Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Bożęcka"

Usuwanie jonów Ni2+ z roztworów wodnych przy użyciu żywic jonowymiennych DOI:10.15199/62.2017.9.27


  Rozwój przemysłu w znacznym stopniu wpływa na środowisko przyrodnicze i w wielu przypadkach przyczynia się do wzrostu jego zanie-czyszczenia, w tym zanieczyszczenia wód naturalnych. Dla zdrowia i życia organizmów żywych szczególnie niebezpieczne są metale toksyczne, mające zdolność do akumulacji. Ich obecność zakłóca naturalną równowagę biologiczną oraz procesy samooczyszczania w zbiornikach wodnych. Do tej grupy metali zaliczany jest również nikiel, który występuje głównie w ściekach przemysłowych pochodzących z zakładów elektrochemicznych oraz z przemysłu metalurgicznego i galwanicznego. Nikiel jest stosowany do produkcji stopów o dużej odporności na korozję i temperaturę oraz do produkcji stali nierdzewnej. Znalazł także zastosowanie w przemyśle chemicznym, do wytwarzania akumulatorów1), w produkcji tworzyw sztucznych, sprzętu laboratoryjnego, elektrod, baterii oraz do galwanicznego pokrywania metali. Do usuwania, zatężania i odzysku jonów metali powszechnie stosuje się metody fizykochemiczne, m.in. takie jak strącanie i współstrącanie2, 3), koagulacja4), ekstrakcja za pomocą rozpuszczalników5), procesy elektrochemiczne6) i membranowe7), adsorpcja8-13) oraz wymiana jonowa14). Wybór metody zależy m.in. od rodzaju i składu ścieków, postaci oraz stężenia usuwanych form zanieczyszczeń. Decydują o nim również efektywność metody i względy ekonomiczne. Znaczącą rolę we współczesnych technologiach usuwania jonów metali ze ścieków odgrywa wymiana jonowa. Proces ten polega na zastępowaniu jonów wchodzących w skład wymieniacza jonowego na równoważną ilość innych jonów, o takim samym znaku, znajdujących się w oczyszczanym roztworze wodnym. Właściwości sorpcyjne jonitów zależą od rodzaju grup funkcyjnych oraz fizykochemicznych właściwości polimerowej matrycy. Obecnie największą grupę wymieniaczy jonow[...]

Study on chemical and physical surface structure of natural sorbents used for removing Pb2+ and Cd2+ ions from mono- and bicomponent aqueous solutions Badanie chemicznej i fizycznej struktury powierzchni sorbentów naturalnych wykorzystanych do usuwania jonów Pb2+ oraz Cd2+ z roztworów wodnych w układach jedno- i dwuskładnikowych DOI:10.12916/przemchem.2014.374


  Sunflower hulls, walnut shells and plum stones were studied for their surface morphology, chem. structure and elementary compn. and then used for sorption of Pb2+ and Cd2+ from their aq. solns. The sorption mechanism was discussed. Przedstawiono wyniki badań chemicznej i fizycznej struktury sorbentów organicznych, takich jak łuszczyny słonecznika, łupiny orzecha włoskiego oraz pestki śliwek. Morfologię ich powierzchni badano za pomocą elektronowego mikroskopu skaningowego. Chemiczną strukturę użytych sorbentów naturalnych określono z wykorzystaniem metody spektrometrii w podczerwieni (FTIR) i analizy elementarnej. Korzystając z widm FTIR podjęto próbę identyfikacji grup funkcyjnych, obecnych na powierzchni badanych materiałów i określono ich wpływ na mechanizm procesu sorpcji jonów Pb2+ oraz Cd2+ z roztworów wodnych w układach jedno- i dwuskładnikowych. Wykazano, że udział procesu wymiany jonowej w badanych procesach jest znaczący. Zanieczyszczenie wód toksycznymi związkami metali ciężkich jest obecnie ważnym zagadnieniem w ochronie środowiska naturalnego, m.in. ze względu na zagrożenie, jakie metale ciężkie stanowią dla organizmów żywych. Wśród zanieczyszczeń wód, poza metalami toksycznymi, kancerogennymi i mutagennymi są także metale cenne ze względów ekonomicznych. Dlatego obserwuje się coraz większe zainteresowanie poszukiwaniem nowych metod zarówno oczyszczania wód i ścieków, jak i odzysku pierwiastków cennych. Poza tradycyjnymi metodami usuwania metali z wodnych roztworów1-3), w ostatnim czasie proponuje się także metody oparte na sorpcji na materiałach biologicznych4- 7). W ich przypadku rolę sorbentów może pełnić zarówno martwa Sunflower hulls, walnut shells and plum stones were studied for their surface morphology, chem. structure and elementary compn. and then used for sorption of Pb2+ and Cd2+ from their aq. solns. The sorption mechanism was discussed. Przedstawiono wyniki badań chemicznej i fizycznej struktu[...]

