Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Katarzyna Pietrzak"

Mechaniczna synteza proszków AlN-Cu z wykorzystaniem młynka planetarnego

Czytaj za darmo! »

W ciągu ostatnich kilkunastu lat obserwuje się znaczący postęp w przemyśle elektronicznym, szczególnie w zakresie miniaturyzacji układów elektronicznych, powodujący ciągły wzrost wymagań, stawianych stosowanym materiałom. Materiały przeznaczone do zastosowania w elektronice (obudowy, podłoża) powinny charakteryzować się następującymi cechami [1]: przewodnością cieplną porównywalną z miedzią [...]

Zastosowanie cermetu Cu-Cu2O do spajania ceramiki korundowej z metalami


  Warstwy metaliczne na ceramice stosowane jako powierzchnie kontaktowe w elektronice oraz jako powierzchnie przeznaczone do lutowania złączy ceramiki z metalami dla techniki wysokiej próżni i dla technik jądrowych mają znaczną tradycję badawczą i przemysłową. Znane są metody wytwarzania warstw metalicznych na ceramice zarówno techniką spiekania proszków metalicznych jak i technikami próżniowymi, tak z metali trudnotopliwych (W, Mo) przeznaczonych do spajania złączy próżnioszczelnych z metalami, jak i z metali szlachetnych (Ag, Au, Pt, Pd) i Cu, Ni przeznaczonych głównie na ścieżki i pola kontaktowe. W technikach spiekania proszków metalicznych czynnikiem wiążącym metal z podłożem ceramicznym najczęściej są odpowiednie szkła [1]. Dla określonych zastosowań, gdzie najważniejszym parametrem w aplikacji jest dobre odprowadzenie ciepła, dla ceramiki korundowej opracowano technikę polegającą na bezpośrednim spajaniu ceramiki korundowej z miedzią zwaną Copper Direct Bonding (CDB), w której łączenie odbywa się metodą reakcyjną tlenków miedzi z korundem z równoczesnym udziałem eutektyki CuCu2O dobrze zwilżającej powierzchnię ceramiki [1, 2]. Syntezie spineli glinowo-miedzianych Al2CuO4 i AlCuO2 na powierzchni ceramiki (wg reakcji: 1, 2, 3) sprzyja obecność tlenu in statu nascendi z redukcji tlenków miedzi [3]: 2CuO → Cu2O + ½ O2 (1) Cu2O + Al2O3 → 2CuAlO2 (2) Cu2O + Al2O3 + 1/[...]

MODELOWANIE PROCESU SPIEKANIA MATERIAŁÓW DWUFAZOWYCH METODĄ ELEMENTÓW DYSKRETNYCH


  W niniejszym artykule zostały przedstawione nowe wyniki modelowania procesu spiekania metodą elementów dyskret‐nych. W sformułowaniu teoretycznym dla części sprężystej zastosowano model kontaktu Hertza w celu lepszego odwzoro‐wania oddziaływania elementów kulistych w trakcie prasowania. Sformułowanie i implementację modelu rozszerzono na przypadek spiekania materiałów dwufazowych. Na podstawie badań literaturowych wyznaczono parametry materiałowe procesu, które zostały następnie zweryfikowane za pomocą wyników eksperymentalnych. Wyniki numeryczne ewolucji gę‐stości próbki porównano z wynikami doświadczalnymi otrzymując dużą zgodność. Słowa kluczowe: materiały dwufazowe, metalurgia proszków, spiekanie, metoda elementów dyskretnych DISCRETE ELEMENT MODELLING OF SINTERING OF TWO‐PHASE MATERIALS This paper presents numerical new results of discrete element modelling of powder sintering. The Hertz contact model was used for the elastic part of the sintering model in order to better represent elastic deformation of spherical particles under pressure. The formulation and implementation of the model has been extended on sintering under pressure of two‐phase materials. The model parameters have been determined from the data available in the literature and verified using experimental results. Comparison of numerical and experimental results showing the evolution of relative density during sintering shows a good agreement. Keywords: two‐phase materials, powder metallurgy, sintering, discrete element method Wstęp Spiekanie jest szeroko stosowanym procesem technolo‐gicznym w metalurgii proszków, podczas którego pod wpływem podwyższonej temperatury oraz ewentualnego obciążenia mechanicznego materiał w sypkiej postaci zo‐staje przekształcony w ciało polikrystaliczne. W trakcie pro‐cesu spiekania dochodzi do powstania i rozrostu stref kon‐taktu pomiędzy cząstkami proszku (rys. 1). W wyniku tego w strukturze[...]

