Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Beata Orlińska"

Badania utleniania 4,4'-diizopropylobifenylu w fazie ciekłej tlenem do wodoronadtlenków

Czytaj za darmo! »

Zbadano kinetykę utleniania 4,4'-diizopropylobifenylu (DPBP) do wodoronadtlenków. Określono początkowe szybkości utleniania DPBP wobec inicjatora azowego ACHN i obliczono utlenialność DPBP. Zbadano przebieg długotrwałego utleniania DPBP do wodoronadtlenków. Otrzymano i określono właściwości tworzących się podczas utleniania wodoronadtlenków i alkoholi. 4,4'-Diisopropylbiphenyl [...]

Utleniony polietylen.Metody otrzymywania i zastosowanie

Czytaj za darmo! »

Omówiono przemysłowe metody utleniania polietylenu do produktu zawierającego ugrupowania hydrofilowe. Produkt ten stanowi główny składnik emulsji wodnych o szerokim zastosowaniu w różnych gałęziach przemysłu. Przedstawiono stosowane surowce, parametry oraz wady i zalety omawianych procesów. A review, with 63 refs., covering com. methods for oxidn. of polyethylene to hydrophilic components of aq. emulsions. Polietylen (PE), którego produkcja rozpoczęła się w 1939 r. w firmie ICI1), zajmuje obecnie jedną z najwyższych pozycji na liście wielkotonażowych produktów przemysłu chemicznego. W 2007 r. wyprodukowano ok. 75 mln t polietylenu2). Znajduje on zastosowanie do otrzymywania m.in. folii, pojemników, opakowań i armatury. Jednym z mniej znanych zastosowań, jest wykorzystanie PE[...]

N-Hydroxyphthalimide as a potential industrial catalyst for oxidation of hydrocarbons N-Hydroksyftalimid jako potencjalny katalizator przemysłowych procesów utleniania węglowodorów DOI:10.12916/przemchem.2014.495


  A review, with 34 refs., of processes for oxidn. of p-xylene, cyclohexane, and cumene with O2 as catalyzed with N-hydroxyphthalimide. Ze względu na swoją wysoką aktywność N-hydroksyftalimid (NHPI) może stanowić alternatywę dla katalizatorów obecnie stosowanych w procesach utleniania węglowodorów. Przedstawiono dane literaturowe dotyczące procesów utleniania węglowodorów wobec NHPI o szczególnym znaczeniu w syntezie wielkotonażowej (p-ksylen, cykloheksan, kumen), jak i małotonażowej. Procesy utleniania węglowodorów tlenem w fazie ciekłej odgrywają znaczącą rolę w przemyśle chemicznym, w ich wyniku otrzymuje się wiele wartościowych produktów ze stosunkowo tanich surowców petrochemicznych. Do procesów wielkotonażowych należą m.in. utlenianie p‑ksylenu (PX) do kwasu tereftalowego (TPA), cykloheksanu do mieszaniny cykloksanonu i cykloheksanolu (K/A oil) oraz kumenu do wodoronadtlenku kumenu (WNTK, wodorotlenek 1-fenylo-1- metyloetylowy)1, 2). Obecnie poszukuje się dla przemysłowych procesów utleniania nowych rozwiązań, umożliwiających poprawę wskaźników ekonomicznych oraz spełnienie ostrych wymogów ochrony środowiska. W tym celu wiele uwagi poświęca się badaniom nad opracowaniem nowych katalizatorów, które pozwolą na realizację powyższych dążeń. W tę tematykę wpisują się prace, w których wykazano katalityczne właściwości NHPI w różnorodnych reakcjach utleniania, w tym alkanów, alkiloaromatów, alkoholi, eterów, acetali, siloksanów, amin, amidów i sulfidów3, 4). Zastosowanie NHPI w tych procesach, najczęściej wraz z kokatalizatorem metalicznym lub organicznym, pozwoliło w wielu przypadkach na złagodzenie warunków reakcji oraz uzyskanie wyższych wydajności i selektywności. Ponieważ NHPI otrzymywany jest w prostej reakcji i z tanich surowców (bezwodnik ftalowy i hydroksyloamina), istnieją realne przesłanki na wprowadzenie tego organokatalizatora do procesów realizowanych w przemyśle, o czym świadczyć mogą pierwsze instal[...]

Metody otrzymywania kwasu adypinowego o potencjalnym zastosowaniu przemysłowym DOI:10.15199/62.2017.7.7