Use of models of sorption isotherms for describing the removal of Pb2+ and Cd2+ ions from aqueous solution on organic sorbents Zastosowanie modeli izoterm sorpcji do opisu procesu usuwania jonów Pb2+ i Cd2+ z roztworów wodnych na sorbentach organicznych DOI:10.15199/62.2017.3.18


  Shredded husks of sunflower, walnut shells and plum stones with particle size less than 0.5 mm were used sep. for the removal Pd2+ and Cd2+ ions from solns. at 25°C. Initial concns. of both ions were changed in the range 0.3-109.4 g/L, resp. Sorbent mass ionic strength, time of adsorption and mixing rate were const. 0.5 g, 0.02 mol/L, 1 h and 120 rpm, resp. Sorption processes were described by Langmuir, Freundlich, Dubinin and Raduszkiewicz models of sorption isotherms. The husk of sunflower showed the best sorption ability. Przedstawiono wyniki badań właściwości sorpcyjnych wybranych odpadów organicznych (łuszczyny słonecznika, łupiny orzechów włoskich i pestki śliw) w stosunku do jonów Pb2+ i Cd2+. Procesy sorpcji zostały opisane za pomocą modeli izoterm adsorpcji Langmuira, Freundlicha oraz Dubinina i Raduszkiewicza. Obliczona wartość wolnej energii przypadającej na cząsteczkę adsorbatu wskazuje, że na powierzchni badanych materiałów zachodzi adsorpcja chemiczna. Najlepszym sorbentem jonów Pb2+ i Cd2+ były łuszczyny słonecznika. Woda jest podstawą funkcjonowania wszystkich organizmów żywych. Jednak jej stan czystości w rzekach, jeziorach i oceanach jest coraz częściej niezadowalający. Do zanieczyszczeń wód, które stanowią szczególne zagrożenie dla zdrowia człowieka zalicza się ołów i kadm oraz ich związki. Metale te mają potwierdzone działanie toksyczne, kancerogenne oraz mutagenne. Nie ulegają procesom degradacji, a efekty ich działań toksycznych mogą być widoczne po wielu latach, gdyż potrafią się kumulować w narządach miąższowych, kościach i tkankach organizmów żywych1). Negatywny wpływ ołowiu na organizmy żywe ujawnia się m.in. w zaburzeniach układu krwiotwórczego, co prowadzi do niedokrwistości1). Przewlekła ekspozycja człowieka na działanie ołowiu wywołuje także niekorzystne zmiany w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego2, 3) oraz układu odpornościowego3-5). Metal ten zaburza czynność nerek, wątroby, pracę [...]

Modyfikacja powierzchni wybranych sorbentów naturalnych metodami chemicznymi i fizycznymi DOI:10.15199/62.2017.8.34


