Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Marzena Pabich"

Ekstrakty z papryki źródłem substancji bioaktywnych DOI:10.15199/62.2018.9.41


  W ostatnich latach notuje się wzrost zainteresowania ekstraktami roślinnymi, które wykorzystywane są jako przeciwutleniacze w produkcji żywności. Jest to odpowiedź rynku spożywczego na oczekiwania konsumentów coraz częściej poszukujących produktów o obniżonej zawartości syntetycznych barwników i konserwantów w żywności. Dodatkowo wzrastająca antybiotykooporność zmusza producentów żywności do poszukiwania alternatywnych dodatków mających zdolność do ochrony żywności przed patogenami1). Ekstrakty roślinne to głównie wyciągi wodne, etanolowe oraz wodno-etanolowe. Mogą być one dodawane do produktów w postaci roztworu (najlepiej bezpośrednio po ich sporządzeniu) lub w postaci proszku (po wysuszeniu). Ekstrakty etanolowe są dużo trwalsze w porównaniu z ekstraktami wodnymi, co uzasadnia stosowanie alkoholu w przypadku przechowywania ekstraktów w postaci ciekłej. Jednak ekstrakty sproszkowane są wygodniejsze w użyciu dla producentów żywności, gdyż pozwalają uniknąć trudności ze standaryzacją i dozowaniem2). Sproszkowane ekstrakty charakteryzują się również dużą trwałością, co dodatkowo podnosi ich wartość. Rodzaj rozpuszczalnika wpływa na skład chemiczny ekstraktów. W ekstraktach wodnych przeważają substancje o charakterze polarnym, z kolei w ekstraktach alkoholowych występuje mieszanina związków o zmiennej polarności. Przeprowadzone badania własne (dane niepublikowane) oraz badania literaturowe wskazują, że 80-proc. roztwór etanolu w wodzie jest najlepszym ekstrahentem do pozyskiwania związków fenolowych z materiału roślinnego. Jednak nie jest to rozpuszczalnik selektywny. Wraz z frakcją związków fenolowych do rozpuszczalnika częściowo przenoszone są związki typowo lipofilowe, jak barwniki (chlorofile i karoteny) oraz typowo hydrofilowe (witamina C, kwasy fenolowe, cukry). Z uwagi na to, że frakcji związków fenolowych przypisuje się wiele korzystnych właściwości prozdrowotnych, uzasadnione wydaje się stosowanie tego ekstrahenta do prz[...]

The sorption and degradation of sulfonylurea herbicides in soils Sorpcja i degradacja herbicydów sulfonylomocznikowych w glebach DOI:10.12916/przemchem.2014.531


  A review, with 94 refs., of physicochem. and biolog. properties of sulfonylurea triazine and pyrimidine rings-contg. herbicides. They were not only absorbed by plants but they could also seep into the soil where they underwent sorption and degrdn. The intensity and speed of the phenomena weare inversely correlated with the soil pH values and directly correlated with the soil temp. and humidity as well as with the biomass of soil microorganisms. W trosce o środowisko naturalne w rolnictwie preferowane są herbicydy podlegające szybkiej degradacji i nie przemieszczające się poza strefę swojego działania. Celem opracowania jest przedstawienie, na podstawie literatury, procesów fizykochemicznych i biologicznych, jakim podlegają herbicydy sulfonylomocznikowe w środowisku glebowym. Sulfonylomoczniki należą do herbicydów nowej generacji. Po zastosowaniu są pobierane przez rośliny, ale również przemieszczają się w głąb profilu glebowego, gdzie ulegają sorpcji i degradacji. Intensywność i szybkość tych zjawisk jest ujemnie skorelowana z pH gleby, a dodatnio z temperaturą, wilgotnością i biomasą mikroorganizmów glebowych. Obecnie jednymi z najczęściej stosowanych na świecie środków chwastobójczych są herbicydy z grupy inhibitorów syntazy acetylomleczanowej (ALS), do których zalicza się pochodne sulfonylomocznikowe (SU). Herbicydy z tej grupy należą do selektywnych preparatów systemicznych i są powszechnie stosowane do zwalczania chwastów jedno- i dwuliściennych, głównie w uprawach zbóż oraz soi, rzepaku, lnu, buraków cukrowych, ziemniaków i pomidorów1, 2). Zainteresowanie rolników uprawą roślin zbożowych od wielu lat jest bardzo duże ze względu na ich szerokie wykorzystanie w rolnictwie i różnych gałęziach przemysłu. Ponadto w ostatnich latach coraz częściej biomasa zbóż przeznaczana jest do produkcji bioetanolu, a uboczne produkty tego procesu do skarmiania zwierząt3, 4). Duże zapotrzebowanie na rośliny zbożowe pociąga za sobą znac[...]

 Strona 1