Monitoring i usuwanie zanieczyszczeń mikrobiologicznych w pomieszczeniach archiwalnych i bibliotecznych


  Istotne zagrożenie dla trwałości zbiorów archiwalnych i bibliotecznych mających postać papierową stanowią mikroorganizmy, szczególnie grzyby strzępkowe. W artykule przedstawiono stan zanieczyszczenia mikrobiologicznego w archiwach i bibliotekach. Dokonano oceny skuteczności dezynfekcji przeprowadzonej metodami: chemicznego zamgławiania preparatem z czwartorzędowymi solami amoniowymi, promieniowania UV oraz jonizacji fotokatalitycznej. Ponadto określono wpływ dezynfekcji metodą jonizacji fotokatalitycznej na skład gatunkowy drobnoustrojów zasiedlających magazyn biblioteczny. W badanych pomieszczeniach odnotowano niskie zanieczyszczenie bakteryjne, natomiast w połowie rozpatrywanych magazynów zanieczyszczenie powietrza grzybami było podwyższone w odniesieniu do dopuszczalnych limitów literaturowych. Stwierdzono większe zróżnicowanie gatunkowe grzybów w pomieszczeniach bibliotecznych niż w archiwach. Przeprowadzone procesy dezynfekcji metodami promieniowania UV oraz jonizacji fotokatalitycznej wykazały wysoką efektywność w przypadku usuwania drobnoustrojów z powietrza i z powierzchni. Metoda chemiczna okazała się mniej skuteczna w eliminacji drobnoustrojów. Wyznaczono czynniki wpływające na skuteczność dezynfekcji. Wykazano konieczność analizy mikrobiologicznej przed i po procesie dezynfekcji. Słowa kluczowe: zanieczyszczenia mikrobiologiczne, grzyby strzępkowe, dezynfekcja, archiwa, biblioteki, chemiczne zamgławianie preparatem z czwartorzędowymi solami amoniowymi, promieniowanie UV, jonizacja fotokatalityczna. The significant threat to the durability of archival and library paper collection are microorganisms, especially filamentous fungi. This paper presents the state of microbial contamination in archives and libraries. The evaluation of the effectiveness of disinfection methods: chemical misting with q[...]

KOMPOZYTY SPIEKANE Cr-Al2O3 Z DODATKIEM RENU WYTWARZANIE, WŁAŚCIWOŚCI, MODELOWANIE, ZASTOSOWANIA


  Celem pracy było zbadanie wpływu dodatku renu na właściwości termomechaniczne i użytkowe kompozytów Cr-Al2O3 wytwarzanych metodą spiekania pod ciśnieniem w prasie HP oraz metodą Spark Plasma Sintering (SPS). Uzyskano kompozyty o gęstości przekraczającej 98 % gęstości teoretycznej. Właściwości mechaniczne (m.in. moduł Younga, wytrzymałość na zginanie, twardość, odporność na pękanie, granica plastyczności) oraz odporność na utlenianie wytworzonych materiałów są obiecujące. Zbudowano model numeryczny do obliczeń wielkości naprężeń resztkowych obecnych w materiałach faz kompozytu po procesie spiekania oraz modułów sprężystości. Wykorzystano w tym celu obrazy rzeczywistej mikrostruktury kompozytu otrzymane z tomografii komputerowej. Uzyskano dobrą zgodność wyników modelu z wynikami pomiarów naprężeń metodą XRD. Przedstawiono ponadto porównanie wyników obliczeń numerycznych i pomiarów modułu Younga przy zastosowaniu różnych metod. Słowa kluczowe: kompozyty MMC, metalurgia proszków, modelowanie MES, mikrotomografia komputerowa, naprężenia resztkowe Dr hab. inż. Michał Basista prof. nzw — Instytut Podstawowych Problemów Techniki PAN, Warszawa, dr hab. inż. Katarzyna Pietrzak prof. nzw. - Instytut Podstawowych Problemów Techniki PAN, Warszawa, Instytut Technologii Materiałów Elektronicznych, Warszawa, dr inż. Witold Węglewski - Instytut Podstawowych Problemów Techniki PAN, Warszawa, dr inż. Marcin Chmielewski — Instytut Techno-logii Materiałów Elektronicznych, Warszawa. e-mail: mbasista@ippt.pan.pl Rudy Metale R58 2013 nr 10 s. 556÷563 557 SINTERED CHROMIUM-ALUMINA COMPOSITES WITH ADDITION OF RHENIUM PROCESSING, PROPERTIES, MODELLING AND APPLICATIONS Chromium matrix composites reinforced with alumina ceramic particles exhibit good resistance to high temperatures are thermal shocks. They have enhanced mechanical strength in elevated temperatures, high hardness, oxidation resistance and wear resistance. These exceptional[...]

