Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marzena S. Brodowska"

Ocena wpływu niezbilansowanego nawożenia mineralnego na zawartość sodu i chloru w roślinach uprawnych DOI:10.15199/62.2018.7.16


  Sód stanowi ok. 3% masy skorupy ziemskiej1) i gromadzi się głównie w górnej jej części. Procesy wietrzenia przyczyniają się do uwalniania sodu z minerałów. W efekcie tego przechodzi on do wód gruntowych2). W roztworze glebowym strefy umiarkowanej stężenie sodu zawiera się w przedziale 0,1-1 mM. Składowanie odpadów z przemysłu sodowego, ługowanie wodami opadowymi odpadów, stosowanie soli w postaci chlorku sodu do przeciwdziałania oblodzeniu na drogach komunikacyjnych, a także niewłaściwe zabiegi rolnicze, takie jak np. stosowanie wody morskiej do nawadniania, przyczyniają się do zwiększania zawartości jonów sodowych w glebach. Stanowi to jedną z przyczyn zasolenia gleb, które wpływa na zmniejszenie dostępności wody oraz składników pokarmowych dla roślin3). Ponadto zwiększona obecność jonów sodowych w glebie zwiększa dyspersję gleby oraz jej zdolność pęcznienia, a równocześnie obniża przepuszczalność i podsiąkliwość. Może również powodować zbyt duże pH gleby. Zwiększenie ilości sodu wymiennego w kompleksie sorpcyjnym może prowadzić również do wyparcia z niego jonów wapnia zgodnie z reakcją (1): C a + 2NaCl → 2Na + CaCl2 (1) Jony sodowe mogą również wchodzić w reakcję (2) z węglanem wapnia, w wyniku której tworzy się soda, mająca wpływ na alkalizację gleby 2): 2 Na + CaCO3 → Ca + Na2CO3 (2) Zawartość sodu w roślinach4) wynosi 0,01-2,5%. Jony sodowe (Na+) w niskim stężeniu praktycznie nie wykazują działania szko- Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie Marzena S. Brodowska, Tadeusz Filipek, Magdalena Kurzyna-Szklarek*, Małgorzata Haliniarz Assessment of the influence of unbalanced mineral fertilization on the content of sodium and chlorine in crops Ocena wpływu niezbilansowanego nawożenia mineralnego na zawartość sodu i chloru w roślinach uprawnych DOI: 10.15199/62.2018.7.16 Prof. dr hab. Tadeusz FILIPEK w roku 1973 ukończył studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. W 1980 r. uzyskał stopień [...]

The sorption and degradation of sulfonylurea herbicides in soils Sorpcja i degradacja herbicydów sulfonylomocznikowych w glebach DOI:10.12916/przemchem.2014.531


  A review, with 94 refs., of physicochem. and biolog. properties of sulfonylurea triazine and pyrimidine rings-contg. herbicides. They were not only absorbed by plants but they could also seep into the soil where they underwent sorption and degrdn. The intensity and speed of the phenomena weare inversely correlated with the soil pH values and directly correlated with the soil temp. and humidity as well as with the biomass of soil microorganisms. W trosce o środowisko naturalne w rolnictwie preferowane są herbicydy podlegające szybkiej degradacji i nie przemieszczające się poza strefę swojego działania. Celem opracowania jest przedstawienie, na podstawie literatury, procesów fizykochemicznych i biologicznych, jakim podlegają herbicydy sulfonylomocznikowe w środowisku glebowym. Sulfonylomoczniki należą do herbicydów nowej generacji. Po zastosowaniu są pobierane przez rośliny, ale również przemieszczają się w głąb profilu glebowego, gdzie ulegają sorpcji i degradacji. Intensywność i szybkość tych zjawisk jest ujemnie skorelowana z pH gleby, a dodatnio z temperaturą, wilgotnością i biomasą mikroorganizmów glebowych. Obecnie jednymi z najczęściej stosowanych na świecie środków chwastobójczych są herbicydy z grupy inhibitorów syntazy acetylomleczanowej (ALS), do których zalicza się pochodne sulfonylomocznikowe (SU). Herbicydy z tej grupy należą do selektywnych preparatów systemicznych i są powszechnie stosowane do zwalczania chwastów jedno- i dwuliściennych, głównie w uprawach zbóż oraz soi, rzepaku, lnu, buraków cukrowych, ziemniaków i pomidorów1, 2). Zainteresowanie rolników uprawą roślin zbożowych od wielu lat jest bardzo duże ze względu na ich szerokie wykorzystanie w rolnictwie i różnych gałęziach przemysłu. Ponadto w ostatnich latach coraz częściej biomasa zbóż przeznaczana jest do produkcji bioetanolu, a uboczne produkty tego procesu do skarmiania zwierząt3, 4). Duże zapotrzebowanie na rośliny zbożowe pociąga za sobą znac[...]

The urea superphosphate based NPS(M) fertilizer production technology. Part 2. The effectiveness of nitrogen-phosphorus fertilization in winter rape cultivation Technologia wytwarzania nawozów NPS(M) na bazie superfosfatu mocznikowego. Cz. II. Efektywność działania nawozu w uprawie rzepaku ozimego DOI:10.15199/62.2017.2.38


  A new NP fertilizer NPS(Mikro) was prepd. by wet granulation of components and tested in field expts. to det. its influence on yield size and quality of winter rape. The field expts. included tested product and a std. one (conc. of superphosphate with urea) applied in 2 doses. The effect of N and P contained in both fertilizers on yield size was equivalent. Reduced dose of the fertilizers showed a similar efficacy as the optimum one. The NPS(Mikro) fertilizer improved the fat content in winter rape grains. Przedstawiono wyniki badań granulacji nawozu NPS(Mikro). Proces prowadzono, stosując surowce w postaci stałej. Jako czynnik granulacyjny zastosowano parę wodną oraz wodę, wprowadzane do złoża materiału na talerzu granulacyjnym. Podano charakterystykę nowego wieloskładnikowego na wozu mineralnego NPS(Mikro), o nazwie roboczej UreaPhoS(Micro), z wykorzystaniem techniki XRD oraz jego wpływ na wielkość i jakość plonów rzepaku ozimego. W doświadczeniach polowych oprócz nawożenia badanym produktem zastosowano porównawczo nawozy konwencjonalne w postaci superfosfatu CSP i mocznika w dwóch dawkach nawozowych. Plonotwórcze działanie azotu i fosforu w NPS(Mikro) oraz w nawozach pojedynczych CSP z mocznikiem było równorzędne. Obniżona dawka nawozowa wykazała zbliżoną skuteczność do dawki optymalnej. Nawożenie NPS(Mikro) wpłynęło na poprawę zawartości tłuszczu w nasionach rzepaku. Piotr Ruseka,*, Monika Karszniab, Urszula Sienkiewicz-Cholewa c, Janusz Igrasa, Marzena S. Brodowskad, Lech Schimm elpfennigb, Seba stian Schab a, Marcin Konkola 96/2(2017) 461 Prof. dr hab. inż. Janusz IGRAS - notę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 1/2017, str. 110. Dr inż. Urszula SIENKIEWICZ-CHOLEWA ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Jest starszym specjalistą badawczo-technicznym w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa - PIB, w Zakładzie Herbologii i Technik Uprawy Roli we Wrocławiu. [...]

 Strona 1