  Globalną wielkość rynku kwasu adypinowego AA (adipic acid) wyceniono w 2014 r. na 6,4 mld USD i oczekuje się dalszego jej wzrostu do 7,7 mld USD w 2020 r.1). Światowa produkcja AA w 2014 r. wynosiła powyżej 2,3 mln t, z czego 58% zużyto do produkcji nylonu 66 oraz żywic, 5-10% wykorzystano jako dodatek do żywności, 8-12% do produkcji poliuretanów, 5-8% w plastyfikatorach, a 10-12% w innych zastosowaniach, w tym w produkcji wypełniaczy, wosków, dodatków do papieru i kosmetyków2). W skali przemysłowej AA produkowany jest z cykloheksanu lub fenolu3) (rys. 1). Najwięksi producenci AA to Rhodia (545 tys. t/r), Ascend Performance Materials (400 tys. t/r), BASF (260 tys. t/r) i Shandong Haili Chemical Industry (Bohui) (225 tys. t/r)4, 5). AA otrzymuje się głównie z cykloheksanu przez dwuetapowe utlenianie. W pierwszym etapie cykloheksan utlenia się powietrzem w fazie ciekłej pod ciśnieniem 0,5-2,0 MPa w temp. 140-180°C w obecności soli kobaltu, chromu lub żelaza6-10). W wyniku utleniania otrzymuje się mieszaninę cykloheksanonu i cykloheksanolu (K/A) w stosunku 1:111). Niedogodnością procesu jest spadek selektywności reakcji wraz ze wzrostem konwersji. Konieczne jest tym samym prowadzenie procesu z niskim stopniem przereagowania surowca, wynoszącym 4-8%, oraz odparowywanie i zawracanie znacznych ilości cykloheksanu. Światowa produkcja mieszaniny K/A wynosi obecnie ok. 7 mln t12). Ponad 90% otrzymanej mieszaniny K/A stosuje się jako półprodukt do otrzymania AA i kaprolaktamu. W drugim etapie syntezy AA cykloheksanon i/lub cykloheksanol utlenia się 50-60-proc. kwasem Methods for production of adipic acid of industrial importance Metody otrzymywania kwasu adypinowego o potencjalnym zastosowaniu przemysłowym DOI: 10.15199/62.2017.7.7 OH O + H2 HNO3 COOH COOH O2 OH C3H6 O2 OOH OOH H2 Fig. 1. Industrial methods for production of adipic acid Rys. 1. Przemysłowe metody otrzymywania AA 1486 96/7(2017) Prof. dr hab. inż. Jan ZAWAD[...]

Badania reakcji utleniającego rozszczepienia α-metylostyrenu tlenem wobec N-hydroksyftalimidu w alternatywnych rozpuszczalnikach DOI:10.15199/62.2019.4.19


  Reakcja utleniającego rozszczepienia alkenów odgrywa istotną rolę w syntezie organicznej, jak również w procesach realizowanych na skalę przemysłową1, 2). W reakcji, pod wpływem czynnika utleniającego, dochodzi do rozerwania podwójnego wiązania (rys. 1) węgiel-węgiel i utworzenia dwóch związków posiadających grupy karbonylowe (odpowiednich aldehydów i/lub ketonów). Aldehydy mogą następnie w warunkach reakcji utleniać się do odpowiednich kwasów karboksylowych. Jako utleniacze wykorzystuje się m.in. O3, KMnO4, RuO4, OsO4, NaIO4, NaOCl, wodoronadtlenek tert-butylu, H2O2 i O2 1-6). Na skalę przemysłową realizowany jest proces utleniającego rozszczepienia nienasyconych kwasów karboksylowych z wykorzystaniem ozonu2, 3). Tą metodą z kwasu oleinowego otrzymuje się kwasy pelargonowy i azelainowy, które znajdują zastosowanie odpowiednio + R3 R1 R2 R4 O R3 R4 O R1 R2 [O] Fig. 1. Scheme of alkenes oxidative cleavage reactions Rys. 1. Schemat reakcji utleniającego rozczepienia alkenów 98/4(2019) 611 Dr hab. inż. Beata ORLIŃSKA, prof. Pol. Śl., w roku 1993 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jest profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii tej uczelni. Specjalność - technologia chemiczna organiczna, procesy utleniania związków organicznych. Mgr inż. Dariusz PYSZNY w roku 2013 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jest słuchaczem studiów doktoranckich w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii tej uczelni. Specjalność - technologia chemiczna organiczna, katalityczne procesy utleniającego rozszczepienia olefin. w produkcji estrów zapachowych i w preparatach kosmetycznych o działaniu przeciwbakteryjnym. Ozonoliza stwarza jednak poważne zagrożenie wybuchem, jak również wymaga użycia kosztownej aparatury. W przemyśle niepożądane jest też stosowanie takich nieorganicznych utleniaczy, jak KMnO4, RuO4,[...]

Nowe nadtlenkowe pochodne 2-izopropylonaftalenu i 2,6-diizopropylonaftalenu jako inicjatory procesu utleniania kumenu

Czytaj za darmo! »

Opisano syntezę mono- i bisnadtlenków organicznych, pochodnych 2-izopropylonaftalenu i 2,6- diizopropylonaftalenu. Zbadano właściwości inicjujące nadtlenków w modelowym procesie utleniania kumenu. Otrzymane związki rozpadają się do produktów o przyjemnym zapachu lub bezzapachowych. Cecha ta jest bardzo istotna w przypadku zastosowania nadtlenków w procesach polimeryzacji lub sieciowania kauczuków. Condensation of RCMe2OOH [I. R = 2-naphthyl, II. R = 2- (6-isopropylnaphthyl)] with RCMe2OH in AcOH in presence of HClO4 gave resp. [RCMe2O]2 III and IV in 80% and 78% yields, resp. (m.p. 142-144°C and 125-127°C, resp.). Similarly, the condensation of tert-BuOOH with 2,6-bis-(1-hydroxy- 1-methyl-ethyl)naphthalene gave the resp. bisperoxide V in 84.8% yield (m.p. 91.5-93°C). Condens[...]