  Zanieczyszczenia wód naturalnych dzielą się na nieorganiczne substancje rozpuszczone, zanieczyszczenia organiczne i mikroorganizmy chorobotwórcze. Większość z nich wykazuje działanie toksyczne, a nawet kancerogenne w stosunku do organizmów żywych, co sprawia, że powinny być starannie usuwane ze środowiska wodnego. Jednym ze sposobów oczyszczania roztworów wodnych z zanieczyszczeń jest ich adsorpcja na powierzchni "surowej" lub zmodyfikowanej materii organicznej (odpadów organicznych). Z danych literaturowych wynika, że materiały tego typu odznaczają się znaczną pojemnością sorpcyjną i mogą być wykorzystane do usuwania zanieczyszczeń, w tym metali toksycznych, ze środowiska wodnego1-9). Zaletą tak różnorodnych materiałów jest możliwość zwiększania ich naturalnych właściwości sorpcyjnych poprzez modyfikację powierzchni metodami chemicznymi lub fizycznymi. Można je poddawać obróbce termicznej (ogrzewanie, gotowanie w wodzie), ciśnieniowej oraz chemicznej (działanie elektrolitów)10). Innym rozwiązaniem jest wykorzystywanie biomasy jako surowca wyjściowego do produkcji węgli aktywnych11-13). Proces ten można prowadzić dwoma sposobami, poprzez fizyczną lub chemiczną aktywację. Fizyczna metoda aktywacji polega na wstępnej karbonizacji (w temp. 400-850°C), a następnie zgazowaniu materiału wyjściowego gazem utleniającym w wysokiej temperaturze (600-900°C). W wyniku karbonizacji pierwiastki, takie jak tlen, wodór i azot są eliminowane w postaci produktów gazowych. Pozostające atomy węgla tworzą warstwy złożone z pierścieni aromatycznych powiązanych w sposób przypadkowy, co prowadzi do powstawania szczelin, a następnie porów. Na etapie karbonizacji pory są wypełnione produktami rozkładu, substancjami smolistymi i nieuporządkowanym węglem. "Otwieranie" porowatej struktury następuje dopiero w procesie aktywacji. Ostatecznie powstaje produkt o dużej powierzchni właściwej14, 15). W metodzie chemicznej do produkcji węgli aktywnych wykorzystuj[...]

Ocena przydatności wybranych sorbentów do usuwania jonów Co2+ z roztworów wodnych DOI:10.15199/62.2018.9.36


  Kobalt to pierwiastek, który w środowisku naturalnym występuje głównie w postaci minerałów, takich jak arsenki, siarczki, arsenosole, hydraty i tlenki. Do najważaniejszych z nich zalicza się smaltyn CoAs2, kobaltyn CoAsS, erytryn Co3(AsO4)2 i linneit Co3S4 1). Obecność Co w skorupie ziemskiej jest związana głównie z rudami miedzi i niklu, a także rudami ołowiu, żelaza i cynku. W oceanach, a dokładniej w konkrecjach manganowych, zawartość kobaltu mieści się w zakresie 0,2-1,2%2). Kobalt występujący w śladowych ilościach nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Jest on składnikiem witaminy B12 i można go znaleźć w większości tkanek. Całkowita jego zawartość w organizmie ludzkim jest szacowana na 1,2-1,5 mg, niezależnie od wieku3). Działanie toksyczne kobaltu ujawnia się dopiero przy jego dużych stężeniach. Do najczęstszych objawów zatrucia należy kaszel, zapalenie oskrzeli i płuc oraz zwłóknienie tkanki płucnej. Może on również powodować uszkodzenie mięśnia sercowego, upośledzenie funkcjonowania tarczycy oraz anemię. Na oddziaływanie kobaltu i jego związków narażeni są głównie ludzie pracujący w hutnictwie, przy obróbce metali, w drukarniach, przy wytwarzaniu ceramiki (barwniki kobaltowe), produkcji farb oraz w rolnictwie. Ryzyko zatrucia istnieje również w przypadku osób mieszkających w pobliżu składowisk odpadów zawierających kobalt i emiterów przemysłowych4). Kobalt występuje naturalnie w minerałach i wodzie morskiej w ilościach śladowych, zwykle w połączeniu z niklem. Otrzymanie związków kobaltu i niklu o wysokiej czystości wiąże się zatem z dużą trudnością w ich rozdzieleniu, z uwagi na znaczne podobieństwo we właściwościach chemicznych. Z drugiej strony zainteresowanie tymi stosunkowo rzadkimi pierwiastkami stale rośnie, ponieważ należą one do grupy metali cennych, co sprawia, że ważne jest poszukiwanie dodatkowych źródeł i metod ich odzysku. Do usuwania, zatężania i odzysku jonów metali powszechnie stosuje się metody chemiczne [...]

 Strona 1