Dezynfekcja w magazynach muzealnych i bibliotecznych metodą jonizacji fotokatalitycznej


  Zbiory przechowywane w pomieszczeniach bibliotecznych i muzealnych w nieodpowiednich warunkach mikroklimatu mogą stać się doskonałym środowiskiem dla wzrostu drobnoustrojów oraz zagrożeniem dla zabytków oraz pracowników. Zapobieganie wysokiemu zanieczyszczeniu mikrobiologicznemu polega m.in. na okresowej dezynfekcji zbiorów oraz pomieszczeń je gromadzących. Zaproponowana przez autorów metoda dezynfekcji polega na jonizacji fotokatalitycznej. Badania przeprowadzone w magazynach bibliotecznych i muzealnych wykazały niskie zanieczyszczenie bakteryjne (w powietrzu 5,7×101-6,9×102 jtk/m3, na powierzchniach 7,0×101-2,6×102 jtk/100cm2), ale wyższą liczebność grzybów (w powietrzu 3,7×102-3,9×104 jtk/m3, na powierzchniach 1,4×102 - 4,0×102 jtk/100cm2). Dezynfekcja metodą fotokatalitycznej jonizacji poprawiła stan higieniczny powietrza i powierzchni dzięki redukcji liczby drobnoustrojów w zakresie od 23,3 do 99,6% w zależności od rodzaju drobnoustrojów oraz badanego pomieszczenia. Opisywana metoda dezynfekcji skutecznie eliminuje bakterie i grzyby oraz efektywnie ogranicza liczbę drobnoustrojów w powietrzu oraz na powierzchniach. Stwierdzono, że drobnoustrojami opornymi na ten sposób dezynfekcji są grzyby z rodzaju Penicillium, Aspergillus, Cladosporium, Acremonium, Rhodotorula oraz bakterie Brevundimonas vesicularis i promieniowce, natomiast wrażliwe są grzyby z rodzaju Botrytis, Mucor, Alternaria, a także bakterie Sphingomonas paucimobilis, Kocuria kristinae, Stenotrophomonas maltophilia, Bacillus megaterium, Bacillus sp. Stwierdzono, iż wilgotność względna powietrza nieprzekraczająca 50% pozwala na zadawalający stopień redukcji drobnoustrojów w pomieszczeniach (do 99,6% liczby grzybów i do 91,5% bakterii). Fakt, iż jonizacja fotokatalityczna może pracować w układzie ciągłym i jest bezpieczna dla pracowników, daje jej wartość aplikacyjną. Słowa kluczowe: dezynfekcja, jonizacja fotokatalityczna, mikroorganizmy, muzeum, biblioteka His[...]

Modelowanie wstępnego prasowania proszków metodą elementów dyskretnych DOI:10.15199/24.2016.1.1


  W niniejszym artykule zaprezentowano wyniki modelowania zagęszczania proszku stanowiącego wstępny etap procesu prasowania na gorąco. Modelowanie numeryczne zrealizowano metodą elementów dyskretnych z wykorzystaniem kulistych cząstek. Analizę skoncentrowano na badaniu mechanizmów zagęszczania proszku przy ciśnieniu do 50 MPa oraz poszukiwaniu modeli odpowiednich przy zastosowanych warunkach realizacji procesu. Symulacje numeryczne wykonano wykorzystując dwa modele oddziaływania cząstek proszku: sprężysty model Hertza-Mindlina-Deresiewicza oraz plastyczny model Storåkersa. Wyniki numeryczne zostały porównane z wynikami laboratoryjnymi prasowania proszku NiAl. Otrzymano dużą zgodność wyników eksperymentalnych i numerycznych. This paper presents the results of discrete element simulation of powder compaction which is the initial stage in the hot pressing process. Numerical simulation has been performed by discrete element method with using spherical particles. The research has been focused on densification mechanisms under pressure 50 MPa and models appropriate for these conditions. Numerical simulations have been carried out for two contact models: elastic Hertz-Mindlin-Deresiewicz and plastic - Storåkers. Numerical results and results from laboratory test of the uniaxial pressing of NiAl powder have been compared. The obtained results of numerical simulation and laboratory tests showing a good agreement. Słowa kluczowe: metoda elementów dyskretnych, prasowanie proszków, materiały intermetaliczne Key words: discrete element method, powder compaction, intermetallics.Wprowadzenie. Prasowanie na gorąco jest technologią szeroko wykorzystywaną w metalurgii proszków. Proces ten łączy zagęszczanie i spiekanie proszku. Podczas prasowania na gorąco na proszek oddziałują dwa czynniki ciśnienie i temperatura, które powodują jego konsolidację i w następstwie otrzymanie materiału o gęstości zbliżonej do teoretycznej. Ciśnienie jest zadawane od[...]

 Strona 1