Technologies for recycling polyethylene-aluminium laminates recovered from waste beverage cartons Technologie przetwarzania poużytkowych laminatów PE-Al odzyskanych z kartonowych opakowań na żywność płynną DOI:10.15199/62.2015.5.35


  review, with 19 refs., of thermal and chem. recycling techniques of post-consumer paper-based multi-material polyethylene- Al laminate-comprising packagings for liq. foods. Podano informacje na temat dostępnych technik przetwarzania poużytkowych kartonowych opakowań na żywność płynną, zwłaszcza laminatu polietylen-aluminium wchodzącego w skład tych opakowań. Opisano stopień rozwoju tych technologii w Polsce w świetle nowych limitów recyklingu i odzysku. Kartonowe opakowania wielomateriałowe (KOW) są szeroko stosowane do przechowywania produktów spożywczych, takich jak soki i mleko. KOW zostały pierwszy raz wprowadzone na rynek opakowań w 1952 r., kiedy firma kierowana przez R. Rausinga wyprodukowała kartony w kształcie tetraedru przeznaczone na mleko. Jednak dopiero w 1969 r. opracowano opakowanie umożliwiające zamknięcie produktów w sposób aseptyczny, znane dziś z półek sklepowych. Obecnie KOW są chętnie stosowane przez producentów żywności. Do zalet tych opakowań należą mała masa i niski koszt opakowania, możliwość długiego przechowywania produktów oraz pełne wykorzystanie powierzchni sklepowych i magazynowych dzięki zwartemu układowi opakowania w formie wielościanu. Ich wadą jest brak możliwości wielokrotnego wykorzystania, co każe zwrócić szczególną uwagę na recykling zużytych opakowań. Pomimo licznych rozwiązań w tym zakresie, recykling poużytkowych KOW jest zagadnieniem nie w pełni rozwiązanym. KOW produkuje się, łącząc ze sobą warstwy kartonu, aluminium (Al) oraz 4-7 warstw polietylenu niskiej gęstości (LDPE); Fig. 1. Multilayer structure of aseptic packaging for liquid foods Rys. 1. Wielowarstwowa budowa aseptycznego opakowania na żywność płynną 94/5(2015) 819 Dr inż. Tomasz PIOTROWSKI w roku 2009 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej, kierunek technologia chemiczna. W 2014 r. uzyskał stopień doktora. Obecnie jest asystentem w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii PŚ. Spe[...]

Wpływ warunków modyfikacji olejów roślinnych na ich właściwości jako środków smarnych DOI:10.15199/62.2018.12.24


  Środki smarowe stanowią rozwijającą się gałąź gospodarki. Stale rosnące zapotrzebowanie na różnego rodzaju materiały smarowe związane jest z rozwojem automatyzacji procesów. Szacuje się, że w Europie produkcja środków smarowych wynosi ok. 5,2 mln t/r, z czego jedynie 2-4% z dodatkiem olejów roślinnych. Zużyte lubrykanty (ok. 1,2 mln t) są najczęściej przez użytkowników nielegalnie spalane, w wyniku czego dochodzi do zanieczyszczenia gleby, wody oraz powietrza. W celu zmniejszenia negatywnego wpływu środków smarowych na środowisko regulacje prawne coraz częściej wymuszają na producentach stosowanie biodegradowalnych środków smarowych1). Obecnie obserwuje się zwiększone zainteresowanie produktami przyjaznymi dla środowiska. Ocenę biodegradowalności przeprowadza się zarówno na etapie nowo wytworzonego produktu, jak i po jego zużyciu, co daje możliwość ukierunkowania ponownego wykorzystania produktu. Ze względu na dobrą biodegradowalność olejów estrowych i roślinnych, to właśnie one stały się obiektem wielu badań i publikacji naukowych jako bazy dla środków smarowych2, 3). Oleje roślinne jako surowce odnawialne stanowią przyjazną dla środowiska bazę środków smarowych3, 4). Dodatkowo oparte na tych olejach produkty charakteryzują się dużą smarnością oraz stabilną lepkością w szerokim zakresie temperatur5). Niestety, czyste oleje roślinne mają wiele wad. Podstawowym problemem przy ich stosowaniu jest mała stabilność oksydacyjna oraz termiczna, a także niekorzystne właściwości niskotemperaturowe. Poza tym oleje roślinne mają podobną strukturę chemiczną, z czego wynika wąski zakres ich lepkości, co znacznie ogranicza możliwości ich stoso- Rafał Grabowskia,* , Jolanta Iłowskaa, Justyna Chrobaka, Michał Szmatołaa, Iwona Szwacha, Hanna Studnika, Beata Orlińskab, Jolanta Drabikc 97/12(2018) 2133 Mgr inż. Michał SZMATOŁA w roku 2002 ukończył studia w Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Pracuje na stanowisku specjalis[...]

 Strona 1