział Polski stanowi 6,3%, co plasuje nas na 6. miejscu w Europie. Jeśli chodzi o wykorzystanie tworzyw dominuje branża opakowaniowa z udziałem 39,9%, następnie budownictwo (19,7%), motoryzacja (8,9%), branża elektryczna i elektroniczna (5,8%) oraz rolnictwo (3,3%)1). W przypadku Polski największym konsumentem surowców polimerowych jest branża opakowaniowa (33%) i budownictwo (24%), co przedstawiono na rys. 1. 3,3 mln t 33% Opakowania 24% Budownictwo 10% Motoryzacja 6% Urządzenia elektroniczne i elektryczne 27% Inne Fig 1. Demand for plastics in Poland according to their use2) Rys. 1. Zapotrzebowanie na tworzywa sztuczne w Polsce wg ich zastosowania2) Najpopularniejszym tworzywem sztucznym pod względem zastosowania w UE jest polipropylen PP (19,9%), następnie polietylen niskiej gęstoś[...]

Photovoltaic cells. The problem of waste management Ogniwa fotowoltaiczne. Problem zagospodarowania odpadów DOI:10.15199/62.2016.8.14


  Review, with 15 refs., of methods used in the processing of secondary raw materials from discarded photovoltaic cells depending on applied substrates as well as thin film technol. Samo wytwarzanie energii elektrycznej przez ogniwa fotowoltaiczne uznaje się za bezodpadowe, jednak należy wziąć pod uwagę fakt, że ogniwa, jak wszystkie urządzenia, mają określony czas eksploatacji, po którym stają się niepotrzebnym odpadem. Eksploatację ogniw szacuje się na ok. 25 lat, ale ze względu na systematyczne ich udoskonalanie (np. ogniwa o podwyższonej sprawności) eksploatacja może być krótsza i już w niedługim czasie można się spodziewać strumienia nowego rodzaju odpadów, jakim będą wycofane z użycia panele fotowoltaiczne. Przedstawiono prognozy ilości odpadów z branży fotowoltaicznej oraz przegląd stosowanych metod ich zagospodarowania, a także możliwe kierunki zagospodarowania lub unieszkodliwiania, jakie wyznaczą odpady z ogniw innych niż krzemowe. Wykorzystanie odnawialnych źródeł energii do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła stanowi obecnie ważny i coraz częściej dyskutowany element bezpieczeństwa energetycznego Polski. Niewyczerpalnym i absolutnie czystym źródłem energii jest promieniowanie słoneczne, które jest wykorzystywane za pomocą ogniw fotowoltaicznych PV (photovoltaic cell). Coraz częściej, także w Polsce, wykorzystuje się panele fotowoltaiczne do produkcji energii elektrycznej. Ogniwa PV mają zdolność bezpośredniej przemiany energii Słońca w energię elektryczną. Przemiana ta polega na powstaniu siły elektromotorycznej w wyniku napromieniowania półprzewodnika przez promienie słoneczne. Aby to zjawisko można było wykorzystać na szeroką skalę, buduje się kolektory w postaci paneli (baterii) słonecznych. W ten sposób połączone ogniwa PV uzyskują niezbędne napięcie i moc. Ogniwa PV mają wiele zalet1): wykorzystują niewyczerpalne źródło energii, najczęściej wykonywane są z krzemu, który jest najbardziej rozpowszechn[...]

 Strona 1